den archivaris

Welkom op mijn weblog

lief en leed

4 reacties

Eigenlijk zijn ze wel leuk, die verhalen van ver voor de Tweede Wereldoorlog, van de hand van bijvoorbeeld W.G. van der Hulst en D.A. Poldermans, twee schoolhoofden, en beiden schrijvers met een boodschap. De een in hoog Hollands, de ander in het Zeeuws. U kent zeker van Van der Hulst wel boekjes die u vroeger op uw verjaardag kreeg of bij het Kerstfeest van de zondagschool. Voetstapjes in de sneeuw, Bob, bep en brammetje, dat soort titels of de cyclus van Rozemarijntje. Als het winterde in die boeken, zo rond Kerst en Nieuwjaar, dan was het altijd bitterkoud, lag er sneeuw, kon men schaatsen en zakte er altijd wel weer iemand door het ijs, die op het nippertje werd gered, waarna God dank werd gebracht. Van der Hulst is nog lang niet vergeten. Vele van zijn boeken worden vandaag de dag nog herdrukt. Is het heimwee naar de strenge winters van vroeger of naar een maatschappij die op overzichtelijke wijze in elkaar stak? Die strenge winters van vroeger vallen wel mee, wanneer je de statistieken van het KNMI eens bekijkt. Poldermans, hoofd van de openbare lagere school te 's-Gravenpolder schreef voornamelijk in het Zuid-Bevelandse dialect. Hij is inmiddels een vergeten schrijver. Vraag eens aan een Zeeuw wie het Zeeuwse volkslied schreef. Dat was Poldermans. U kunt menige weddenschap winnend afsluiten. Het zijn er niet veel, die dat nog weten. Poldermans was toch wat meer maatschappijgericht in zijn schrijven van Van der Hulst. Hij had kritiek op vele, in zijn ogen misstanden in de maatschappij. Voorbeelden? Hij schreef een verhaal over een dochter van een boerenarbeider die heimelijk verkering kreeg met de zoon van de boer waar vader werkte. Dat moest natuurlijk fout gaan. Boerenzoon moest op last van zijn moeder de verkering uitmaken wegens het standsverschil. Dochter, nog net niet zwanger, naar Den Haag in een dienstje. Valt bijna in verkeerde handen, maar weet uit de klauwen van een beginnend pooier te blijven, waarna de verkering op het goede Zuid-Bevelandse land weer tot stand komt. Boerenzoon had overigens ook grote problemen gekend. Alleen werd God nauwelijks gedankt na de goede afloop. Op Nieuwjaarsdag was het gebruikelijk dat de boer zijn knechten op de hoeve ontving voor nieuwjaarswensen. Ze kregen dan een borrel en het verhaal van de boer, dat salarisverhoging er voor het komende jaar niet inzat, omdat de boer een slecht jaar achter de rug had. Dat was elk jaar zo. Overeekomst met Van der Hulst was de immer grote sneeuwval, het ijs waarop de arbeider als baanveger aan de gang ging om een centje extra te verdienen en de bittere koude alom. Poldermans was in 's-Gravenpolder bij de grote boeren, waarvan er een aantal in de gemeenteraad zitting had, bepaald niet populair. Alle verzoeken om salarisverhoging die de man deed, werden zonder verder commentaar afgewezen. Slechts wanneer de wet het eiste, ging men in de raad morrend akkoord. Meestal was er dan buiten geen bittere kou.

4 reacties

                                   w

 

wim*mie

24 December 2007 om 14:37

Bedankt voor de vele leuke stukjes en fijne feestdagen toegewenst.

Ko

Ko Leenknegt

24 December 2007 om 15:10

Hoi.

Fijne maandag(avond).

Groeten Eric.

ERIC221

24 December 2007 om 16:39

Een vriendin van me stond zo'n 15 jaar geleden voor 6 en 7-jarigen voor de klas, en las graag boeken van W.F. van der Hulst voor. Maar er moest wel uitgelegd worden wat "sprokkelen"was, en meer van dat soort woorden.

Die Poldermans , was dat de schrijver van ons Zeeuwse volkslied ?
Schrijf nog veel verhalen en bewaar onze zeeuwse geschiedenis, ook in 2008. en de groeten van Hans terug!

Jopie

Jopie Meerman

24 December 2007 om 23:16

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.