den archivaris

Welkom op mijn weblog

smaakpolitie

1 reactie
In het begin van de twintigste eeuw kwam het tot de oprichting van de keuringsdienst van waren voor geheel Zeeland. De dienst huisvestte men in Goes en vandaar uit vertrokken er dagelijks inspecteurs de provincie in. Ze gebruikten daartoe alle middelen van vervoer die voorhanden waren, zoals de trein, de bus, de boot, de motor en de fiets. Ze controleerden alles wat met het vervaardigen van voedsel te maken had en fungeerden dus als smaakpolitie. Ook vroeger mankeerde er veel aan het eten, dat al dan niet fabrieksmatig werd vervaardigd. Zo was er die veehouder in Hengstdijk, die melk verkocht aan melkboeren in de omgeving. Hij was gewoon om water aan zijn melk toe te voegen. Dat had klachten van het publiek tot gevolg bij de melkboeren. Ernstige klachten, want die melkboeren waren ook gewend om water aan de melk toe te voegen. Melkfabrieken waren er in die dagen nauwelijks. Moeder de vrouw, die een liter aan de melkboer vroeg, liep dus het risico, dat ze een halve liter melk, gemengd met een halve liter water kreeg. De keuringsdienst van waren kreeg de klacht, voorzien van een monster, op het bureau. Een inspecteur werd uitgezonden, die tot de conclusie kwam, dat de melk van de boer in orde was. Onderzoek bij de melkboeren leverde op, dat er wat water aan de melk was toegevoegd, maar dat was niet veel, tenminste niet in de mate van het ingeleverde monster. Hoe was dat mogelijk? De inspecteur was niet een van de domsten. De boerderij waar hij op bezoek was geweest lag midden tussen de vlakke weilanden. De bewoners konden de mensen die op bezoek kwamen al van verre zien. Natuurlijk was het ongewoon, dat iemand op een knetterende motor op de boerderij afkwam. De conclusie was, dat de boer onraad moest hebben geroken en melk moest hebben aangeboden, die nog niet met water gedoopt was. Een dag of veertien later ging de inspecteur daarom op de fiets, dat maakte minder argwaan. De boer was na het onderzoek de klos. Weer was de melk rijkelijk voorzien van water. Dat was, zo verklaarde de boer, de schuld van zijn zoontje van veertien. Die lengde de melk aan met water, zonder dat de boer het wist. Dat verhaal hield de man vol, toen hij voor het hekje van de kantonrechter stond. Zoontje lief werd als getuige gehoord en die erkende het. De boer werd evenwel veroordeeld tot het betalen van een boete. Zoon ging vrij-uit omdat hij nog geen zestien jaar was. Enkele van de melkboeren kregen een ernstige waarschuwing. 

1 reactie

Mijn moeder kocht vroeger ook losse melk, Archivaris. Daar kwam de melkboer mee aan de deur. En dan zei ze: "die melk ziet helemaal blauw van het water!"

Groetjes van Tilly En wég ben ik weer! Naar de volgende....

Tuinfluiter

04 December 2007 om 17:51

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.