den archivaris

Welkom op mijn weblog

last van hormonen

1 reactie

Zo'n twee eeuwen geleden stond Leendert Moerland voor het gerecht. Wat hij had gedaan, was een gehuwd man "geheel niet passende". Hij was getrouwd geweest met Jannetje Jansdr. van Dale, maar die was in het kraambed dood gebleven. Dat laatste was niet uitzonderlijk. Vele vrouwen overkwam dat, zodra er iets mis ging met de bevalling. Een man alleen, dat is niks. Kerels zorgen niet goed voor zichzelf. Want waar heb je volgens Carmiggelt nu een vrouw voor nodig? Voor je bewassing en voor je lusten!  Dat is al eeuwen zo, alle emancipatie ten spijt. Oh, ik praat dat niet goed, hoor! Maar ik ben nu eenmaal duidelijk ge-evrouwcipeerd. Maar om terug te komen op ons verhaal. Het verging onze Leendert net als alle mannen, die hun vrouwen verloren hadden. Ze zorgden niet goed voor zichzelf, raakten behoorlijk aan de drank en kwamen doorgaans na enige tijd van bezinning tot de conclusie, dat een andere vrouw noodzakelijkerwijs goed kon helpen om het leven weer op de rails te krijgen. Leendert lustte hem behoorlijk en kwam deswege zeer regelmatig in de herberg. Hij slaagde erin om Adriaantje Leendertssen, de waardin van de Gouden Leeuw, zodanig te versieren dat zij een wettig huwelijk met hem aanging. Botertje aan de boom! Vrouwtjelief bleef de herberg uitbaten, mannetje was vaak dronken. Dat alles was niet bevorderlijk voor een ordentelijk huwelijksleven. Vandaar dat Leendert het met een andere vrouw ging aanleggen. Hij was inmiddels de veertig gepasseerd en liet het oog vallen op een jonge meid van begin twintig, die beter had moeten weten. Mannen in de midlifecrisis zijn net als krimpende wind en uithuizige vrouwen, namelijk niet te vertrouwen. Leendert sprak met de jonge dame af, dat ze het gezamenlijk op een lopen zouden zetten. Maar toen ging er wat mis. Het meisje vertrok door een foutieve afspraak eerder dan Leendert. Ouders naar de baljuw, een man door het volle leven gepekeld. De relatie tussen Leendert en het meisje was niet onopgemerkt gebleven. Leendert werd ten stadhuize ontboden en moest tekst en uitleg geven. Hij ontkende categorisch en stapte na het onderhoud, met medeneming van een aanzienlijk bedrag, onmiddellijk op. Hij haalde vriendinnetje lief tussen Tholen en Poortvliet op en vertrok met haar, begunstigd door fraai zomerweer, dat tot het bedrijven van de liefde onder aan de dijk nodigde, Brabant in. En toen ging het mis. Vermoedelijk was de jonge meid ontevreden over de prestaties van Leendert op het erotische vlak. Ze verliet hem en ging terug naar Goes, waar ze vandaan kwamen. Leendert joeg er in vlot tempo zijn centen door, waarna hij na een ogenblik van nadenken besloot om ook terug te keren naar vrouwlief in Goes, met de prettige bijkomstigheid, dat daar hem wel weer een roemer wijn zou wachten. Maar zo ging het niet. Nog maar nauwelijks door de stadspoort, greep de baljuw hem in de kraag. Hij had overspel gepleegd, valse verklaringen afgelegd, kortom voldoende misdaad om hem voor de schepenrechtbank te dagen. Hij werd veroordeeld tot 21 jaar tuchthuis en daarna verbanning uit Zeeland. In feite was dat, gelet op zijn leeftijd, een langzame doodstraf. Wat er van de oude en de jonge vrouw is geworden, vermeldt de historie niet.  

1 reactie

ik kreeg van een collega nog een aardige reactie. Krimpende wind en uithuizige mannen,zou men steeds moeten verbannen! Daar kan het manvolk het weer mee doen.
den archivaris

26 November 2007 om 13:21

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.