den archivaris

Welkom op mijn weblog

afscheid

3 reacties
Nee, ik stop nog niet met het schrijven van stukjes op deze weblog. Ik neem geen afscheid. Het was in de negentiende eeuw gewoonte om belangrijke gebeurtenissen in iemand's leven vast te leggen in een gedicht. Bij dergelijke gebeurtenissen werden die op fraai papier in schoonschrift neergepend. In die categorie vallen bijvoorbeeld de gedichtjes die kinderen maakten ter gelegenheid van de verjaardag van pa en ma, opa en oma, of ter gelegenheid van een huwelijk. Maar ook andere gewichtige aangelegenheden werden voor het nageslacht vastgelegd en verdwenen dan na kortere of langere tijd in de prullenbak, want er zijn voor zover we weten, maar weinig van deze gedichten, waarvan de kwaliteit doorgaans niet best was, bewaard gebleven. Maar ieder vogeltje zingt nu eenmaal zoals het gebekt is. Leendert Oranje was kwekeling op de lagere school in Heinkenszand en in 1832 maakte hij zo'n gedicht ter gelegenheid van zijn afscheid. De tekst was als volgt: Zoo zal dan 't uur van scheiden slaan/het heengaan baart mij smart/ Ja, morgen ben ik hier niet meer/ Gij ziet mij treurig aangedaan/ Het heengaan roert mij 't hart/ Ja, morgen ben ik hier niet meer/ als mede kweekeling/ Ziet gij mij in dees school niet meer/ maar ik verlaat vol roem en eer/ dees kleinen vriendenkring/ ontvang dan mijnen afscheidsgroet/ die u het hart aanbiedt/ Leef dankbaar, vrolijk, welgemoed/ en wat gij immer leer of doet/ vergeet toch mijnes niiet"  en zo gaat het nog even door. Vele van de nazaten van Oranje kwamen in de negentiende eeuw in Noord-Amerika terecht en het gedicht deed dat ook. Daar kwam ver in de twintigste eeuw de prent in bezit van de bekende predikant Lamain en thans is het gedicht verlucht met dierenfiguren, waaronder een vis, een reiger en een zwaan, weer terug in Nederland. En wat Leendert Oranje betreft: die werd smid in Wolphaartsdijk. Kennelijk klopte die liever op staven ijzer, dan dat hij schoolkinderen het stof uit de broek klopte.

3 reacties

Echt een zieleroersel van iemand die in die tijd "letters had gegeten". Inderdaad waren dat soms draken van gedichten, maar zeker goed bedoelt. Nu krijg je van mensen die vertrekken naar elders nauwelijks een hand of groet. Dan toch maar liever "Ik ga nu van u henen, daar moet ik wel om wenen. Maar weest u niet al te verheugd, want ik kom, morgen al weerom !" Groetjes !
Jopie Meerman

29 April 2007 om 12:21

Het woord kwekeling hoor je tegenwoordig niet meer. Dat is jammer, want er staat precies wat er bedoeld wordt.
wim*mie

29 April 2007 om 12:45

Zooooooo pffffffffff zo heb ik nooit kunnen schrijven.......... Groetjes het gezinnetje
Radio SASFM

30 April 2007 om 19:48

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.