den archivaris

Welkom op mijn weblog

ontwapenend

5 reacties
Hij ontroert me mateloos, die kleinzoon van me, die elke dag geschiedenis schrijft. je kunt als volwassene niet altijd grip krijgen op de ontwikkelingen die hij doormaakt. Maar reken er maar op, dat dat bij anderhalf jaar elke dag met reuzenschreden gaat. Hij heeft de taal ontdekt. Papa, mama, opa, oma zijn woorden die geen geheimenissen meer voor hem hebben. Andere woorden verhaspelt hij nog wel, maar dan is hij ontwapenend. Als hij op zijn gemakje zit te spelen, wil er niet zelden een liedje te voorschijn komen. We kunnen de tekst niet helemaal volgens en ook is de melodie eenvoudig, maar toch geeft hij blijk van een muzikaliteit, die hem later vast tot een beroemd zanger maakt.  Om duidelijk te maken wat hij bedoelt, wijst hij vaak met zijn handje, zoals naar de kruk in de deur en zegt: opuuh. Dan moet de deur even opgemaakt worden. Aan zijn gehoor mankeert niks, want onmiddellijk klinkt het dan: otto. Dat is niet een oom of neef of verre vriend, nee, dan hoort hij de auto's op de weg voorbij gaan. Hij weet ook precies welke auto van mama is op de parkeerplaats. De andere zielloze, stlistaande voertuigen daar interesseren hem niet. Die ene, een veilige plaats, want mama erbij, daar gaat hem om. En dan het eten. Hij is een lekkerbek, die als de tafel wordt gedekt, zich onmiddellijk naar zijn kinderstoel rept, luid roepend: "mmmmmmmmmm". Hij heeft allang gezien dat er eten staat te wachten en laat alles zich goed smaken. Wanneer hij genoeg heeft, dan zegt hij eenvoudig: "nee" en draait zijn hoofd om. We probeerden de stukjes brood die we met kaas hadden belegd, alsnog naar binnen te krijgen met daarop stukjes worst, maar handig als hij al is, at hij daarvan de stukjes worst op, keek even ondeugend vragend naar zijn opa, vatte diens gelach op als goedkeuring en smeet vervolgens de stukjes brood achteloos op de grond. Onderschat zijn kracht niet. In een onbewaakt ogenblik pakte hij zijn flesje hoestdruppeltjes, 20 per dag, en knalde dat tegen de kastdeur. Flesje kapot en druppeltjes op de grond. Nu loopt hij nog even in zijn pyamaatje rond, na een poosje in bad, waarbij het het de handjes op het water meppen, alles zo leuk wordt ondergespat. Straks slaapt hij de slaap van de vrolijke mens en kunnen opa en oma de boel gaan opruimen. Morgen komt er weer een dag van eten, spelen en slapen.

5 reacties

Wat een leuk verhaal, Archivaris! Je verteltrant doet een beetje denken aan Antoon Coolen, die een boek schreef over zijn zoontje Stijn.( Het kleine rijk) Heb je dat wel eens gelezen? Groeten van Tilly
Tuinfluiter

17 February 2007 om 19:26

Ha ha, nu is hij nog leuk. Wacht maar tot knullie groter wordt.
wim*mie

17 February 2007 om 19:32

Leuk dat kleine mannetje , geniet er van Dat deden en doen wij ook alleen onze kleinzoon is negen. Groeten Jannie
wijari

17 February 2007 om 20:47

heerlijk verhaal weer heb weer genoten zoals altijd groet eboney
caro1949

19 February 2007 om 09:50

Hij gaat dus al hard zijn opa achterna, heer Archivaris, en heeft het dus van geen vreemde...
Onbekend

19 February 2007 om 17:55

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.