den archivaris

Welkom op mijn weblog

auto's en fietsen

2 reacties
Kunt u zich de tijd voorstellen, dat de mens om zich voort te kunnen bewegen voornamelijk zijn benen moest gebruiken. Afstanden tussen dorpen of tussen dorpen en steden werden vroeger niet in kilometers aangeduid, maar in uren en kwartieren lopen. Van Goes naar Wolphaartsdijk bijvoorbeeld was 1 uur en drie kwartier gaans. Met de komst van de auto en de fiets zou dan langzaam aan gaan veranderen. De allereerste vergunningen om de wegen in Zeeland met een auto te mogen berijden, werden aan het eind van de negentiende eeuw door de provincie verleend en het is eigenlijk niet verwonderlijk, dat dat allemaal Belgische grootgrondbezitters waren. Een groot aantalvan hen bezat grond in Zeeuwsch-Vlaanderen en die kon dan per auto worden bezocht. Maar ook in overig Zeeland kwamen auto's en fietsen. In de eerste jaren van de twintigste eeuw waren dat beide nog luxe artikelen. De gewone landarbeider deed alles nog lopend, totdat de plaatselijke smid zich ook ging bemoeien met het repareren van fietsen en auto's en zich niet zelden een heuse autobus aanschafte, waarmee de dorpelingen naar de marktdag in de steden konden laten vervoeren. In Kapelle was zo'n smid, annex rijwielhersteller, monteur en garagehouder. Eens op een goede, warme zomerdag kwam er een voornaam heer, bestoft en bezweet zijn garage instappen en verlangde dat de garagist zou meekomen. Buiten het dorp was zijn auto stilgevallen. Het ding deed niks meer, terwijl de tank nog voldoende brandstof bevatte. De smid startte zijn T-ford zonder mankeren en nam de man mee naar diens auto toe. Hij opende de motorkap, gaf een klap op het motorblok met een zware hamer en deed de motorkap weer dicht.De rijkaard keek hem verbaasd aan. Wat doet u nu, vroeg hij. De garagehouder gaf geen antwoord, nam de slinger, gaf en een draai aan en de motor liep, tot vreugde van de wel geklede heer. Deze vroeg hem of hij onmiddellijk kon betalen en pakte zijn portefeuille. Dat is dan vijftien gulden, sprak de garagehouder. Vijftien gulden, vind U dat niet veel, vroeg de voorname man. Dan wil ik eerst wel eens een gespecificeerde rekening zien. De garagist nam een beduimeld stukje papier, schreef er wat op en gaf het aan de rijkaard. Deze las het, haalde zuchtend de vijftien gulden uit de portefeuille en overhandigde deze aan de garagist. Op het briefje stond: Reparatie van uw auto door middel van een klap met de hamer, 1 gulden. Geweten waar te slaan 14 gulden.

2 reacties

het is weer een leuk stukje en ik zit hier weer heerlijk te schateren dank u wel eboney
caro1949

13 February 2007 om 09:37

Bij m'n schoonouders had vele jaren geleden een smid uit Tholen werkzaamheden verricht. Helaas was het karwei niet gelukt. Maar er kwam naderhand toch een rekening waarop geschreven stond: "Gat gezocht, maar niet gevonden. f 2.40. " Hoezo uurloon ? En het blijven leuke verhaaltjes voor de familie ! Groeten
Jopie Meerman

13 February 2007 om 18:48

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.