den archivaris

Welkom op mijn weblog

kleinzoon zet door

2 reacties
Het moest er weer eens van komen. Het had te lang geduurd. Ik heb kleinzoon weer eens gesproken vandaag en dat was toch bijna twee maanden geleden. Niet dat we hem vergeten waren, helemaal niet. Oma was twee weken geleden nog een paar dagen bij dochterlief om bijstand te verlenen in de zwangerschap. Ja, als alles goed gaat hebben we over drie weken twee kleinkinderen en als de tweede op zijn broertje lijkt, nou dan hebben we volop stof voor veel plezier. Kleinzoon, nu anderehalf jaar, maakt het goed. Van de ene op de andere dag is hij gaan lopen en dat gaat uitstekend. Ook zijn loopfietsje, met belletje, heeft hij nu in gebruik en er is niets mooiers dan op de fiets onder opa of papa door te fietsen. De oude man moet dan met zijn benen wijd gaan staan en is verplicht om dat een hele tijd vol te houden, omdat Huub er geen genoeg van krijgt. Vanmiddag mocht hij mee naar het pannenkoekenrestaurant, waar ze volop rekening met kleine kinderen houden door middel van kinderstoelen, kleurpotloden en rietjes om de melk op te drinken. In de kinderstoel haalde Huub halsbrekende toeren uit  zonder om te vallen. De kleurpotloden lagen in mum van tijd op de grond na enkele achteloze krassen op de papieren placemets met een kleurplaat erop. Je zag hem als het ware minachtend denken: met zo iets onbenulligs als kleurplaten kleuren, hou ik me niet bezig. De pannenkoek ging en prima in en het gebruik van het rietje had hij onmiddellijk door. Heb je trek in een slok melk, dan zuig je en wil je ermee spelen, dan blaas je en daarbij hoor je dan een achteloos gezicht te trekken. Niet van: wat gebeut me nou, maar meer van: jullie ook een slok? Hij is daarbij zo helder als water, want meestal produceert hij, voordat  hij begint een ondeugdend lachje. Zijn taalgebruik gaat met sprongen vooruit. Ook als hij, wat een doodenkele keer wel eens gebeurt, midden in de nacht wakker wordt, dan zet hij geen keel op, maar dan voert hij een heel gesprek met zichzelf. Hij zegt wat en geeft zelf daarop een antwoord. Zo is hij nooit eenzaam. Helaas is wat hij zegt voor de buitenstaande onverstaanbaar, maar uit oogpunt van privacy geef ik hem groot gelijk. Het gaat ons helemaal niets aan, wat hij betoogt. Dat komt later nog wel eens. Misschien scheldt hij de hele mensheid op vreselijke wijze uit, om daar zijn alter ego relativerend op te laten antwoorden. Het kan ook zijn dat hij zichzelf moppen ligt te vertellen, want met een lach is hij gul. Natuurlijk geeft hij al volop woorden ten beste, die iedereen kan begrijpen. Hij heeft helemaal door dat ik zijn opa ben, want ook vanmorgen riep hij verheugd: OOPAA, toen hij me zag, maar verder is de telefoon, als die overgaat ook opa. Misschien verwacht hij me vaker!  Papa en mama zeggen is zijn tweede natuur en ook weet hij dat beebee in mama's buik woont. Maar daar had hij vandaag toch wat moeite mee. Even faalde de herinnering, want toen mama aan hem vroeg: wie zit er in mama's buik, riep hij na enige nadenken op verheugde toon: papa!.

2 reacties

Ha ha ha, ja, zo gaat dat bij die kleine huus. We zullen nog wel meer horen van Mir. Want dit is een dankbaar onderwerp.
wim*mie

11 February 2007 om 21:02

gezellig hoor weer een verhaal over de kleinzoon bedankt eboney
caro1949

12 February 2007 om 09:59

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.