den archivaris

Welkom op mijn weblog

rivaliteit

1 reactie
Dominee Janssen, met dubbel S, wamt hij had ook nog een collega die met het slechts een S moest doen, werd door de provinciale kerkvergadering van Zeeland afgevaardigd naar de Nationale Synode. We schrijven de jaren dertig van de vorige eeuw.  Dat betekende dat hij op gezette tijden een reis naar Den Haag moest maken om een vergadering bij te wonen. In die tijd was dat geen sinecure. Meestal was je lang onderweg. Dominee nam daarom altijd wat stichtelijke werkjes mee om de tijd in de trein te doden. Op een gegeven moment, in de zomer en het was warm en lang licht, was het weer zover. Hij spoorde naar Den Haag. Vanwege de warmte werd de vergadering aanzienlijk bekort, zodat de leden weer op tijd naar huis konden. Dominee stapte in de trein naar Vlissingen, ging niet meteen onder zeil, integendeel, en begon een stichtelijk werk te lezen. Hij kon zo alvast beginnen met de studie voor de preek op de komende zondag. In Delft stapte een man met een Joods uiterlijk in. Janssen groette hem vriendelijk. De man groette vriendelijk terug, zag het boekje van de dominee en vroeg: is u predikant? Op het bevestigend antwoord sprak de man: ik ben rabbi en ik ben onderweg naar Middelburg voor het houden van een barmitswa. Tussen beide heren ontspon zich een vriendelijk gesprek. Dominee beloofde de rabbi bij de sjoel te zullen brengen. In Rotterdam Delftse Poort stapte weer een man in, gekleed in een zwart pak, met een wit boordje. Het bleek alras, dat het hier om een pastoor ging, uit Bergen op Zoom.  Hij was op bezoek geweest bij een parochiaan, die in Rotterdam in het ziekenhuis lag. De heren begonnen een geanimeerd gesprek, dat al spoedig op wat meer heftige toon werd gevoerd, want het ging om zaken van religie. Elk vond de eigen kerk het beste. Maar toen het op het bewijs daarvan kwam stokte het gesprek, want dat was moeilijk. Hoe toonde je dat aan? Je kon de rivaliteit tussen de drie gewoon voelen. De trein stommelde over de spiksplinternieuwe spoorbrug bij Moerdijk en reed het Brabantse land in. De pastoor keek naar buiten, zag daar een prachtig lelieveld en wist het. Zie je nou, sprak hij, die prachtige lelien des velds? Dat het het rooms-katholieke geloof. Zuiver en rein als die lelies. Daar hadden de rabbi en de dominee weinig tegen in te brengen en ze piekerden zich suf, hoe daarop te antwoorden. De dominee wist het, toen ze even voorbij Oudenbosch een rozenkwekerij voorbij reden. Eerst had hij wat hatelijke opmerkingen over de kathedraal van Oudenbosch willen maken, maar vond dat toch niet gepast. Ha, sprak hij, het protestantisme is gelijk aan die rozen daar. Rood staat voor vurig en hartstochtelijk! En dat zijn de protestanten! Voldaan keek hij de beide anderen aan. Daar hadden ze niet van terug. De pastoor keek enigszins lelijk, maar de rabbi glimlachte zachtmoedig en zweeg. Toen de trein tussen Roosendaal en Bergen op Zoom reed en Wouw al voorbij was, werd het terrein van de spoorweg zanderig en armelijk begroeid. Talloze distels en doornen begeleidden de trein naar Bergen. Ziet die doornen en distels, broeders, sprak de rabbi, zo is het Joodse geloof. Met lelieblaadjes en rozenblaadjes kunt ge desgewenst uw gat afvegen, maar probeer dat eens met distels! Dat brak de spanning! Dominee en pastoor schoten beiden in een daverende lach en gaven grif toe zo'n groot geloof nog nimmer te hebben gevonden. Ze groetten elkaar recht hartelijk toen de pastoor in Bergen op Zoom uitstapte en in Middelburg gekomen bracht de dominee de rabbi naar de synagoge. Beiden vertelden elkaar tal van klerikale anecdoten en namen hartelijk afscheid van elkaar.

1 reactie

Kijk, dat is de ware oecumene, Archivaris. Lekker samen lachen. Daar kan menigeen nog wat van leren! Groeten, Tilly
Tuinfluiter

10 February 2007 om 18:27

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.