den archivaris

Welkom op mijn weblog

kleinzoon gaat door

4 reacties
U heeft alweer een tijd niets gelezen over mijn kleinzoon. Dat komt omdat in de ogen van de grote mensen er de laatste tijd weinig spectaculairs is gebeurd. Maar vergist u zich niet. Hij gaat in zijn ontwikkeling met reuzensprongen vooruit. Grote mensen kijken daar meestal overheen omdat die kindertjes van rond anderhalf jaar zo klein zijn. Hij loopt! Ja, het is zover, gelukkig maar, want opa zelf liep al een dag voor zijn eerste verjaardag op klompjes buiten en zijn tante, onze jongste dochter, liep al met tien maanden. Voorlopig nog een absoluut record in de familie. Maar Huub loopt nu ook en daar ben ik blij om. Hij heeft namelijk een neefje, dat een maand ouder is - zoontje van de zus van pa - en dat mannetje liep al. Ik moest me troosten met de gedachte dat Huub veel knapper is, zowel wat uiterlijk betreft als intellect. En vooral dat laatste is zo. Dat praat niemand me uit het hoofd. Als Huub voor het keukenraam staat op het keukenblad en dat keukenraam is op eenhoog, dan onderkent hij alles wat er op de weg daarvoor voorbij gaat. Dat zijn dan "oto, busss, fiets, papa, mama en oma", want elke oude dame, die voorbij gaat krijgt spontaan die titel. Eenkennig is hij beslist niet. Mama en oma gingen van de week met hem naar het zwembad en in dat peuterbadje doet hij wat je eigenlijk van hem kunt verwachten. Hij plast in het bad en hij loopt door het water zonder te vallen. Welk kind van anderhalf doet hem dat na? En als ik de telefoon pak en dochter en schoonzoon bel, dan roept Huub als hij die telefoon hoort onmiddellijk "Opa, opa." Sterker nog. Hij ging met zijn moeder naar het station om oma af te halen. De trein kwam het station binnenrijden en Huub riep verheugd: Oma! Eigenlijk wil ik niet vertellen, dat Huub iedere keer roept van Opa, wanneer hij de telefoon hoort. Hij is trouwens bijna rijp voor het potje. Als het weer zover was, dat oma de nieuwe luier om mocht leggen, dan kleedde ze hem half uit, deed de natte luier in de mand, legde een nieuwe, droge onder zijn billetjes. En dat was nu iedere keer het moment waarop hij een glimlach op zijn toetje kreeg en vervolgens met inspanning van al zijn krachten de nieuwe luier gauw natplaste. Ook de grote boodschap heeft voor hem geen geheimen meer. Als die aan de orde van de dag is, gaat hij zoet in de mand van de hond zitten, een beetje achteraf,  heel stil, krijgt een rood hoofd van inspanning en stapt daarna opgelucht met volle luier weer het leven in.

4 reacties

weet genoten van een trotse opa dit keer, de archivaris had denk ik een dagje vrij groet eboney-ivory
caro1949

26 January 2007 om 15:49

Leuk, die van ons deed altijd zijn vuistjes onder z'n kin. Dan wisten we ook hoelaat het was. Wimmie.
wim*mie

26 January 2007 om 15:54

Leuk joch, Archivaris! Leuke opa, Huub! Lijken jullie op elkaar? Groeten, Tilly
Tuinfluiter

26 January 2007 om 17:04

Mir Gefeliciteerd met Huub zijn lopen :) Heerlijk dat Huub vol vertrouwen de wereld instapt :) Okay de luier vol loopt wat lastig hihihi Ik zie het voor me, mijn kinders liepen altijd met van die o-beentjes hihihi Een geur achterlatend dat ik dacht kind waar komt die stank vandaan :) Verwonderlijk he dat zo,n klein kind zo een grote stank kan produceren hiihiih Het was weer heerlijk te lezen :) Liefsss Petra
blargh

29 January 2007 om 19:28

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.