den archivaris

Welkom op mijn weblog

kerstverhaal

2 reacties
Het is al weer vele jaren geleden, dat de raad van bestuur van een grote machinefabriek in het Zeeuwse besloot om gezamenlijk een kerstdiner te organiseren. Dat was vooral het plan van de voorzitter van de raad. Hij nodigde de leden bij hem thuis uit voor een wat hij noemde "gezellig samenzijn", waarin even de bestuursproblematiek op de achtergrond moest blijven. In een informele sfeer moest op ongedwongen wijze de kerstgedachte vorm krijgen. Vrede op aarde en in alle mensen een welbehagen. Maar voor de heer voorzitter was er geen sprake van in alle mensen dat welbehagen. Hij  stelde  namelijk voor om ook de procuratiehouder van het bedrijf, met zijn vrouw, uit te nodigen. De man had, aldus zijn superieur, in het bijna afgelopen jaar in financieel opzicht wonderen verricht en het was niet meer dan logisch dat hij daarvoor een bedankje kreeg in de vorm van een etentje. Daarmee was dan een gratificatie overbodig. De motieven van de directeur waren evenwel niet geheel zuiver. De procuratiehouder, een dikbuikig klein mannetje met kalend hoofd, bezat namelijk een uitermate fraai gebouwde vrouw, geheel gerijpt met alles erop en eraan. Een vrouw, die gemakkelijk in staat was mannen het hoofd op hol te brengen, maar toch ook een beetje van veel beloven en weinig geven, doet de vijftiger in vreugde leven. De overige leden van de raad van bestuur hadden er volstrekt geen moeite mee om het echtpaar uit te nodigen. Zij waren net als de voorzitter in hun penopauze en de aanwezigheid van een vrouw, wier echtgenoot ze niet echt als concurrent beschouwden, deed allerlei faculteiten van vroeger in hen ontwaken. Ze dagen daarbij een kleinigjheid over het hoofd. Ze gingen namelijk met hun echtgenotes naar de feestdis. Vrouwen van wie de fine fleur inmiddels gewekend was. Voordat het diner een aanvang zou nemen werd er eerst geborreld en de heer voorzitter, die van plan was om die avond een definitieve voorsprong te nemen op alles en iedereen, sloofde zich, tot steigend ongenoegen van zijn echtgenote, uit om de vrouw van zijn procuratiehouder in alles te behagen. Het festijn vond tenslotte plaats in zijn woning - tegen de procuratiehouder: om kosten te sparen, haha - en zo beijverde hij zich in het ophangen van haar mantel, het wijzen van het toilet en het aanbieden van drankjes en hapjes. Overigens niet alleen ten ongenoege van zijn vrouw, maar ook tot ergernis van zijn collega-leden van de raad van bestuur, die gewoon de kans niet kregen om de vrouw op enigerlei wijze van dienst te zijn. De procuratiehouder zag het allemaal met een fijne glimlach aan. Hij had er geen moeite mee om zich in dat illustere gezelgschap te bewegen. De voorzitter had de tafelschikking zo geredigeerd, dat zijn vrouw ter linkerzijde van hem zat en de mooie vrouw ter rechterzijde. Het menu, we leven tenslotte ijn de jaren '50, had als hoofdgerecht, kip bonfam, zoals hij zei en voldoende onder de drank, vroeg hij tenslotte al kluivend aan de fraaie dame, of hij zijn beentjes tussen de hare mocht leggen. De groep inmiddels gloeiend jaloerse leden van de raad van bestuur konden er niet om lachen. Zijn vrouw echter die 's mans versierpogingen met stijgende ergernis had gevolgd, kon zich niet meer beheersen, smeet haar glas wijn in zijn gezicht en verliet huilend en  stampvoetend van woede de eetsalon. De voorzitter, eerst versteend op zijn stoel, ging haar daarna achterna.  Enkele mannen begonnen besmuikt te lachen, maar de andere dames, doorgaans evenzeer verwelkte types, verlieten ook de eettafel om haar te troosten, achterna gegaan door heur echtgenoten die bewijzen wilden dat ook zij de zaak betreurden. Slechts de procuratiehouder en zijn mooie vrouw bleven tenslotte zitten. De man hief zijn glas tegenover zijn vrouw en sprak: Plezierig Kerstfeet. Zij klonk met haar glas tegen het zijne. Plezierig Kerstfeest, antwoordde ze met een glimlach. Toen vond de procuratiehouder haar nog mooier dan ze al was.  Ze hielden van elkaar en begonnen op hun gemak verder te eten.  In de ruimte naast de eetkamer klonken harde, ruziemakende stemmen en daarna diverse malen het slaan van deuren.    

2 reacties

Blij dat wij maar met z'n tweetjes zijn en gewoon zuurkool eten. Wimmie.
wim*mie

25 December 2006 om 16:07

denk dat ik als bonfam :) maar een chineesje haal vanavond hahahaha...(bedoel het eten van het chineesje hoor)
gimoli

25 December 2006 om 16:23

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.