den archivaris

Welkom op mijn weblog

kleinzoon's geschiedenisje

3 reacties
Ik heb u al een tijd niets meer meegedeeld over mijn kleinzoon. Hij is nu zestien maanden en het gaat goed met hem. Zelfstandig lopen doet hij nog niet, wel langs het salontafeltje en langs de bank, maar let op..... hij gaat vanuit zit al wel zelf staan. Dat is een heel ritueel. Eerst zie je hem denken: het wordt tijd dat ik weer eens ga staan. Maar als je dan de fout maakt om hem bemoedigend toe te spreken, dan is zijn volgende gedachte: je bekijkt het maar, ik ben geen circusattractie en gaat weer op zijn luier zitten. Ik doe daarom net of ik hem niet zie, als hij naar me kijkt. Hij denkt dan: gelukkig, die ouwe houdt zijn mond en maakt dan aanstalten om omhoog te komen. Dat kost moed, beleid en kracht want het risico van omvallen is voortdurend aanwezig. Aan vallen heeft hij een hekel. Langzaamaan komt hij omhoog. De luierbips komt van de grond, maar de knietjes blijven nog gebogen. Zo ziet hij er uit als een naturist, die in de bosjes zijn behoefte doet, want zo verzekerde mij dertig jaar geleden zo'n naaktloper, dat was het ultime naturistengevoel.  Ik ben daar nooit aan begonnen, geen doen zonder toiletpapier. Maar kleinzoon-lief zie je denken: ik heb de eerste etappe maar weer mooi volbracht en daarna richt hij zich verder op, totdat hij staat. Best nog een beetje wankel, maar zijn gezichtje glundert. Als hij het genoeg vindt, laat hij zich door de knietjes zakken en hervat zijn arbeid, zoals het weggooien van stukjes puzzels of autootjes. Maar we hebben er wat op gevonden. Er ligt glanzend parket in de kamer en de eettafelstoeltjes hebben stukjes vilt onder de poten. Het leren schaatsen achter een stoel, hebben we een nieuwe dimensie gegeven. Zodra hij staat, zetten we een stoel voor zijn neus en zo loopt hij dan schaterend, achter de stoel de hele kamer door. En oh ja, zijn woordenschat gaat er per dag op vooruit. Opa kreeg het verbod om hem wat minder betamelijke woorden aan te leren.

3 reacties

Mir ook al loopt huub nog niet hij kan wel 112 bellen hihihhihhi :)) Wat een heerlijk blogje om te lezen zoals jij als Huub zijn Trotse Opa over je kleinkind schrijft :) Heerlijk ook om te lezen hoe Huub al duidelijk zijn eigen tempo heeft kwa dingen wel-niet doen :) Ik wens jou en jou gezin heerlijke Feestdagen toe :) En huub jou fluister ik vanaf afstand toe, Doe opa eens een groot plezier en loop op een van de Feestdagen naar hem toe en zeg dan...Opa :) Veel liefs Petra
blargh

21 December 2006 om 09:26

En wat zijn dat zoal voor woorden ? Og verteld de geschiedenis dat niet ? Wimmie.
wim*mie

21 December 2006 om 11:07

We hebben in de familie een neefje wiens eerste woord "komodovaraan" was. Hij is nu 30, en het is eigenlijk nooit meer goed met hem gekomen ! WEl weet ik van iemand die tegen zijn kinderen, die alle drie in het bezit waren van baby's rond dezelfde leeftijd zei," het kleinkind dat als eerste Opa zegt, krijgt 100 gulden op zijn boekje gestort" . Wat toen leuk was, dat het een adoptiekind was, uit Sri-lanka die hem enkele weken later met "Opa" begroette. Succes met je kleinzoon, ik vind het heel inspirerend ! Groeten en prettige dagen, Jopie
Jopie Meerman

21 December 2006 om 19:58

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.