den archivaris

Welkom op mijn weblog

ko en marie

3 reacties
Twee schuchtere mensen, Ko en Marie, allebei wonend in Kloetinge, maar 't verhaal kan overal gebeurd zijn, kregen zo rond 1910 verkering. Niets bijzonders zult u zeggen. Maar zo als het jonggeliefdenin die tijd betaamde, moesten ze enige vorm van intimiteit vooral buitenshuis zoeken, want bij vader en moeder in de kamer was het "handen boven tafel." Daarom maakten Ko en Marie er gewoonte van om lange wandelingen te maken. Rond Kloetinge waren daarvoor volop mogelijkheden, zowel in het maanlicht als overdag. Vaak twee keer in de week liepen ze uit het dorp in de richting van de molen. Op woensdag om de week door te zagen en op zaterdag om er een punt achter te zetten. Maar denk nu niet, dat ze heftig liepen te vrijen. Welnee, handje in handje, want ze waren nu eenmaal schuchtere mensen. Op een goede dag in de zomer, liepen ze zo weer te wandelen en kwamen ze aan de Witte Hekkens, een perceel grond aan de Oostmolenweg in het Zuid-Ambacht. Ko struikelde daar bijna in het karrespoor, waarop ze liepen. Om niet te vallen greep hij Marie vast en kwam toen tot de ontdekking, dat vrouwen toch wat anders gebouwd waren dan mannen. Maar ik schreef al, hij was van de schuchtere soort en drong eerst niet verder aan. Op een dammetje gekomen besloten ze even te rusten. Ze waren allebei vermoeid van de wandeling. Maar toch toonde Ko enige lust tot ondernemen. "Merie, as je noe mee je rik tehen de damstaek hae staen, dan ouw ik joe van voore vast." Zo gezegd, zo gedaan. En toen voelde Ko, dat Marie van voren heel anders aanvoelde dan een man en dat dat eigenlijk wel een lekker gevoel was. Hij duwde zijn lijf nog wat steviger tegen Marie aan en met een luid gekraak begaf de vermolmde dampaal het. Het toekomstig echtpaar duikelde in een droge sloot in een houding, die duidelijk maakte, dat het een lang en gelukkig huwelijk zou worden. En dat was ook zo!

3 reacties

Schitterend verhaal!
Tuinfluiter

13 June 2006 om 20:09

Dae hae oak zo'n vertelsel over 'n stel uut Stalland. Die hiengen oak over de diek kuiere. Eest eel rustigjes an. Ma nae 'n pae maenden 'n kuiertje hedaen 't ebben, mit af en toe 'n bitje ruste, zei dat meisje op 'n aevaend: " Ik haen avvast mae lehhe, anders hoai jie mien toch om ! En eur eetten nog heen eens Eva !
Jopie Meerman

14 June 2006 om 19:32

hartelijk dank voor de reactie, die maar weer eens bewijst hoe leuk volksverhalen kunnen zijn!
den archivaris

14 June 2006 om 20:40

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.