den archivaris

Welkom op mijn weblog

in 26 bochten

2 reacties
Vroeger telde de weg van 's-Gravenpolder naar Hoedekenskerke 26 bochten. Weet u hoe dat komt? Nee? Dan zal ik u het vertellen. Beide gemeentebesturen kwamen lang geleden tot de conclusie dat de verbinding tussen deze dorpen alles te wensen overliet. Zandpaden, vol kuilen, 's zomers stoffig en in de herfst en winter glibberig van de modder, belemmerden het verkeer tussen beide plaatsen. Daar moest wat aan gebeuren. Het ene plan na het andere werd ontworpen, maar als 's-Gravenpolder het ene uitgevoerd wilde zien, dan was Hoedekenskerke daar mordicus tegen en omgekeerd. U moet niet vergeten, dat de leden van de gemeenteraden toen vooral de grote boeren waren en die hadden geen zin om een stukje land voor de aan te leggen weg af te staan.  Interventie van het provinciebestuur mocht niet baten, toen beide gemeentebesturen vierkant tegenover elkaar stonden. Een gezamenlijke vergadering van de gemeentebesturen dreigde uit de hand te lopen, toen een van de leden plotseling opstond en betoogde dat het zo niet langer kon. Hij stelde voor om beide burgemeesters op de toren van de kerk in hun gemeente te laten klimmen. Zij moesten dan een touw tussen de beide torens vasthouden en op een signaal van leden van de schutterijen gelijktijdig het touw laten vallen. Zoals het touw viel op de grond, zo zou de weg worden aangelegd. Dat was het ei van Columbus! Alle leden stemden van harte met het voorstel in en ze gingen over tot het gebruik van sigaar en borrel om hun vreugde over het genomen besluit te uiten. In de beste verstandhouding gingen ze weer naar huis. Het plan werd daadwerkelijk uitgevoerd. Beide burgemeesters klommen op hun torens. Het touw hielden ze zoals afgesproken in hun hand en het wachten was op het geluid van het geweerschot van de schutter. Maar nu was de burgemeester van 's-Gravenpolder bepaald nerveus. Heb je het schot al gehoord, vroeg hij aan zijn wethouder. Die antwoordde ontkennend. Op dat moment kwam de bode op de trans van de toren en liet het deurtje wat hard in het slot vallen. De burgervader schrok daar zo van, dat hij het touw uit zijn handen liet glippen en zo viel het in 26 bochten op de grond. Die van Hoedekenskerke waren eerst wel kwaad, maar toonden na een door -s Gravenpolder aangeboden sigaar en borrels begrip voor de nervositeit van de burgemeester. En zo kwam het dat de weg in 26 bochten werd aangelegd. U hoeft nu niet meer te gaan tellen om te kijken of het verhaal klopt. De moderne tijd heeft een een zo wat kaarsrechte weg tussen beide dorpen aangelegd.

2 reacties

Een zeer vermakelijk verhaal. Zijn er geen restanten meer van de oude weg overgebleven?
Onbekend

28 May 2006 om 11:08

Mooi verhaal hoor! Maar 'k geloof er niks van. Zeker afkomstig van een dikke duim!
Tuinfluiter

30 May 2006 om 20:10

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.