den archivaris

Welkom op mijn weblog

18e eeuws getob om een echtscheiding

1 reactie
Op 26 juli 1734 vervoegde Laurens van Eenennaam zich bij het gerecht van Ovezande met het verzoek om zijn huwelijk met Maria Latoer te willen ontbinden. Medio 1708 was hij met haar getrouwd in West-Souburg. In juli 1723 had hij het voor gezien gehouden. Met die vrouw was geen land te bezeilen, reden waarom hij in september van dat jaar met het zeilschip Doornick als soldaat naar Oost-Indië was vertrokken. Er was zoveel gebeurd in dat huwelijkse leven dat het daglicht niet kon zien en daarvoor hield hij zijn vrouw aansprakelijk. In 1725 was hij met het schip Leiden naar patria teruggekeerd met het vaste plan om alle moeilijkheden voor gedaan te houden en weer oprecht en liefdevol met zijn vrouw de huwelijksdraad op te pakken. Hij mocht terugkomen en aanvankelijk leek het wel wat te worden tussen hem en zijn Maria, maar algauw ging het weer dezelfde kant op als voorheen. De vrouw wilde niets meer van hem weten en weigerde zich te gedragen, zoals in een normaal huwelijk de gewoonste zaak van de wereld was. Hij was naar Ovezande vertrokken en wilde nu voor schout en schepenen zijn huwelijks ontbonden zien. Hij wilde nu wel eens een normale vrouw trouwen. De secretaris schreef een mooier brief naar Maria waarin hij meedeelde, dat het gerecht van Ovezande het verzoek van haar man welwillend in overweging had genomen en dat zij voor de rechtbank werd gedaagd om het huwelijk te ontbinden. Maria bleek niet thuis te zijn toen de koster, die als brievenbesteller fungeerde, de brief kwam brengen. De man liet die daarom achter bij de schout van West-Souburg. Het lukte om de vrouw een tweede dagvaarding in handen te geven, maar daar reageerde ze niet op. Ze kwam niet naar de gerechtskamer in Ovezande toe. Ten derde male ging er een brief naar haar toe. Ook daar reageerde ze niet op. Het gerecht gaf Laurens opdracht om zich naar West-Souburg te begeven en nog eens met de vrouw te spreken. Resultaat? Nihil! Aan de lankmoedigheid van schout en schepenen kwam toen een eind. Het ontbond het huwelijk en maakte daarmee voor Laurens de weg vrij om een nieuw huwelijk aan te gaan. Tant de bruit pour une omelette, zult u misschien denken. Maar het scheiden van echt in de achttiende eeuw was een moeizame aangelegenheid, uitgaande van de toen heersende gedachte: wat God heeft samengevoegd, mag een mens niet scheiden.  

1 reactie

Zo zie ja maar Archivaris.. Er moet een gulden middenweg zijn.
Nu zegt men, gaat het te gemakkelijk. Ik kan er zelf gelukkig niet over mee praten. Een ding is zeker, als de scheidingen zoals indertijd werden geregeld, zouden de advocaten nòg veel meer verdienen, al die brieven, en al die bezorgende kosters, en het resultaat, 't zelfde als nu.
Geniet van deze mooie antidepressieve dag !
Jopie Meerman

16 January 2012 om 11:44

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.