{literal} {/literal}

den archivaris

Welkom op mijn weblog

op en af

0 reacties
Mijn grootvader vond het allemaal maar niks, die nieuwe tijd. We schrijven de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Hij had meer dan vijftig jaar huwelijk achter de rug, toen zijn vrouw overleed. Maar die jonge mensen van toen? Ze gaan derop en weer deraf, zo sprak hij. Vroeger toen hielden huwelijken een leven lang stand, was zijn mening. Maar was dat zo? Scheiden was vroeger wel veel moeilijker. Niet alleen de kerk tolereerde dat niet, ook de burgerlijke overheid had er grote moeite mee. Alleen in de tijd van de Bataafse republiek, vanaf 1795 tot 1806,  met vrijheid, gelijkheid en broederschap was scheiden vrij eenvoudig, voor de wet althans en juist in die periode gingen dan ook vele echtparen uit elkaar. Voordien kon eigenlijk alleen op grond van kwaadwillige verlating een scheiding worden uitgesproken en dan gingen schout en schepenen echt niet over 1 nacht ijs. Dat blijkt bijvoorbeeld in Wemeldinge. In 1751 gaf Elias Corneliise eerbiedig te kennen dat hij getrouwd was met Levina Marijnsse Zuidwegh. Maar zijn vrouw had hem in februari 1747 verlaten. Ze was de wijde wereld in getrokken met een soldaat - 1747 was een jaar waarin de Fransen ons land binnenvielen - en met medeneming van veel goederen die zijn eigendom waren. Kosten nog moeite had hij gespaard om haar terug te vinden, maar tevergeefs. Ze was pleite en bleef pleite. Elias vroeg of het gerecht zijn huwelijk wilde ontbinden, zodat hij opnieuw een huwelijk kon aangaan. Zoals gezegd, het schepencollege ging serieus op de zaak in en bekeek eens hoe men in den lande op dergelijke zaken reageerde en welke wettelijke voorschriften er golden. Er waren nogal wat mogelijkheden. Een Zeeuws reglement uit 1666 maakte het de vrouwen van voor eeuwig verbannen mannelijke misdadigers mogelijk om te hertrouwen, wanneer ze alleen achterbleven. Het bestuur van Friesland maakte scheiding mogelijk in geval van kwaadwillige verlating op grond van 1 Corinthen 7 vers 15. In Holland achtte men sprake van kwaadwillige verlating wanneer de vrouw weigerde de man te volgen naar de woonplaats die hij koos, waardoor echtscheiding kon plaatsvinden. Het bestuur van Wemeldinge besloot aanplakbiljetten te verspreiden waarin Levina werd gesommeerd om binnen acht dagen in het Oosterscheldedorp voor het gerecht te verschijnen. Deed ze dat niet, dan zou de scheiding worden uitgesproken wegens kwaadwillige verlating van haar man. Ze kwam niet opdagen, maar dat had waarschijnlijk niemand ook verwacht.

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.