den archivaris

Welkom op mijn weblog

niet feministisch

1 reactie
Opa sukkelt wat met de knie en daarom waren kinderen en kleinkinderen zo vriendelijk om met de Kerstdagen langs te komen. Gelukkig niet allemaal tegelijk, zodat het mogelijk was om per stel van kinderen en kleinkinderen te genieten. Vanmorgen kwamen twee kleine meisjes met hun pa en ma. De een is nog maar vier maanden, doch geeft geluid voor twee, wat ook al amusant is voor een man met twee gehoorapparaten. Het voordeel daarvan is dat je ze uit kunt zetten. Tussen de vier volwassenen huppelde Jasmijn van ruim anderhalf. Een knap kindje, dat over vijftien jaar papa nog wel eens slapeloze nachten zal bezorgen. Zo van, mama waar zit die meid nu weer. Maar misschien valt dat ook wel mee. Ze is geschapen met louter moederlijke gevoelens, die vooral tot uiting worden gebracht in de verzorging van babypoppen en speelgoedvee. Poppen worden geknuffeld en daarna naar bed gebracht. Dat daarvoor een deel van de zitbank wordt gebruikt, doet niet ter zake. Ze krijgen de denkbeeldige fles, moeten een even denkbeeldig boertje laten, waarbij papa en opa door middel van geluid de nodige hulp verlenen enwaarbij je het moedertje ziet denken: nou ja, die twee weten gewoon niet beter. Het inwendige mensje moet ook versterkt worden, op last van mama, waarbij Jasmijn op een krukje wordt gezet, voor het nuttigen van een boterham met chocoladepasta. Natuurlijk smeert ze de pasta op haar gezicht. Dat hoort er gewoon bij. Ze krijgt een vochtig doekje om eerst haar maillot schoon te maken, want daar was wat pasta op terecht gekomen en om haar toetje te reinigen. Dat levert geen enkel probleem op en ze maakt van de gelegenheid gebruik om ook de beentjes, de gezichten en de snuitjes van alle poppen en knuffels grondig te reinigen. Als dat proces achter de rug is, loopt ze de serre in om de ruiten schoon te maken. Papa en opa komen tot de conclusie dat ze later wars zal zijn van feministische gevoelens en dat ze geknipt is voor een huwelijk, waarbij haar toekomstige echtgenoot een vrouw uit duizenden krijgt toebedeeld. Zorgen zullen hem niet bespaard blijven, want we komen uit op acht meisjes en een jongen. In die acht gevallen zal die man regelmatig bij Jasmijn komen met de vraag: waar hangt die meid nu weer uit. Mijn schoonzoon, dan opa, wens ik alle goeds en wijsheid toe.     

1 reactie

Lieve opa, wat heb je dat weer mooi geschreven...

Tuinfluiter

26 December 2009 om 19:40

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.