den archivaris

Welkom op mijn weblog

het gelijk van opa

1 reactie
Vroeg in de middag belde Huub. Met een zorgelijk stemmetje vertelde hij dat hij vanmiddag een prikje moest halen tegen de griep bij de dokter. Mama had verteld, dat opa, ook in de risicogroep al zo'n prik had gehaald. Hoe dat nou was, vroeg Huub. Ach, jongen, antwoordde ik, dat valt wel mee hoor. Je voelt het even, maar het is gauw voorbij. Je kunt toch tot honderd tellen? Nou, dat kon Huub. Weet je, antwoordde ik, als de dokter gaat prikken, dan ga je gewoon tellen van 1,2 en 3. En dan zul je zien, dat voordat je bij 5 gekomen bent, alles al achter de rug is. En dan voel je er niks meer van. Weet je wat, ik zal je voor het avondeten nog even bellen om te vragen hoe het is gegaan. Dat was goed. Maar zijn stemmetje gaf te kennen, dat hij niet alles van z'n opa even logisch vond klinken. Tegen vijf uur belde ik op. De hoorn werd opgenomen en opgelucht klonk het meteen: het viel hartstikke mee opa, ik was niet bang. Heb je nog geteld, vroeg ik. Nee, helemaal niet. Thom en ik kregen van de dokter een leeg spuitje en nou gaan we papa en mama natspuiten. Volgens mij was de dokter ook een opa. Of een jonge vader!  

1 reactie

Kijk, dat is de goeie manier, Archivaris! Opa moet gewoon het goede voorbeeld geven. Mijn man moest laatst ook geprikt worden. Toen we zaten te wachten, was er juist iemand binnen en die huilde alles bij elkaar. 'Een kindje' dachten we, maar groot was onze verbazing, toen ze naar buiten kwam: een grote meid van een jaar of zestien! Die had vast geen opa als de Archivaris gehad...
Tuinfluiter

23 October 2009 om 18:13

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.