den archivaris

Welkom op mijn weblog

yomanda

1 reactie
Het gaat de laatste tijd niet echt lekker. Mijn trouwe lezers en lezeressen hebben dat natuurlijk allang in de gaten. Het is dagen geleden dat ik een stukje schreef. Niet echt een writersblock, meer last van het najaar, met regen en wind. Mijn vrouw kreeg een zorgelijke uitdrukking op haar gezicht en stelde voor om naar de dokter te gaan. Na enig nadenken besloot ik het groter aan te pakken. Ik sprak: ik ga eens naar yomanda, die schijnt weer zo nu en dan healings te houden op huiskamerniveau. Een zogeheten quick scan op het internet deed me in de achterhoek van Nederland belanden. Ik belde op het opgegeven adres aan. Een vrouw van rond zestig jaar deed open en heette me welkom. Ze viel in de categorie die eens op dodelijke wijze beschreven is door Godfried Bomans. Zij eten des morgens een vrucht en des middags een snee bruin brood en zijn altijd op zoek naar het hogere. Niettemin zag ze dat ik een zoekende geest was, ongelukkig met zijn tijdelijk verblijf hier op deze aardkloot. Ik was niet de enige. Dat had ik al bemerkt, want er stonden verscheidene auto's bij de woning, twee onder een kap, geparkeerd, terwijl men voor de mensen uit de buurt een fietsenstalling had bewerkstelligd. Ik kreeg een zitplaats op een keukenstoel toegewezen - ik was laat - naast een man, ongeveer van mijn leeftijd die er toch wat minder terneer geslagen uitzag dan ik. Het medium kwam in de bekende lichtblauwe kledij op en begon haar zegenrijk werk. Toen ze bij mijn buurman was aangekomen, hief ze beide handen naar het plafond, keek hem indringend aan en sprak: U kunt straks weer lopen. Ze herhaalde deze spreuk een tweetal keer. De man moest een beetje lachen en antwoordde: ik kan lopen, hoor. Ze keek hem aan, sprak de bezwering nog een keer uit en keerde zich toen van hem af. Ik verwachtte vervolgens aan de beurt te zijn, maar misschien trok ik het verkeerde gezicht. Er gebeurde niets. Toen de healing was afgelopen, verlieten we het huis. Ik moest even wachten op de gastvrouw, die wel gemerkt had, dat ik er de hele avond voor joker bij had gezeten. Ze sprak me bemoedigend toe. Bijna had gevraagd: hebt u misschien een appel voor mij. Ik liep het tuinpad af en kwam mijn buurman van zo-even tegen. Hij vloekte en sprak verder: ze hebben me fiets gejat.

1 reactie

Arme Archivaris! Nu loop je nog steeds met je klachten rond... Maar je fiets héb je nog en da's een lichtpuntje!

Tuinfluiter

11 October 2009 om 19:31

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.