den archivaris

Welkom op mijn weblog

kees, het diakenhuismannetje

1 reactie

Het gaat nu niet om kees, dat oude mannetje, beschreven in de Camera Obscura van Hildebrand, dat geweldige boekje uit de 19e eeuw. Nee, dit verhaal gaat wel over een oud mannetje van Schouwen-Duiveland, dat zijn laatste jaren sleet op de afdeling oude mensjes in het psychiatrisch ziekenhuis. Kees, het diakenhuismannetje was zijn bijnaam. Mijn zoon, die vele jaren in Emergis heeft gewerkt, heeft enige tijd voor hem gezorgd. We mogen hier wel eens van onze diepe bewondering spreken over het werk, dat verpleegkundigen, vooral in psychiatrische ziekenhuizen, doen. Kees was bijna blind en kon niet meer lezen. Tijdens de morgenuren was het de taak van mijn zoon, de verpleegkundige, om hem de krant voor te lezen. Meestal wenste de oude man, wanneer het eerste artikel van de frontpagina was gelezen, de overlijdensberichten te horen van mensen die op Schouwen hadden gewoond. Mijn zoon voldeed aan zijn bezoek en begon met bekende zinnen als: rust nu maar uit, je hebt je strijd geleden (dat gedicht van Ida Gerhardt), waarna de naam volgde. Al die beginonzin moest Kees niet. Noem de namen maar en dan volgde de opsomming van Schouwenaren die het tijdelijke met het eeuwige hadden verwisseld. Piet Schot uit Zierikzee. Die heb ik gekend, sprak Kees. Jan Jumelet uit Bruinisse. Die heb ik ook gekend. Kees kende ze allemaal. Op zeker moment sprak mijn zoon: Willem van den Berge uit Dreischor. Heb ik gekend, sprak Kees. Dat kan niet Kees, was het antwoord, want die naam heb ik verzonnen, aldus mijn zoon. Toch heb ik hem gekend, sprak Kees.

1 reactie

Die Keesje, dat wás me d'r eentje, Archivaris! En je hebt helemaal gelijk wat betreft het werk van de verpleegkundigen.
Tuinfluiter

27 February 2009 om 20:13

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.