den archivaris

Welkom op mijn weblog

huub en de nvsh

0 reacties
U heeft al weer een hele tijd niets van mijn kleinzoons gehoord. Het is tijd om daarover weer eens te berichten. Het gaat Huub uitstekend. Hij is inmiddels geheel zindelijk en wil dat weten. Enkele weken geleden reisden opa en oma weer eens af om de beide jongens te zien. Het was een lange reis met files. Toen opa en oma waren aangekomen, gaf opa dan ook te kennen eerst naar het toilet te willen. Dat was het antwoord op de bekende vraag: opa, zullen we spelen? Huub juichte: ik moet ook een plas, en zo togen opa en kleinzoon naar het toilet. Eerst ik, riep hij jochie. Hij trok zijn broekje naar benee, stroopte zijn onderbroekje af en deed een plasje. Geweldig, riep opa, maar hij trok gewoon zijn broekjes weer aan en sprak op enigszins klinische toon, die me verontruste: en nou jij, opa. Ik was merkbaar verlegen met die opmerking. Toch een heel verschil. Met de eigen kinderen, vroeger, toen ze klein waren, in bad. Niks mis mee, dat moest van de NVSH, maar kleinzoon erbij was weer een ander verhaal. Met mijn eigen kinderen voor ogen, besloot ik dapper te zijn. Ik trok mijn lange broek naar benee, net als mijn onderbroek en deed mijn plas. In een openbaar toilet heb ik de grootste moeite om naast andere mannen gelijkertijd een plas te doen, maar hier lukte het me. Wat heb jij een kleine piemel, sprak mijn kleinzoon geringschattend. Het viel hem kennelijk merkbaar tegen. Ik ging er niet verder op in. Weer in de kamer gekomen, gaf Huub te kennen: opa heeft een kleine piemel, maar hij deed een heeeeele grote plas. Oma en mamma schaterden het uit en ik vroeg me af: wat doet Thom, als hij zo ver is.

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.