den archivaris

Welkom op mijn weblog

ach, dat oude gebouw

1 reactie
Dat oude gebouw, waar wij gehuisvest waren. Bijna net zo oud als vele archiefstukken. Het is al weer 20 jaar geleden gesloopt, oud en der dagen zat. Maar wat zou het kunnen vertellen. Vertellen van jonge meisjes, die ter vakschool kwamen om de nuttige handwerken te leren, te koken, te wassen en te strijken. Dat was het officiele leerprogramma. Andere nuttige zaken voor het volwassenenleven deden ze tijdens het "speelkwartier" op met jongens van de Ambachtsschool die tegenover dat oude gebouw lag. Toen de Vakschool voor meisjes een nieuw gebouw kreeg, tot ieders stomme verbazing vlak naast de nieuwe ambachtsschool, werden er in dat oude gebouw ambtenaren gehuisvest, waaronder het archief. Veel hebben we er mee gemaakt en een enkel verhaal wil ik u niet onthouden. Twee maanden voordat het gesloopt zou worden, werd het binnen en buiten van een geheel nieuwe verflaag voorzien. Dat stond zo in de planning en ambtelijke stompzinnigheid deed de verantwoordelijken niet tot de conclusie komen, dat het weinig zinvol was om nog een verfbeurt te laten geven. De gemeenteschilder was een artiest. Het houtwerk buiten was compleet verrot. De man krabde het vermolmde hout weg, stopte de gaten vol met oude kranten, streek er stopverf over heen en toen dat droog was, kwam er nog een lik verf over. Het gebouw was zo oud, dat er niet eens een warmwatervoorziening was. Geen boiler en geen geyser. Slechts een koud waterkraan. De interieurverzorgster moest altijd eerst een keteltje water koken, waartoe een elektrische waterkoker was aangeschaft uit de geringe eigen middelen van het archief. Na heel lang zeuren en zaniken, kreeg mijn voorganger het zo ver, dat er een geyser zou worden aangebracht. En zo stapte er op een zonnige morgen een medewerker van een huishoudelijke artikelenzaak binnen, die de geyser kwam plaatsen. We schreven 1985. De geyser was toch zeker dertig jaar oud, maar zo verklaarde het jongmens opgewekt, hij was schoongemaakt en deed het nog best. Het gas werd afgesloten, leidinkjes werden doorgezaagd en daartussen kwam de geyser te hangen. Leidingen weer aangesloten, dit alles onder de nodige grappen en grollen van de monteur. Zie zo, sprak hij, gaan we eens kijken of het ding wil branden. Gas weer aangesloten. Op een knop van de geyser gedrukt en een brandende lucifer erbij. Nog een grap, waarna de kreet: au, me fikke, want de lucifer was aan een eind. Na een heel doosje lucifers weigerde de geyser nog steeds te branden. Hoe kan dat nou, was de vraag van het jongmens, een vraag waarop wij, als leken, het antwoord schuldig moesten blijven. De jongen keek naar de leiding langs het plafond, waar wel tien van die buizen onder elkaar gemonteerd waren en begon die te volgen. Een vertrek verder eindigde de gasbuis in het niet. Het bleek een loos exemplaar te zijn. Ja, sprak hij, zo kan ik niet werken, pakte zijn spullen bij elkaar en vertrok. Een dag later kwam het hoofd Openbare Werken eens kijken of de geyser naar behoren werkte. Dat was niet het geval. Merkwaardig, merkwaardig, sprak de man. Een maand later kregen we een tweede hands boilertje, dat gelukkig wel op de waterleiding paste. En ook de stroom was niet uitgevallen.  

1 reactie

Ik heb je weer even 'bijgelezen', Archivaris. Prachtige verhalen zijn het, vooral van die tweeling en van de schooljuf. Verzin je die zelf of zijn ze ook bewaard gebleven in 't archief?
Tuinfluiter

30 January 2009 om 19:26

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.