Langs de Zijlijn!

Welkom op mijn weblog! Langs de Zijlijn! biedt u altijd korte stukjes over actualiteit, maar ook gewoon verhaaltjes over het leven van alle dag. Vaak is de bedoeling om u na te laten denken over hoe u zelf met bepaalde dingen omgaat. Voel u vrij om dingen die u aanspreken met anderen te delen, of inhoudelijk commentaar te geven als ik een plaatje neerzet waar u het niet mee eens bent. Maar... houdt het wel netjes svp.  Scheldpartijen en beledigingen worden zonder verder commentaar door mij verwijderd. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. Veel leesplezier!   Willem.  

Over - Fysio en kinderlogica

3 reacties

Langs de Zijlijn.

Over fysio en kinderlogica.

Al een paar jaar doe ik 2x in de week fysio krachttraining. Dit op aanraden van mijn oncologe, die stelt dat hoe sterker het lichaam is, hoe langer ik het ga volhouden omdat ik dan ook de aanslagen op mijn lijf als gevolg van chemotherapie aan kan.En ik kan nu zeggen: ze heeft gelijk.

Maar soms is fysio niet alleen goed voor je lijf, maar ook voor je geest. Onverwachte opmerkingen en/of gebeurtenissen liggen daar dan aan ten grondslag.

Het komt niet veel voor dat een jong kind al aan de fysio moet. Van de week gebeurde dat dan toch. Een Nederlands kindje van een jaar of 3, 4 met een creools uiterlijk, een vrolijk jurkje aan met dito kousjes en schoentjes kwam aan de hand van de therapeut de trainingszaal in. Ze bleek totaal niet onder de indruk van al die oude mensen en grote apparaten, en praatte honderduit tegen de therapeut. Natuurlijk op zijn kinders, dus de hele zaal kon meegenieten. Terwijl ze op de loopband bezig ging, ondersteund door de therapeut, begon ze te vertellen dat ze de vorige week een nieuw zusje had gekregen. Hoe of ze heette, was de vervolg vraag. Antwoord: Nana, maar ik noem haar Banana.  Op de vraag of ze bananen lekker vindt kwam een verontwaardigd Neeeee uit haar mond.

Of ze haar nieuwe zusje leuk vond was de volgende vraag. Ook hier volgde een met kracht uitgesproken ontkenning. Waarom niet? Zusjes zijn toch lief? Ook hier een stellige ontkenning. Waarom dan niet was de volgende vraag. Ik mag niet eens op de foto met haar van ZE. Een onbegrepen frons was het gevolg bij de therapeut. Neeh, zo ging ze verder, niet van mijn zusje , maar van mijn vader. Hij wilde haar alleen met mijn  moeder op de foto zetten! Ze zweeg even, als was ze diep in gedachten. En toen kwam het: Mijn moeder heeft helemaal geen tijd meer voor me, want Banana lurkt de hele tijd aan mama’s tieten.Op hetzelfde moment was het einde oefening. Ze stopte met een diepe zucht. Maar of dat nou de opluchting vanwege de prestatie was? Ik waag het te betwijfelen.

Willem.

3 reacties

Een mooi en interessant verhaal dat indirect heel veel onthult.

Toos van Holstein

14 August 2019 om 11:51

Vanuit het perspectief van het meiske kan ik me haar verontwaardiging goed voorstellen: wat heb je nou aan zo'n kleine aandachtsdief! tongue-out

Als ze later kan gana met die banana (lees: spelen) gaat ze misschien meer van bananen houden  wink

tiscrea ©

15 August 2019 om 17:20

Ik heb dit verhaaltje vooral opgeschreven omdat ik het zo ontwapenend eerlijk vond.

Van de week was ze er weer. Wat er is gebeurd weet ik niet, maar het verhaal herhaalde zich zo'n beetje. Ditmaal met de toevoeging dat pappa had gezegd dat zo'n , nog gekreukelde Nana, voor hem geen beeld was dat hij naast zijn mooie dochter op de foto wilde zien in de toekomst.. Ze was duidelijk trots nu op haar vader.

Willem.

WillemII

18 August 2019 om 10:59

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.