Langs de Zijlijn!

Welkom op mijn weblog! Langs de Zijlijn! biedt u altijd korte stukjes over actualiteit, maar ook gewoon verhaaltjes over het leven van alle dag. Vaak is de bedoeling om u na te laten denken over hoe u zelf met bepaalde dingen omgaat. Voel u vrij om dingen die u aanspreken met anderen te delen, of inhoudelijk commentaar te geven als ik een plaatje neerzet waar u het niet mee eens bent. Maar... houdt het wel netjes svp.  Scheldpartijen en beledigingen worden zonder verder commentaar door mij verwijderd. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. Veel leesplezier!   Willem.  

Over - De tuin en mijn vrouw

0 reacties

Langs de Zijlijn.

Over – De tuin en mijn vrouw.

Verhuizen geeft een hoop werk. Voor zover dat in huis aan de hand is had ik er nog wel zicht op, en kon ik, op mijn eigen bescheiden wijze, ook af en toe nog wel wat hulp verlenen. Maar de tuin? Bukken? Neen dat betekent voor mij ter aarde storten en niet meer overeind komen.

Nu moet ik acuut toegeven dat ik ook geen groene vingers heb. Ja, plantjes kopen bij het tuincentrum, dat vind ik dan weer wel leuk. Maar verder? Gelukkig heb ik een echtgenote die al die kwaliteiten wel heeft, en die het bovendien nog leuk vindt ook om in de aarde te wroeten en van alles en nog wat te laten groeien en bloeien.

Van de winter verhuisden we dus.  Dat was een groot feest want het huisje heeft alles wat deze oude beschadigde bok nodig heeft en is buitengewoon comfortabel en lekker warm. Het tuintje aan de voorkant was mijn geliefde echter een doorn in het oog. Op een goed moment noemde ze het zelfs een “” onopgeruimde onordelijke puinhoop”. Vanuit haar standpunt bezien kon ik dat wel begrijpen. Ik kon er echter weinig aan veranderen zo lang als het koud bleef buiten. Maar, er gloorde hoop. Het centrum waar we nu wonen bleek te beschikken over een klussendienst. Die was voor wat euro’s bereid om die hele verwilderde puinhoop uit de tuin te verwijderen en af te voeren naar de milieustraat. Kijk, dat kan ik dan weer wel. Opdracht geven bedoel ik. Dus 14 dagen later lag het tuintje er bij als een maagdelijke akker voor het moment van inzaaien.

Mijn eega kwam prompt tot leven. Ze maakte plannen en schetsjes en kon het niet laten om bij Bolle in Zierikzee een partij 1e kwaliteit zaaizaad te kopen. Daarna kwamen er een paar armen vol eenjarig goed, zoals Afrikaantjes, Spaanse margrieten, vlijtige liesjes en nog zo wat, die langs de randen van het tuinpad werden gesitueerd als een soort erewacht.

Ook het inzaaien vlot de laatste weken aardig. En ach, ik weet niet beter als dat een klein weekje na inzaaien mijn vrouw verzucht dat de boontjes en erwtjes moeten worden herzaaid omdat ze niets doen, waarna ze anderhalve week later met een zucht van verlichting vaststelt dat er toch :”” een verdwaalde eigenwijze snijboon boven komt”. Natuurlijk volgen er daarna veel meer ontkiemende plantjes.

Er begint nu echt tekening te komen in het tuintje. Het is veel kleiner dan onze tuin bij het chalet in Heinkenszand. Mijn vrouw moest dus keuzes maken. Dat is duidelijk ten koste gegaan van alle bloeiende planten. Groente en fruit is duidelijk meer haar ding. Natuurlijk vind ik dat prima, want daarna maak ik er de lekkerste gerechten van.

Een week na het schoonmaken van de tuin kwam mijn vrouw kwaad binnen. De voorste meters van de tuin stonden vol hondenpootjes en lag vol drollen. Terecht vroeg ze zich af of al het werk bedoeld was geweest om er een hondentoilet voor asociale honden uitlaters van te maken. Nee dus. Kijk, en dan kan ik helpen. Ik laadde mijn lief in mijn geliefde busje, reed naar de bouwmarkt, voorzag ons van materiaal voor een mooi voortuin hekwek, en belde de klussendienst, die daarna de hele boel aard en nagel vast, waterpas en stevig monteerde. Gelijk bleven schijtende viervoeters op de stoep. Een paar dagen later betrapte ik zo’n schijterd. Ik heb daarna zijn baas gevraagd, toen die door wou lopen, of hij geen stuk hond vergat. Beteuterd dat hij betrapt was liep de aso daarna terug naar de hoek van de straat waar de gratis hondenpoepzakjes, die de gemeente verstrekt, hangen. Er onder staat zelfs een afvalbak! Kennelijk gaat mijn narrige opmerking het dorp door, want de poep op de stoep neemt af. En ja, het zijn de bezitters van de kleinste hondjes die de grootste onopgevoede en onoplettendste egoïsten zijn.

Deze week waren we even terug bij kennissen in Heinkenszand. Natuurlijk moesten we even langs onze oude tuin. Dat leverde anderhalve kilo rijpe aardbeien op en het onthutsende aanzicht van een in een paar maanden totaal door de natuur over genomen lap grond. Voor kinderen een eldorado, want ze kunnen er naar hartenlust cowboytje en indiaantje spelen. Maar ondertussen…………….

Van het vele werk van mijn vrouw was, buitenom aardbeien, niets meer over. Toch wel teleurstellend!

Willem.

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.