Juffie weet wat!

In april heb ik inmiddels 25 jaar les gegeven op diverse basisscholen. Ik heb tussendoor nog kinderen gekregen, thuis geweest omdat mijn man op zee zat, gewerkt bij het CBS en bureau Halt, een heleboel cursussen gedaan en certificaten gehaald. Grote hobby's zijn zingen, PC's, de tuin, onze inmiddels overleden honden en genieten van de kleinkinderen. Nu we geen honden meer hebben zouden we ook wat makkelijker kunnen reizen. Helaas zijn er ook factoren die dat weer lastig maken. Mantelzorg heeft veel invloed op het plannen van reizen. Gelukkig wonen we in Zeeland, en voelen we ons vooral 's zomers toerist in eigen land. Met een mooie tuin is het heerlijk om daar van te kunnen genieten. Wat mij bezig houdt is de ontwikkeling van kinderen, de toename van te mondige ouders, de slechte keuzes die ouders maken voor kinderen die niet te helpen zijn in het reguliere onderwijs. Maar altijd blijkt later dat het kind zo opbloeit, gelukkiger wordt en dat ze het veel eerder hadden moeten doen!  Wat me ook bezig houdt zijn opkomende zaken van de huidige tijd, waarin het kennelijk de gewoonste zaak van de wereld is om de kluit te belazeren. Je ziet het werkelijk overal: op facebook al die nep of fake nieuwsberichten, Hoax, reclame met een hoop onzin, politici die maar wat zeggen, banken die menen dat de CEO 3 miljoen moet verdienen om de concurrentie aan te kunnen, verzekeraars die niet uitkeren, maar wel flink de premie verhogen, medicijn fabrikanten die in Nederland het tienvoudige vragen voor een medicijn wat elders goedkoop is.   Daarover en over nog veel meer zullen mijn blogs gaan. Veel plezier bij het lezen gewenst, Juffie

Erfenis en ergernis

0 reacties

Mijn vader de bedrieger.

 

Mijn broer en ik hebben enerverende jaren meegemaakt na de dood van mijn moeder. Mijn vader had namelijk binnen vier weken, ja echt, vier weken, een nieuwe relatie met de achterbuurvrouw.

Mijn moeder had het vermoeden wel eens uitgesproken dat mijn vader haar bedroog, maar ik had dat als achterdochtig weggewuifd. Sukkel die ik was! Ze had gewoon gelijk.

Omdat het zoveel voordeel opleverde trok ze ook maar snel bij mijn vader in en nam bezit van alles van mijn moeder. Ze maakten samen reizen, hij kocht dure cadeaus voor haar, nieuwe koffersets, haalde geld van de bank in België van mijn moeders rekening, kocht elk jaar een nieuwe auto die nog duurder was dan de vorige en maakte ons wijs dat het allemaal gezamenlijk werd aangeschaft. Dat duurde bijna 8 jaar.

Toen kreeg hij drie flinke CVA’s, soort beroertes, lag in het ziekenhuis en vroeg mijn broer zijn zaken te regelen. We moesten de bezittingen uit zijn huis halen en de auto veilig stellen want hij vertrouwde de zoon van zijn vriendin niet. Mijn broer deed alleen de geldzaken, we lieten de spullen staan waar ze stonden. We beschouwden dat als ongepast. De auto haalde hij op met grote moeite want zijn vriendin die zelf geen rijbewijs had, wilde de papieren en de sleutels niet geven. Aha, toch haar ware aard!

De geldzaken bleken niet rooskleurig. Er waren volop schulden die van zijn pensioen niet in te lossen waren. Uit de afrekeningen bleek maar al te zeer dat zij nooit iets betaalde. Eenmaal geconfronteerd met deze boodschap gaf mijn vader opdracht de dure auto te verkopen. Daar zat alleen ook nog een fikse lening op. De verkoper bij Citroen had natuurlijk beloofd dat hij een goede inruil zou regelen. Maar kon nu die garantie niet waar maken. Goh, dat hadden wij al gedacht. € 10.000,- minder dan gedacht, maar de schulden waren afgelost.

We vroegen papa alles netjes aan zijn vriendin te vertellen, dat beloofde hij wel, maar deed het nooit. Na het verlaten van het ziekenhuis werd de thuiszorg afbesteld, we vermoeden vanwege de eigen bijdrage, hij sliep op de bank, want kon niet naar boven. Naar een appartement kon hij niet met haar, want dat kon ze niet betalen als hij overleed. Een traplift kon niet want die zat haar in de weg omdat ze nogal gezet was en de trap een draai maakte. Oftewel, papa sliep wekenlang op de bank, maar kocht wel na een dag een nieuwe auto. Bij Citroen maakte hij geen kans, die wisten van de CVA’s en vertelden dat hij dus geen auto mocht rijden.  Verstandig van ze. Hij ging naar Renault, die verkochten hem wel een auto, want die wisten niet wat voor vlees ze in de kuip hadden.

Ik probeerde uit te leggen hoe onverstandig rijden was. Je eigen kleinzoon komt heelhuids terug uit Afghanistan, wat zou je ervan vinden als die vervolgens door een idioot wordt doodgereden omdat zijn vriendin 25 km verderop naar de kapper moet terwijl hij weet dat hij niet mag rijden? Hierna was ik en mijn gezin niet meer welkom. Ik mocht ook niet meer bellen, dan schreeuwde zij: Hang op die telefoon! En hij deed dat nog ook.

Altijd de baas in huis geweest, altijd mensen verfoeid die niet werkten maar fraude pleegden met uitkeringen, ziek melden als je niet ziek bent, en nu dit! Dat hele gezin van zijn vriendin deed niet anders dan de zaak belazeren en hij hielp mee.

Na zijn dood werd het testament van kracht, ondanks dat ze 9 maanden daarvoor nog getrouwd waren. Daarmee hadden ze kennelijk bedacht dat ze ons buitenspel konden zetten, maar ze wisten niet van de inhoud van het testament. Overigens hielp de notaris haar wel flink mee om de zaak te traineren richting de rechtbank. Hij weigerde kopieën te verstrekken voor de rechter etc.

De rechter trapte er niet in, en onder een dwangsom van € 100,- per dag dat ze de zaken niet afstond en het geld niet overmaakte, kreeg ze nog drie weken de tijd. Na twee jaar gevecht!

De spullen waren zorgvuldig allemaal voorzien van een beschadiging. Het blijft natuurlijk onbetrouwbaar volk. Maar het maakte ons niet uit.  Het ging om de herinneringen, de emotionele waarde. Degene die de spullen bracht, een zus en zwager, begrepen dat heel goed en keurden de handelswijze van hun familie sterk af.

Haar kinderen keerden haar de rug toe, er viel nu immers niets meer te halen en ze stierf eenzaam. Haar zus bracht de ring van mijn vader, aan ons was verteld dat die mee de kist was ingegaan, bij ons terug. Die hoorde bij ons, vonden ze. Wij wisten ook wel dat het verhaal van mee de kist in niet kon kloppen, maar op een gegeven moment ben je het ook wel beu.

Het enige wat ik nooit zal begrijpen is hoe mijn vader afstand kon nemen van zijn oogappeltjes, zijn drie kleinkinderen. Dan heeft iemand je toch wel als een marionet aan touwtjes te pakken.

We zijn blij dat het achter ons ligt. Verdriet, ellende, slecht slapen. Die man heeft ons heel wat aangedaan met zijn leugens en bedrog. Het blijft je vader? Nee, al mijn respect van vroeger is verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik mis hem geen moment! Respect voor mijn moeder die hier 52 jaar mee getrouwd is geweest. Ik heb meer tranen gehuild om mijn hond die ik moest laten inslapen dan ooit om mijn vader. Mijn hond heeft me nooit bedrogen. Mijn vader wel.

 

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Er kan niet gereageerd worden op de items in dit weblog.