LEVENSGENIETER

Men hoeft de wereld niet rond te reizen om te begrijpen dat de hemel overal blauw is. (Goethe)

Herinnerdingen

2 reacties

Vanmiddag fietste ik over het Oudeland, het was zulk heerlijk weer. En dan is een electrische fiets, e.bike hoor je dan te zeggen, een uitkomst. Want in deze tijd van het jaar zou ik met mijn gewone karretje niet meer zo ver weg gaan. Maar wat is ver ? Het Oudeland, Schakerloo, jullie weten het inmiddels, daar liggen de wortels van de familie Deurloo. Van mijn moeders kant dus. Ik fiets dan eerst over Mosselhoek (Mesloek), met in de verte de boerderij De Plantage, waar een neef woonde tot  hij naar de Noordoostpolder verhuisde. Dan komen we bij de 5 huisjes, die ze nu aan het ombouwen zijn tot een prachtig huis met rieten dak. Daar woonde een zus van mijn moeder, tante Leentje. Tegenwoordig zou ze een oorkonde krijgen voor de meest gastvriendelijke persoon van de regio. Het volgende huis is De Driehoek, daar heeft oom Wannes, broer van mijn moeder gewoond. Hij stierf toen hij 102 was, in Z.C. Ten Anker. Dan rijd ik verder langs het huis van oom Izak, broer van moeder , dat naast het huisje van opa en opoe staat. Die pandjes zijn ook omgebouwd tot één  huis. Ik vervolg mijn fietsroute langs de begraafplaats, daar liggen diverse familieleden begraven. Bij de begraafplaats woonde oom Maris, ook een broer van moeder.  Logisch dat zo'n fietsrondje veel oproept...
Maar waar ik deze middag mijn herinnerdingen bij op haal ? Gek genoeg bij het electriciteitshuisje wat vlakbij opoe en opa's huis stond. Een stenen gebouwtje (staat er nog steeds), met een paar rijen tegels ervoor. Als kind ging ik daar spelen, of liever gezegd tekenen. Moeder was dan bij opoe aan het werk, en wij moesten ons een beetje vermaken. Geen probleem, de tuin met allerlei lekker fruit, het hoenderkot, de polder tegenover opoe's huisje, sloten om in te spelen.. Maar tekenen op de tegels had voor mij aantrekkingskracht!. Je kon nl. nergens anders iets op schrijven of tekenen. Waar ik dan mee schreef ? Een kapotte dakpan, rode stukken steen die op de grijze tegels duidelijk te zien waren.
Nee, geen schoolkrijtjes of zoals nu stoepenkrijt , zoals de kinderen nu hebben. Hoewel ik las dat in sommige gemeenten de kinderen niet meer met stoepenkrijt mogen tekenen, te veel rommel in de buurt...
Gek hoor, een vrouw van 72, fietsend over de modderige polderwegen, die nog steeds graag tekent, herinnerdingen aan het ophalen over haar jeugd. 
Het zal wel nooit overgaan. Dat 't Ouwlandgevoel

2 reacties

Ik heb het opgezocht in de topografische atlas van Zeeland. Daar kon ik praktisch alles terugvinden waar je geweest was: in het uiterste zuidoostpuntje van het eiland Tholen.

han44

30 November 2017 om 15:06

Mooie gedachten bij je fiets rondje.

wijari

30 November 2017 om 19:02

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.