Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

561. Fotootjes kijken (2)

1 reactie

Altijd leuk als één van je dochters op bezoek komt. Helemaal alleen helaas, want het is coronatijd.

De gesprekken over de kleinkinderen, hun vorderingen op school, hun vriendjes en vriendinnetjes.

En als het gesprek zich plotseling verplaatst naar vroeger, dan kom ik er soms niet onderuit om even te gaan zoeken in de grote stapel met meer dan 20 enorme ringbanden, alle gevuld met vele tientallen kleurenfoto's, door de jaren heen. Zelfs in het digitale tijdperk vonden we het gepast om de mooiste foto's toch te laten afdrukken, speciaal voor een plekje in zo'n album.

 

Het is altijd een heel gedoe om snel het goede album tevoorschijn te halen. Gelukkig helpt het dat op elke ringband een etiket geplakt is met de jaartallen en de onderwerpen, zoals familiebijeenkomsten, vakanties, etc.

Maar eenmaal met het goede album onder de arm, terug in de huiskamer, volgt een feest der herkenning. Gespreksstof voldoende voor het komende uurtje...

 

Onder praktisch elke foto heb ik ooit een onderschrift verzorgd. Meestal kort en zakelijk: de plaats delict, de naam van de rivier, de naam van de kathedraal, de mensen op het plaatje, enz. enz.

In sommige gevallen vond ik het nodig om iets grappigs neer te zetten, een beetje (zelf)spot.

Hier volgen wat voorbeelden, soms voorzien van de betreffende foto.

 

 

 

Op de ferry van Zeebrugge naar Dover naderden we de Engelse kust. Zie bovenstaande foto.

Het onderschrift: "Hier worden dus schoolkrijtjes van gemaakt"

Praktisch mijn gehele onderwijscarrière heb ik deze staafjes gebruikt om mijn leerlingen uitleg te verschaffen.

 

Tijdens mijn solofietstocht door Frankrijk fietste ik o.a. langs het kanaal Marne-au-Rhin. Bij gebrek aan gezelschap zette ik vaak m'n fiets op de foto. Achteraf bekeken stond mijn vélo akelig dicht bij het randje. Onderschrift: "De wind kwam gelukkig van rechts"

 

Tijdens een vakantie in de kop van Overijssel fietsten we langs het dorpje Nederland. Mijn vrouw wijst op de foto naar het naambordje. Onderschrift: "Ja, we zien zelf ook wel dat dit Zwitserland niet is"

 

In het echte Zwitserland zagen we in het treintje op weg naar Zermatt voor het eerst de Matterhorn. Meteen een foto maken. Onderschrift: "Daar is ie dan eindelijk, de Toblerone-berg"

 

Op fietstocht langs de Donau kwamen we het volgende plaatsnaambord tegen (zie foto).

Het onderschrift in het album: "Nee, 't deed geen pijn, dat dorpje heette toevallig zo"

 

Op diezelfde fietstocht aten we 's avonds op een terras in het dorpje Wallsee, pal aan de rivier. Mijn vrouw bestelde een vleesspies die van een enorme omvang bleek te zijn. Meteen een fotootje schieten. Het onderschrift is geworden: "Lies is niet vies van een spies".

Taalkundig is dit zinnetje heel bijzonder. Het is een drievoudig binnenrijm. Deze rijmvorm is in de Nederlandse taal zeer zeldzaam...

 

Lang geleden stond ik op het stationnetje van Kautenbach (Luxemburg) op de trein naar Wiltz te wachten. Mijn vrouw nam een foto van mij. Onderschrift: "Eenzame grijsaard wacht op openbaar vervoer". (= een milde vorm van zelfspot)

 

Het fotootje van de meeuw is genomen op de rotsen (les falaises) van het Franse Étretat. Eerst even het onderschrift van de foto: "Du pain 's íl-vous-plaît".

Wat bleek? De meeuw had honger. Op een gegeven moment konden we de hongerige blik van deze meeuw niet langer weerstaan. Met z'n drieën hebben we toen ons stokbrood genuttigd. Lunchen samen met een meeuw, wie kan dat nog meer zeggen?

 

De leukste situatie heb ik voor het laatst bewaard. Mijn vrouw en ik waren op de fiets de rivier de Rance aan het volgen in het Franse Bretagne. In de verte lokte een terrasje aan het water. Onze bestelling was onderweg, toen ik besloot om een foto te maken van ons tafeltje en de rivier op de achtergrond. Ik liep een paar passen weg en draaide me om. Wat was dat? Ongelooflijk. Op mijn stoel zat plotseling een hondje !!!

Onderschrift: "Opgestaan, plaatsje vergaan (als gesprekspartner zeker een verbetering)"

 

 

 

Zo, dat waren wat grappige onderschriften.

Tot slot iets heel anders.

In één van de vorige columns (column-558) heb ik tegeltjes gemaakt van politici. Ik voel de behoefte om één tekst te wijzigen. 

 

 

 

Om de tekst op bovenstaande tegel te vervangen door

"Foei, wat tikt die nare klok:

Jok-ke-brok, jok-ke-brok"

1 reactie

Een heel goede gewoonte, dat van die foto albums. Zo heb ik ook dikke albums/ordners met al mijn kunstactiviteiten per jaar. Maar ik moet zeggen dat daar de laatste jaren vanwege al het digitaal beschikbare materiaal toch wel wat de klad in is gekomen.

Toos van Holstein

07 April 2021 om 11:51

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.