Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

556. Autorijden in het verleden

1 reactie

Als twee ouderen door het centrum van Goes wandelen dan komen de verhalen los: "Weet je nog dat vroeger alle auto's door deze straat kwamen?"

Vóór 1970 was de snelweg A58 er nog niet en moest alle verkeer tussen Walcheren en Brabant over "d'ouwe weg". Dwars door Nieuw- en Sint-Joosland (haakse bocht), Lewedorp, 's-Heer-Arendskerke (over de dijk), 's Heer-Hendrikskinderen, dwars door het stadje Goes, langs Kruiningen, Krabbendijke, Rilland. In vele plaatsen is er nog een Oude Rijksweg in het stratenplan opgenomen.

 

De opkomst van het toerisme was er eerder dan de A58. De zaterdag voor Pinksteren stond er op de oude rijksweg vaak een meer dan 10 km lange file tussen Lewedorp-centrum en de Stationsbrug in Middelburg. Het was voor ons een belevenis om langs die file met wachtende Duitsers te fietsen.

 

Een ander fenomeen uit het verleden: de driebaanswegen tussen Roosendaal en Breda en tussen Breda en Tilburg. Levensgevaarlijk. Als iemand het waagde om over de middenbaan een vrachtauto te passeren en een tegemoetkomende waaghals besloot op dat moment eenzelfde soort truc uit te halen, tja, dan liep het niet altijd goed af.... Hoe heeft dit ooit kunnen bestaan?

 

In 1956 mocht ik als 12-jarig jongetje met iemand meerijden naar Gorinchem (Gorkum). De Merwedebrug was er toen nog niet, die kwam pas in 1961. Om in Gorkum te komen voeren er grote autoponten over de Merwede vanaf Sleeuwijk. Ze voeren af en aan. Nauwelijks voor te stellen dat alle verkeer van de huidige A27 per pont de Merwede zou moeten oversteken...

 

Ons eerste vakantieritje naar Luxemburg kan ik me ook nog levendig herinneren. Na Antwerpen kwam de Boudewijnweg richting Liège. De betonplaten waren elke 50 meter gescheiden door een richel van een paar centimeter breed. 's Avonds in bed hoorde je het nog: "Ke-boem ke-boem ke-boem ke-boem".

Kort vóór Luik dook je met z'n allen in een soort put. Het was het dal van de Geer, die later als de Jeker bij Maastricht in de Maas uitmondt. "De put van Glons" noemden wij dit verschijnsel. Het dorpje Glons (Vlaams: Glaaien) ligt helemaal beneden aan het riviertje.

Na Eupen beklommen we via een secundaire weg de Hoge Venen, om daarna weer af te dalen naar Malmédy. Met haarspeldbochten!!! Onze allereerste haarspeldbochten. We keken onze ogen uit. Als je alleen maar de Zoutelandse duintjes gewend was, dan raak je wel onder de indruk. Ik was gelijk verkocht.

 

Later in de Zwitserse, Oostenrijkse en Duitse Alpen heb ik m'n hart kunnen ophalen. Mijn gezin was ietsje minder enthousiast over al die lange paswegen met al die scherpe bochten...

Nog even over die allereerste route naar Luxemburg. Het was zeker niet de kortste weg om door de Hoge Venen te reizen. De route Brussel, Namen, Bastogne is veel sneller. Het stuk tussen Namen en Bastogne werd toen spottend de frietroute genoemd. Om de paar kilometer stond er een kraam. Zelfs in Wallonië verkochten ze dus Vlaamse frieten !!!

 

Een heel ander verhaal. Het speelde zich enkele jaren geleden af bij het plaatsje Cabauw in de Lopikerwaard. We waren op weg naar onze dochter in Houten en een stukje binnendoor rijden is best aantrekkelijk. Het weggetje was heel smal (zie foto), maar er waren gelukkig geen tegenliggers. Of toch wèl? In de verte kwam een stoet met auto's ons tegemoet. Gelukkig kon ik bijtijds een passeerplek bereiken, waar ik even kon wachten. Toen werd ons duidelijk wat er aan de hand was: het was zondagmorgen, de kerk kwam uit, Cabauw ligt in de bible-belt, ze stemmen allemaal op Kees van der Staaij. Meer dan een kwartier moesten we geduld hebben om al die vrome kerkgangers ruim baan te verschaffen.

 

Een soortgelijk verhaal speelde zich ooit af in Zwitserland. Ik koos met de auto voor een smal bergweggetje. Links was de bergwand en rechts de afgrond. Gelukkig waren er geen tegenliggers. Plotseling kwam er een postbus mij tegemoet. Het hele weggetje was geblokkeerd. Iedereen die wel eens in Zwitserland is geweest die weet: een postbus heeft altijd en overal voorrang.

In de volgende minuten heb ik het wereldrecord "achteruitrijden" verbeterd. En eindelijk was er een passeerplek.

 

Nog niet zo lang gelden kwamen we per auto terug van het Gardameer. Tussen Trente en Innsbruck is er de Brenner autobahn met het beroemde Brennerviaduct. Maar ik besloot om eens iets geks te doen. Ik koos voor de oude Brennerpas met de vele haarspelden. Heerlijk !!! Het verveelt nooit !!! In tijd ietsje langer, maar wie maalt daar om? Het is vakantie.

 

1 reactie

Wat zijn we in de afgelopen 50 jaar toch verwend geraakt met al die autowegen. Veel van jouw herinneringen lopen parallel met die van mij. Vooral die 3-baans wegen en het Belgische kaboem. Pas in Frankrijk begonnen toen de eerste autoroutes.

Toos van Holstein

03 March 2021 om 12:53

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.