Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

554. Smaken verschillen

2 reacties

Nee, het gaat dit keer niet over culinaire gerechten, zoals de titel doet vermoeden.

Het gaat over de veelheid van TV-programma's die ons dagelijks worden aangeboden. En waaruit je als individu je keuze moet maken.

En dan blijkt dat smaken verschillen....

 

Mijn echtgenote heeft zo haar eigen favoriete programma's. Tijdens de volgende programma's heb ik zelf meer dan voldoende tijd om de krant te lezen:

- Droomhuis op het platteland (en overige huizenprogramma's)

- Blauw Bloed (helaas heb ik daar totaal geen interesse in...)

- De grote tuinverbouwing (ik wil nog wel eens komen kijken naar het Oóóóh- en Aáááá-moment, als de ogen open mogen om de vernieuwde huiskamer of de gerenoveerde tuin voor het eerst te aanschouwen)

- Detective-achtige programma's zoals CSI (New York of Miami), NCIS, Midsummer murders'Silent Witness, Flikken (Maastricht of Rotterdam).

 

Gelukkig hebben we ook gemeenschappelijke interesses. Tijdens de volgende programma's zitten we dus braaf naast elkaar op de bank:

- journaals, achter het nieuws, praatprogramma's Op1, WNL op zondag, Buitenhof

- corona-maatregelen van het duo Mark Rutte en de Hugo de Jonge (met doventolk)

- reisprogramma's: 3 op reis, Floortje blijft hier (het einde van de wereld is thans verboden gebied; op de foto is ze al suppend over een oer-Hollands watertje in de strijd tegen de milieuvervuiling), Reizen Waes (ook Waes blijft noodgedwongen in België. om beurten is tegenwoordig een Belgische provincie aan de beurt, West- en Oost-Vlaanderen zijn al geweest), Noord-zuid-oost-west, Het dorp (een heel interessant programma met Huub Stapel en taalvirtuoos Wim Daniëls die tesamen op een motor met zijspan Nederland doorkruisen)

- muziekprogramma's (zoals Podium Witteman)

 

Tijdens de volgende programma's heeft mijn levensgezellin weer tijd voor andere dingen:

Sport: met name voetbal, veldrijden, wielrennen (tijdens schaatsen kijkt ze soms mee)

Satire en humor: Zondag met Lubach, Even tot hier, Dit was het nieuws, Draadstaal, De TV-kantine.

 

"Komt een man bij de dokter" is een programma met twijfelachtige humor. De eerste scène is altijd dezelfde: hoe vol de wachtkamer ook is, meneer Akkermans is altijd als eerste aan de beurt.

De titel is niet helemaal juist, er komen ook voldoende vrouwen bij de dokter. Zij zorgen voor de broodnodige variatie en zijn onderwerp van dubieuze en vooral seksistische grapjes. Soms op het randje, vaak ook (net) over het randje.

Vergelijkbare programma's:

Komt een Belg bij de dokter en Komt een blondje bij de dokter

Ze zijn van hetzelfde twijfelachtige niveau.

 

Enkele weken geleden heb ik me verlaagd (dat vond mijn vrouw tenminste) tot het kijken van de herhalingen van de Flodder-speelfilms.

U kent ongetwijfeld de formule: als een soort experiment heeft de asociale familie Flodder een huis gekregen in een zeer nette wijk, met alle heisa die dat met zich meebrengt.

 

 

 

Enkele typische kenmerken:

- ma Flodder heeft 24 uur per dag een sigarenpeuk in haar mondhoek

- er zijn een zoon èn een dochter die allebei Kees heten

- dochter Kees brengt door haar (weinige) kleding en haar gedrag het hoofd op hol van de buurman(nen)

- opa speelt de hele dag voor stationschef

- de zwarte bouvier heeft een voorkeur voor postbodepantalons èn het onderliggend beenweefsel

 

Die laatste opmerking is voor mij een feest der herkenning. Nou.... een feest..... dat nou ook weer niet. Zoals u wellicht in een eerdere column heeft kunnen lezen ben ik in mijn leven meerdere malen door een hond gebeten. Mijn totaal zit ergens tussen de 10 en de 15 keer. Ik ben de tel een beetje kwijtgeraakt.

 

 

Duitse herders, dobermanns, bouviers (de BMW onder de honden), retrievers, honden van het predicaat vuilnisbak, te veel om op te noemen

Het zinnetje "Dat doet ie anders nooit hoor!!" kan ik niet meer horen.

Het toeval wil dat de meeste beten afkomstig waren van zwarte bouviers, vandaar die overeenkomst met de familie Flodder.

Meestal was ik een fietsend slachtoffer. Ooit ben ik, op mijn verjaardag (!!!), gebeten door twee zwarte bouviers tegelijk. Naast de verjaardagscadeautjes kreeg ik die dag ook nog een tetanusprik.

 

Een ander bouvier-incident vond plaats in een binnenwegje bij Veere. Ik fietste een mevrouw voorbij, die in het gezelschap was van een zwarte bouvier. Even later hing het ondier aan m'n kuit. Het meest bijzondere was dat ikzelf de schuld kreeg van deze dame: "U vertoont vluchtgedrag. Logisch dat mijn hond daarop reageert".

Dit was het toppunt. Ik had dus moeten stoppen en vriendelijk aan de hond moeten vragen of ik met gepaste snelheid door zou mogen rijden... Hoe vertel je dat aan een hond? Je kunt wel proberen: "Woef, woef, woef, woef, woef", maar begrijpt zo'n mormel me dan? Martin Gaus is de enige Nederlander die met honden kan communiceren. Maar die was toevallig niet in de buurt...

 

Heel bijzonder dat een column over TV-programma's op deze manier eindigt. En dat alleen omdat de bijtgrage hond van de Flodders toevallig ook een zwarte bouvier was. Bij mij kwam alles weer boven. De schrik, de pijn en vooral dat belachelijke antwoord van die bazin !!!

 

 

2 reacties

Han, het is nog vroeg in de ochtend als ik dit lees. Maar mijn dag is weeral goed!

Jopie Meerman

12 February 2021 om 08:47

Een heerlijk associatief verhaal dit keer. Dat van die honden is wel heel opmerkelijk. Ik moet er niet aan denken! Voor honden heb ik namelijk door jeugdervaringen een duidelijke angst.

Toos van Holstein

17 February 2021 om 11:15

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.