Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

551. Het oog wil ook wat

2 reacties

Wat is dat lang geleden, dat we samen uit eten zijn geweest!! Maar helaas, de restaurants staan leeg en dat kan nog wel even duren. Het enige wat we kunnen doen om de horeca een heel klein beetje te helpen is het plaatsen van een bestelling voor een afhaalmaaltijd. En dat doen we dan ook vrij regelmatig.

Maar we kunnen bijna niet wachten tot we weer ècht uit eten kunnen.

 

De titel van deze column slaat niet op de geserveerde gerechten. In dat geval zou de titel luiden: "De smaakpapillen willen ook wat".

De titel slaat deze keer ook niet op de fraaie outfit van mijn tafeldame. Nee, de titel "Het oog wil ook wat" slaat op de fraaie locatie van het eethuis, zoals het uitzicht op een druk bevaren rivier, zoals het uitzicht op een bergmeer in de Alpen.

Als het enigszins kan kiezen we een fraai gelegen restaurant en bestellen we daar een tafeltje aan het raam. Aan de Noordzee, aan de Ooster- of Westerschelde, aan het Veerse Meer, maar ook elders in Nederland. We herinneren ons nog Paviljoen de Walvis op Terschelling, restaurant "t Wellse Veerhuis in Ammerzoden met zicht over de Maas, restaurant Op de Haven aan de Lek in Culemborg, restaurant Rust Wat in Rhenoy met een fraai terras aan de Linge. Het grappige van dit laatste restaurant is het bordje: PAS OP VOOR OVERSTEKENDE OBERS op het dijkweggetje dat tussen restaurant en terras loopt.

 

Ook in het buitenland proberen we altijd een restaurant met uitzicht te vinden. Onderstaande foto is het Griekse eiland Santorini. Ons stamrestaurant stond op de rand van de krater met een fenomenaal uitzicht en we zagen elke avond tijdens de maaltijd de zon ondergaan. En die aardige Griekse ober hield iedere avond ons favoriete tafeltje vrij...

 

 

 

Bij ons bezoek aan de Niagara watervallen hebben we de lunch gebruikt in het restaurant dat pal aan de waterval stond. We hadden geluk, er kwam juist een plekje vrij aan het raam. We keken van bovenaf als het ware in de "horseshoe" waterval.

 

 

 

 

In de Zwitserse Alpen bestaat het verschijnsel "dreh-restaurant", oftewel draairestaurant. Het restaurant bovenop de Schilthorn in Berner Oberland draait in 45 minuten volledig rond, dus het uitzicht op de omliggende sneeuwbergen verandert elke minuut. Nee, je wordt er niet draaierig van. Je krijgt hooguit een schrikreactie als je na afloop het bedrag op de eindrekening ziet...

Boven het dorp Saas Fee in Wallis is ook zo'n draairestaurant boven de Allalin gletsjer (zie foto). Dit restaurant doet er een uur over om één volledige omwenteling te maken.

 

Tijdens mijn onderwijstijd aan de Middelbare Agrarische School te Goes was ik degene die jaarlijks het personeelsuitje organiseerde. Hoe dat bij mij terechtkwam? Dat weet ik niet meer, maar ik ben er blijkbaar een keer ingetrapt.

De bedoeling was dat er tenminste één agrarisch tintje zat aan zo'n excursie. Als je dit kon aantonen dan kregen we als school subsidie vanuit het Ministerie van Landbouw en Visserij. Het moest wel een serieus agrarisch item zijn. Dus met de touringcar over een landweggetje rijden en door de microfoon vertellen dat er rechts een veld met aardappelen en links een veld met suikerbieten lag, nee, dat was te simpel.

De volgende onderwerpen werden wel geaccepteerd:

Een bezoek aan de bloemenveiling in Naaldwijk

Het bekijken van de hopteelt bij Poperinge (België)

Wijnbouw op de hellingen van de Sint-Pietersberg bij Maastricht

Enz. enz.

 

's Avonds werd ons uitje altijd afgesloten in een restaurant ergens onderweg.

Het was dan altijd een sport van mij om een restaurant uit te zoeken dat voor iedereen een verrassing was. Dat is in vele gevallen gelukt. Vaak kreeg ik de reactie: "Hoe heb je dit nou weer gevonden?"

Een paar typische voorbeelden:

 

Terug vanuit België streken we neer in het gehuchtje Driegoten aan de Schelde, in de buurt van Hamme (zie foto). Zelfs de chauffeur had hier nog nooit van gehoord. Maar ja, als je met je fietsje ooit de Schelde hebt gevolgd, tja, dan weet je dat.

 

In het dorpje Drimmelen ligt restaurant 't Voske aan de Bergsche Maas, waar de boten naar de Biesbosch vertrekken. De eerste keer een beetje lastig te bereiken voor een touringcar. Maar, een schitterend uitzicht over het water. Het was een zwoele avond, dus we konden de barbecue laten plaatsvinden op het terras.

 

Net buiten het dorpje Anna Jacobapolder op Sint-Philipsland gaat het pontje naar Zijpe (bij Bruinisse). Precies bij die pont lag een restaurantje, thans hotel Oosterschelde. Redelijk dichtbij huis en toch voor de meesten onbekend.

 

Na al die nostalgische verhalen over etentjes op mooie locaties krijgen we weer zin om hier een vervolg aan te geven. Als dat allemaal weer mogelijk is. Als we op weg naar onze dochter in Houten de snelweg laten voor wat die is en als we binnendoor via rivierdijkjes en pontjes "ietsje later" op de plek van bestemming aankomen. Maar dat komt dan door die aangename lunch op dat gezellige terras aan de rivier...

 

Wanneer mag het weer? Alstublieft?

2 reacties

Het plekje...Nog belangrijker dan het eten op zich. Als de kaart tegenvalt bestel ik soep met brood en roomboter.

Altijd lekker :))

GinaHeynze

23 January 2021 om 16:20

Inderdaad, 'wanneer mag 't weer'? Het zal nog even duren, maar ergens in maart misschien al? Ik hoop 't. En daarbij heb je al leuk wat adresjes aangedragen. Leuk ook dat je een bewonderaar bent van Constable. Mocht het museum nog op tijd open zijn, beslist gaan!

Toos van Holstein

27 January 2021 om 13:42

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.