Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

539. Voetbal uit de vorige eeuw

1 reactie

VVV - Ajax 0-13. Dat deed bij mij een belletje rinkelen. In 1961 was er ook zo'n bijzondere uitslag:

RCS A1 - Middelburg A1 0-25 (RCS staat trouwens voor Racing Club Souburg).

Waarom ik dat heb onthouden? Nou, gewoon, ik was één van de voetballertjes van Middelburg A1.

De term A1 betekende het eerste elftal van de jeugd in de categorie 16-19 jaar. Onze club had ook nog een A2 en een A3 elftal. Tegenwoordig heet dat heel anders: JO16, JO17, JO18, JO19.

 

Die bijzondere wedstrijd met die bijzonder hoge score kan ik me nog goed herinneren. Iemand probeerde voor de rust het scorebord nog bij te houden, maar daar is ie na een poosje maar mee gestopt. Om de score te wijzigen moest die arme man elke keer op datzelfde laddertje klimmen. Op een gegeven moment was hij doodop.

Van die 25 doelpunten mocht ik er 3 op mijn conto schrijven.

 

In die tijd werd er nog "gewoon" gevoetbald via het "normale systeem:

Voorhoede:    

LINKSBUITEN   LINKSBINNEN   MIDVOOR   RECHTSBINNEN   RECHTSBUITEN

Middenlinie:

LINKSHALF   RECHTSHALF

Achterhoede:

LINKSBACK   STOPPERSPIL   RECHTSBACK

En helemaal achterin stond er een KEEPER tussen de palen.

 

Dat systeem is op den duur naar de prullenbak verwezen. Het werd vervangen door interessante varianten zoals 4-3-3, 2-4-4, 4-2-4, 2-3-5.

In Italië bedachten ze het systeem 0-0-10. Het zogenaamde catenaccio, oftewel: iedereen verdedigen. Het viel op aan de uitslagen in de Italiaanse competitie dat er zo weinig gescoord werd: 0-0, 1-0 of 0-1 waren de meest voorkomende eindstanden.

 

In mijn eerste jeugdige voetbaljaren kwamen alle tegenstanders van Walcheren. Bij uitwedstrijden verzamelen bij het sportpark Nadorst. Sorry, ik kan ook niet helpen dat dit zo'n bijzondere naam was. Het wekt de suggestie dat we na elke thuiswedstrijden achteraf wel een biertje lustten. En in principe was dat ook zo.

Maar ik dwaal af, bij uitwedstrijden werd de afstand per fiets afgelegd: gewoon met z'n allen peddelen naar Arnemuiden, Serooskerke, Oostkapelle, Zoutelande, Souburg of Vlissingen. Later werd onze horizon verruimd tot Nieuwdorp, Bevelanders (na ingebruikname van de Veerse Gatdam was ook Kamperland op fietsafstand) en Oostburg. Om die laatste plaats te bereiken moesten we een kwartiertje varen. Heel afwisselend: fietsen - varen - fietsen - voetballen - fietsen - varen -fietsen.

En als we kampioen werden dan kregen we in het bovenzaaltje van de Middelburgse Schouwburg een toespraak èn een flesje limonade.

 

Na een jaar of drie stapte ik over naar de senioren. Middelburg-I t/m IV speelden op zondag. Middelburg V en VI speelden zaterdags. Om Godsdienstige redenen mocht ik niet op zondag voetballen van mijn ouders. Toen werd Middelburg-V mijn cluppie.

 

De tegenstanders kwamen van Walcheren, Zeeuws Vlaanderen, Schouwen-Duiveland, Noord- en Zuid-Beveland. We gingen niet meer op de fiets, maar bij de uitwedstrijden reden we in een gehuurd personenbusje. Na uitwedstrijden op Schouwen of in het Oostelijke deel van Zuid-Beveland plakten we heel vaak nog een "derde helft" aan onze wedstrijd. De locatie was meestal café Oranjeboom in 's-Heer-Hendrikskinderen, ook wel genoemd naar de eigenaar "Schele Lau". Dit is geen nare opmerking. Iedereen noemde die kroeg zo. Nu nog steeds trouwens.

 

Later, toen we na een promotie in een hogere klasse kwamen, waren er ook tegenstanders uit West-Brabant zoals Wouw, Dinteloord, Lage Zwaluwe.

Onze derde helft speelde zich toen ook vaak af in café de Raaijberg in Bergen op Zoom.

 

Onze verste reizen gingen naar het Land van Altena. Op een kwade zaterdag moesten we naar het dorpje Aalst in de buurt van Woudrichem. Niemand van ons had daar ooit van gehoord. In ons gehuurde busje raakten we dan ook prompt de weg kwijt. Op een gegeven moment waren we in het dorpje Veen. We reden over het dijkje van de Afgedamde Maas. Even stoppen en vragen aan een inboorling. Wat bleek? Het dorpje Aalst lag aan de overkant van de rivier. En inderdaad, in de verte zagen we het voetbalveld in de uiterwaard aan de overkant liggen. Daar moesten we heen. Alleen, hoe kwamen we die rivier over?

Gelukkig was er in de buurt een pontje waar ons busje precies op paste. We waren juist op tijd aanwezig voor de wedstrijd. De uitslag weet ik ook nog. Na een voorsprong voor ons (mijn doelpunt!!) verloren we toch nog met 3-1. Jammer. Maar iedereen wist nu waar Aalst lag.

 

Mijn toenmalige vriendin (thans al vele jaren mijn echtgenote) was niet zo blij met die verre uitwedstrijden. Het weekend was toch al zo kort. Vrijdagsavonds kwam ik met de trein vanuit Eindhoven naar Middelburg en zondagsavonds diezelfde reis weer terug. En als dan de zaterdag goeddeels gewijd was aan zo'n verre uitwedstrijd in de Betuwe, dan bleef er niet veel over van ons weekend. Maar goed, dat is allemaal verleden tijd...

 

1 reactie

Ik ken dat, die verre uitwedstrijden. Niet uit eigen ervaring mar vanwege levensgezel die zowel hockeude bij zijn veteranen in den Haag als ook regelmatig bij die van Hockeyclub Walcheren. De verste uitwedstrijden waren dan in de buurt van Tilburg. Echt een dagje uit dus voor hem en zijn medestrijders. 

Toos van Holstein

04 November 2020 om 13:27

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.