Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

529. Code geel, code oranje, code rood

2 reacties

Gisteren kopte de Telegraaf op de voorpagina: CODE ROOD BIJ CDA.

Tijdens de lijsttrekkersverkiezing tussen Hugo de Jonge en Pieter Omtzigt zou er bij de stemming iets verkeerd gegaan zijn. Verkiezingsfraude? Dat verwacht je niet in Nederland. Dat zijn toestanden die eerder thuishoren in Wit-Rusland, sorry, Belarus bedoel ik.

 

De termen CODE GEEL, CODE ORANJE en CODE ROOD worden tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Als je onverhoeds de woonkamer binnenloopt en je ziet op de TV de kaart van Nederland met verschillende kleurschakeringen, dan zijn er een aantal mogelijkheden.

Òf het KNMI wil u waarschuwen voor heftige rukwinden.

Òf datzelfde KNMI waarschuwt tijdens een hittegolf voor extreem hoge temperaturen.

Òf de GGD wil de laatste corona-uitbraken via kleurtjes in kaart brengen.

 

Maar.... er zijn nog wel andere betekenissen van deze kleurcodes:

 

 

CODE GEEL

Als u bovenop een bruggetje staat in het Overijsselse Giethoorn en er vaart een rondvaartbootje onder u door, gevuld met Oost-Aziaten, dan is dat typisch CODE GEEL. Kan ik het helpen dat die mensen uit China of Japan een wat gelige huiskleur hebben. Dat is géén discriminatie, dat is gewoon zo. De laatste tijd is het wat rustiger in het Venetië van het Noorden. Maar dat ligt dan weer aan het coronavirus.

 

CODE ORANJE

Als je als toerist de stad Den Haag bezoekt en je wil een wandeling maken, dan zou ik de Schildersbuurt willen afraden. Ik zou liever kiezen voor een mooie tocht door het Haagsche Bos, langs paleis Huis ten Bosch. Tijdens die wandeling zou het zomaar kunnen gebeuren dat je eerst Amalia tegenkomt met haar vaste schoolvriendje. U kent dat jongetje wel van de reclamespot: "Ik kom voor Amalia". En als u even later oog in oog staat met Alexia en Ariane, dan kan het niet meer fout. Die samenloop van omstandigheden heet dan CODE ORANJE.

 

 

CODE ROOD

Tijdens de hete nachten van de afgelopen weken slapen we met de ramen wijd open. En we liggen met zo weinig mogelijk nachtkleding bovenop de lakens. En wat gebeurt er dan? Dan komen de muggen. Ze lagen al op de loer, maar nu zien ze hun kans schoon. En 's morgens zit je hele lijf dan onder de felrode bulten. Dit verschijnsel heet dan CODE ROOD.

 

Nu even een ander onderwerp. Afgelopen week had ik twee verjaardagen. Twee? Jazeker, twee, lees maar verder.

Ik ben namelijk "gewoon" jarig geweest. Omdat we geen bezoek mogen ontvangen van onze minister-president hebben we er samen een leuk dagje van gemaakt.

Mijn keuze viel op het idyllische plaatsje Lillo in het Antwerpse havengebied. Vroeger maakten we altijd een vast rondje:

  1. een vlonderwandeling door het verdronken land van Saeftinghe bij Emmadorp
  2. een bezoekje aan de Hedwigepolder
  3. een bezoek aan het verlaten spookdorp Doel
  4. een bezoek aan het vestingplaatsje Lillo in het Antwerpse havengebied

Omdat optie 2 weggevallen is kwam er de laatste jaren de klad in dit vaste rondje.

 

Maar nu koos ik dus voor Lillo.

Maar mijn vrouw bracht me op andere gedachten: Lillo ligt in België, in de provincie Antwerpen en daar is het toevallig code oranje. En dan hebben we het over de coronabesmettingen. Dus wat moet je doen als je, na het Lillo-bezoekje, diezelfde middag terugrijdt naar Nederland? Juist, twintig dagen in quarantaine. Dat is lastig als je voor diezelfde avond al gereserveerd hebt om in een gezellig Goes restaurant gekookte mosselen te gaan eten.

De keuze viel toen op een bezoek aan het eiland Tholen. 's Morgens koffie aan de Oosterschelde bij Gorishoek en 's middags genieten van de geneugten van Tholen-stad: de bolwerken met de mooie molens en de binnenstad met de pittoreske straatjes.

Zonder problemen konden we Tholen weer verlaten, we hoefden niet in quarantaine. En de mosselen in Goes waren verrukkelijk.

 

Die andere verjaardag? Precies 10 jaar geleden schreef ik op Zeelandnet mijn allereerste blog COLUMNS MET EEN GLIMLACH.

Vroeger schreef ik regelmatig humoristische stukjes in de schoolkrant. Ik stond bekend als de docent die behalve verstand had van wis-, schei- en natuurkunde, ook de Nederlandse taal redelijk beheerste.

Een oud-collega gaf mij toen een gouden tip: "Je moet na je pensionering doorgaan met verhalen schrijven: op Internet" Ik ben haar nu nog steeds dankbaar voor dit advies.

 

Ik weet nog hoe mijn eerste column heette: "Handleiding voor een bezoek aan Amerika". Nee, niet het Amerika van Donald Trump, maar het Amerika van George Bush jr.

We waren toen op bezoek bij onze jongste dochter die in Amerika studeerde. Allerlei vreemde gewoontes trokken toen onze aandacht:

 

- Dat je in de staat Pennsylvania een "Liquor licence" nodig hebt om een glas alcoholische drank te mogen nuttigen

- Dat het verschijnsel "Tip calculator" je kan helpen om in een restaurant uit te rekenen hoeveel 15% van het totaalbedrag is

- Dat zèlf een plekje uitzoeken op een terras uit den boze is

- Dat het eten van een "sandwich turkey" zonder bestek haast ondoenlijk is

- Dat het eten van een pizza zonder bestek je gelaatskleur drastisch kan wijzigen

 

Teruglezen? Dat kan nog steeds. Dit verhaal staat onder volgnummer 1.

 

2 reacties

En na al die jaren geniet ik nog steeds.. nog wat jaartjes erbij gewenst! 

Jopie Meerman

23 August 2020 om 09:14

Code groen dus eigenlijk voor Tholen! En dat vele gebruik van al die codes mag van mij best een rode kaart krijgen. Voor de USA geldt voor mij op dit moment trouwens code rood.

Jammer dat je die hoezen van Flairck hebt weggegeven. Nu had je ze mooi als kunstwerken kunnen inlijsten. 

Toos van Holstein

25 August 2020 om 17:25

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.