Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

522. Grappen die blijven hangen (1)

1 reactie

In de eindjaren '60 begon ik als docent in het Agrarisch Onderwijs. Éen jaar later was de vraag van een collega "Wil jij dit jaar voor Sinterklaas spelen?". Ik werd verrast door die vraag. Ik? Sinterklaas? Nee, niet voor een zaal met gelovigen. Voor een zaal met òngelovigen en dat is dat wat simpeler. Dan mag je foutjes maken. Nou, vooruit dan maar.

 

De eerste keer werd ik, achterovergelegen in een kruiwagen, (hoe agrarisch wil je het hebben?) de stampvolle kantine binnengereden door twee Zwarte Pieten. Twee wat oudere leerlingen duwden mij over de drempel. Roetveegpieten en andere kleuren Pieten waren er toen nog niet. Zwarte Piet was gewoon Zwarte Piet. Toen, nu en in de toekomst.

Moet je vanaf nu ook de talloze strips van Sjors en Sjimmie gaan verbieden? Sorry, ik dwaal een beetje af. Terug naar de Sinterklaasviering op de Middelbare Landbouwschool.

In mijn hand had ik een rood gekaft telefoonboek met een mooi logo erop. Sommige bladzijden waren extra belangrijk, daarop had ik papiertjes geplakt met mijn tekst.

 

De formule was leuk en eenvoudig. Eén voor één haalde ik collegae naar voren. Ook een aantal belhamels onder de leerlingen kwamen aan de beurt. Dolle pret.

 

De voorbereidingen voor de volgende Sinterklaasvieringen begonnen meteen al op 6 december, de dag na de viering dus. Samen met een collega verzamelen, verzamelen, verzamelen van anecdotes, die uitgewerkt moesten worden. Dat ging zo het hele schooljaar door. Ja, we hadden tussendoor ook nog wel wat tijd om lessen te verzorgen.

 

Enkele jaren later besloten we tot een bijzonder experiment. We zouden het spelletje "Wie van de drie" van de televisie naspelen. Mijn hulp en toeverlaat speelde de rol van Herman Emmink. Tot grote verbazing van de weer stampvolle kantine kwamen er dat jaar drie (!!!) Sinterklazen tegelijk binnen die naast elkaar op het podium gingen zitten. Eén voor één gingen ze staan en declameerden ze het zinnetje "Ik ben Sint-Nicolaas, goedheiligman, en ik woon in Spanje".

Aan twee Sinterklazen was een steekje los. Ik was de alcoholist van het gezelschap. De kantinebaas kwam langs met een dienblad, waarop een volle jeneverfles stond en drie glaasjes ernaast. "Geef mij de fles maar" zei ik inhalig. Ik was dus de Sinterklaas met het drankprobleem. Eén van mijn collegae Sinterklazen had de neiging om steeds maar in slaap te vallen.

Om de beurt haalden we met z'n drieën een collega of een (stoute) leerling naar voren om daar een geintje mee uit te halen. Helemaal aan het eind van de voorstelling kwam de verlossende vraag aan ons drieën: "Wil de èchte Sinterklaas nu opstaan?". Die éne was dus ècht in slaap gevallen. Ikzelf heb nog driemaal geprobeerd om op te staan, maar de hoeveelheid drank was me (zogenaamd) teveel geworden. Ik zakte steeds weer terug in mijn zetel. Dus..... die derde is het toen geworden.

 

In de loop van de jaren, toen we de Sinterklaas-grapjes aan het verzamelen waren, kregen we ook wel eens hulp van leerlingen. Anekdotes over collegae bijvoorbeeld. Zoals die blooper van een docent die in de weer was met een overheadprojector. Deze voorloper van de beamer projecteerde een sheet via een spiegel op een hagelwit scherm. Maar wat had hij gedaan? Op het grote witte scherm had hij met een zwarte viltstift wat toevoegingen gedaan. Leuk voor dat moment, maar voor de vertoning van de volgende dia's is dit moordend.

Dit onderwerp hebben we hem tijdens de komende Sinterklaasviering aangewreven.

Via diezelfde overheadprojector hebben we hem toen te pakken genomen.

 

Op de eerste dia stond de tekening van een man in profiel met de blik naar rechts. Deze finesses zijn erg belangrijk!! "Hij lijkt sprekend op onze adjunct-directeur" was mijn commentaar.

 

De volgende dia was een plattegrond van het zuidoosten van de Verenigde Staten. Toen kwam de grap. "Hier is een kaart van de USA. Maar de staat Florida is een beetje weggevallen. Wilt u die met deze zwarte viltstift even overtrekken?" Zo gezegd, zo gedaan. De collega "herstelde" de contouren van de staat Florida met de zwarte viltstift (zie rode pijl).

"Volgende dia!!!" Tot ieders verbijstering kwam de dia van de adjunct-directeur weer terug. Ergens op een plaats aan zijn onderlichaam was een uitstulping ontstaan, en wel op een heel bijzonder precaire plaats. De staat Florida fungeerde als een soort lichaamsdeel wat er op de vorige dia niet te zien was. Een hele twijfelachtige grap. We hebben er lang over gedaan om deze "metamorfose" vlekkeloos te laten verlopen.

Maar .... de kantine lag werkelijk dubbel van het lachen. Een groot succes.

Of ik trots ben op deze grap? Ik aarzel een beetje om daar ja op te zeggen.

Dit soort grapjes bleven mij in de toekomst achtervolgen, sorry, ik kan het niet anders uitleggen.

 

Enkele jaren geleden kwam ik op de Goese Markt een oud-leerling tegen. Altijd heel gezellig. Praten over vroeger. Op een gegeven moment kwam spontaan de opmerking: "Weet u nog dat u als Sinterklaas collega X heeft beetgenomen met die Florida-grap?". Die grap was dus, na al die vele jaren, bij hem blijven hangen...

 

 

1 reactie

Werkelijk weer een prachtig verhaal. Ik denk dat die Sinterklaasfestiviteiten op school altijd wel zullen blijven bestaan, ook met de andersoortige Pieten.

Toos van Holstein

08 July 2020 om 11:37

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.