Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

492. Kunst- en cultuurroute

2 reacties

Kunstenaars die hun atelier of woonhuis openstellen voor het publiek. Het gebeurt op elke eerste zondagmiddag van de maand in mijn geboortestad Middelburg. Afgelopen zondag hebben we een deel van de route afgewerkt.

Het begon in een voormalig schoolgebouw aan de Verwerijstraat. Op het schoolplein aldaar heb ik als klein jongetje leren voetballen. Pleintjesvoetbal leidde vaak tot technisch voetbalvernuft. Ook Johan Cruyff is op een Amsterdams pleintje begonnen. Op een hardstenen ondergrond stuitert de bal alle kanten op en daar moet je goed mee om leren gaan. De voetbaldoeltjes waren er nog: één tegen de muur van de school, precies tussen twee regenpijpen, het andere doel was het metalen hek dat het schoolplein scheidde van de Verwerijstraat. Voetballen is daar nu onmogelijk. Het hek staat continu open ten behoeve van een stuk of zes auto's die op dat oude voetbalpleintje permanent geparkeerd staan. Jammer. Nou ja, jammer, de vraag is òf er door de jeugd nog wel zo veel gevoetbald wordt op pleintjes in de binnenstad sinds de intrede van de smartphone, maar dit terzijde.

In het oude schoolgebouwtje werden kunstwerken getoond en we kwamen daar ook in het bezit van een folder met plattegrond, waarop alle deelnemers aan de Kunstroute stonden ingetekend. We kwamen er ook nog achter dat de oude gymzaal omgetoverd was tot Minitheater.

De langwerpige koffieruimte van de Middelburgse Concertzaal fungeerde ook als locatie voor een kunstcollectie. Even wennen dat de ingang in de loop der jaren van de Singelstraat verplaatst is naar de Verwerijstraat.

 

Na een klein atelier aan de Spuistraat en een woonhuis met stadstuin aan de Dam kwamen we bij de voormalige kleuterschool aan de Schuitvlotstraat. Mijn kleine broertje (hij is inmiddels 71 jaar jong) heeft daar zijn kleuterjaren doorgebracht. Het was op loopafstand van ons woonhuis. De schilderes had haar appartement annex werkruimte in één van de vroegere lokaaltjes. We werden er zeer gastvrij ontvangen. We waren de eerste bezoekers die middag. Veel van haar werk bestond uit herkenbare hoekjes uit oude Middelburg, echter op een bepaalde kleurrijke en bijzondere manier geschilderd. Niet alle muren waren kaarsrecht en dat is nog zwak uitgedrukt. Het was haar manier van schilderen. Zie afbeelding.

 

 

Het grote pakhuis aan de Balans was vroeger "militair bezit". Er stond 24 uur per etmaal een soldaat op wacht, met een wachthuisje in de buurt voor de regenachtige uren. Geen idee wat daar in dat gebouw zo belangrijk was. Thans is het CBK geworden (Centrum voor Beeldende Kunsten). Het maakte onderdeel uit van de Kunstroute.

Het vroegere militaire Middelburg bestond verder uit:

- een lesgebouw aan de Korte Herengracht (thans kinderdagverblijf)

- een kazerne aan de Korte Noordstraat; na afbraak heeft hier jarenlang een soort gigantisch openluchtzwembad gelegen; er was iets grandioos misgegaan bij de ontwatering; thans is er een soort verdiepte grasvlakte

- een klein hospitaal aan de Zuidsingel, precies gelegen tegen het Miniatuur Walcheren (de voorloper van Mini Mundi); een verhaal waar ik niet zo erg trots op ben: in 1965 was ik zelf in militaire dienst in Harderwijk; tijdens een vrij weekend kreeg ik last van huiduitslag; in het Middelburgse hospitaaltje kwam de diagnose: waterpokken; dus meteen in quarantaine in m'n eigen stad; waterpokken op 19-jarige leeftijd, hoe verzin je het?

- een Militair Oefenterrein aan de Nadorstweg, afgekort M.O.; vanwege de bodemgesteldheid bij natte omstandigheden werd deze afkorting gewijzigd in Modder Oord; er was een voetbalveldje en er was een weide met een hindernisbaan; als er geen militairen waren dan probeerden wij, als jeugd, de hindernissen uit

- twee grote militaire barakken voor soldatenhuisvesting: één aan het Molenwater en één aan het Modder Oord

Dat is nu allemaal geschiedenis. Wat overblijft is het voormalig lesgebouw èn het geheimzinnige pakhuis aan de Balans.

 

Een ander hoogtepunt van de Kunst- en Cultuurroute was ons bezoek aan het prachtige pand aan de Korendijk van kunstenares Toos van Holstein. Haar atelier is op de benedenverdieping van het grachtenpand, dat heel toepasselijk HOLSTEIN heet. Het staat bovenaan de gevel.

Ook hier was de ontvangst meer dan hartelijk. Dat heeft nog een extra reden. Zowel Toos als ik schrijven wekelijks een blog op Zeelandnet. Toos over kunst (hoe kan het anders), en ik over uiteenlopende onderwerpen. We lezen elkaars pennenvruchten en geven meestal een beknopte reactie.

Daarom vond ik het persoonlijk heel bijzonder om Toos een keer in levende lijve te ontmoeten. Er waren aanvankelijk weinig andere bezoekers, dus we konden lekker kletsen, ook in aanwezigheid van mijn echtgenote èn de levensgezel van Toos.

 

Na nog een aantal kunstlocaties zoals de Vleeshal en boekhandel de Drukkerij was het mooi geweest voor die zondagmiddag. Maar.........we komen zeker terug, want we hebben hooguit zo'n 30% van de locaties bekeken. Er komen gelukkig nog meer eerste zondagen van de maand...

 

De Middelburgse Kunst- en Cultuurroute is een echte aanrader !!!

2 reacties

Heel leuk te lezen dat je het domein van onze kunstenares hebt bezocht ! Helaas , voor mij is Middelburg nog steeds een brug te ver. Hoewel het zomer dichterbij ligt. Wat een vrolijk schilderij met die schots-en scheve huizen!
Maar wie weet, net zoals je schrijft, er komen nieuwe zondagen, zelfs een nieuw jaar, dus nieuwe kansen.

Jopie Meerman

05 December 2019 om 16:01

Wat leuk dat je dit keer de Middelburgse Kunst en Cultuurroute tot uitgangspunt heb genomen voor je blog. En helemaal leuk natuurlijk dat ik daarin ook nog een rol mag spelen. Fijn dat jullie er waren en dat we elkaar nu eens in werkelijkheid zagen. Altijd welkom!!

Toos van Holstein

07 December 2019 om 13:46

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.