Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

490. De lichtstad

1 reactie

Nee, we waren niet in Parijs, maar in onze eigen Nederlandse lichtstad, te weten Eindhoven. In 1962 toen ik mijn HBS-diploma binnenhaalde, toog ik naar de lichtstad om te gaan werken voor een gloeilampenfabrikant. Afgelopen zaterdag overheerste de nostalgie.

Waar heb ik destijds gewoond?

Waar heeft mijn echtgenote destijds gewoond?

Waar was het NatLab (natuurkundig laboratorium)?

Waar was de Philips kantine, waar je een warme maaltijd kon kopen voor f 1,75 ? (bij betaling van 2 gulden kreeg je dus een kwartje terug)

Waar was ook weer de Philips bedrijfsschool waar ik mijn analistendiploma behaalde?

 

Met 4 personen begonnen we aan de treinreis vanuit Zeeland. Helaas ging het in Roosendaal al mis. We zaten voorin de Zeeuwse trein en dat was achteraf geen goed idee. Onze aansluiting richting Breda stond aan de overkant van het perron. Maar we moesten een heel eind teruglopen, tezamen met een flink aantal medereizigers. Heel in de verte stond ie op ons te wachten. Dankzij ons hoge looptempo naderden we redelijk snel onze aansluitende trein. Net op het moment dat we in wilden stappen sloten de deuren en zette de trein naar Breda zich in beweging. Shit, shit, shit !!! Een humeurige conducteur was er waarschijnlijk de oorzaak van dat een stuk of tien reizigers hun trein op een haar na misten.

 

Na een half uur oponthoud konden we onze reis vervolgen. Verder liep de reis zonder problemen. In Eindhoven aangekomen doorkruisten we allereerst de binnenstad, gebruik makend van een stadskaart uit 1961, die ik onderuit een schoenendoos had gevist. Het stratenplan was gelukkig niet gewijzigd in al die jaren. Na de binnenstad volgde de Catharinakerk en het Dommelpark. En toen besloten we richting stadsdeel Strijp te wandelen. In de buurt van het Philips-stadion liet de stokoude stadskaart ons in de steek. Er was een weg bijgekomen. Precies op de plaats waar ik vroeger mijn warme Philips maaltijden verorberde, daar reden nu auto's.

 

Lopend langs het stadion wilden we de geplaagde PSV-coach een bezoek brengen en hem een hart onder de riem steken. Maar Mark van Bommel bleek er die dag niet te zijn. De PSV-winkel was open, maar we zijn er niet binnengegaan. Als verstokte Ajax-supporter leek me dat geen goed idee. Wat moet ik met een PSV-shirtje?

Onze twee schoonzonen èn onze twee kleinzonen zijn toevallig wèl supporter van de Eindhovense club. Maar het toeval wil dat ik zelf ooit, tijdens een toernooi tussen afdelingen van Philips gescoord heb in het grote Philips-stadion. 1-0 voor het NatLab. In het doel aan de Strijpse kant, ik kan het me nog levendig herinneren. Dat verhaal heb ik uiteraard meermalen verteld in de familie. Wie kan er zeggen dat hij gescoord heeft in het PSV-stadion? Tot vervelens toe hebben ze dat aan moeten horen. "Ja opa, dat weten we nou wel..."

 

Tegenover mijn voormalige kamer waren de fabrieksgebouwen op het Philipsterrein omgetoverd in een mengeling van restaurants, musea, kunstgalerieën enz. enz. Het oude fabrieksterrein heet Strijp-S en het heeft zelfs een eigen NS-station.

Onze lunch gebruikten we in een gezellige kroeg in het centrum van stadsdeel Strijp, tegenover de Trudokerk.

Aan deze kroeg zit een bizar verhaal. In de middenjaren '60 was ik geslaagd voor het diploma HBO analist. 's Avonds vierden we precies daar ons feestje. Toen brak er een vreselijk onweer los. Iedere bliksemflits werd meteen gevolgd door een knetterende donderslag. Nog nooit zo'n zwaar onweer meegemaakt.
Heel laat arriveerde ik bij mijn hospita die volledig in paniek was. De bliksem was bij haar ingeslagen. Geen brand, maar de schoorsteen was deels ingestort. Op mijn kamer was het een complete chaos. Grote stukken steen van de schoorsteen lagen op mijn kussen en op mijn bed. Het was duidelijk, als ik die dag niet geslaagd zou zijn en ik had daar tijdens het onweer gelegen, dan had ik dit niet overleefd.

 

Tot slot: Deze week heb ik een officiële klacht ingediend bij de Nederlandse Spoorwegen vanwege die toestanden in Roosendaal.

Er waren 3 mogelijkheden om te klagen.

- via Facebook (maar dan leest heel Nederland mee en dat hoeft nou ook weer niet)

- via Twitter (ik heet geen Donald van voren of Trump van achteren)

- via het bellen van een simpel telefoonnummer

Dat laatste heb ik gedaan. Na twee keuzemenu's van elk 5 opties kreeg ik een dame van vlees en bloed aan de lijn.

Zij stond mij rustig te woord en heeft alles genoteerd. Binnenkort krijg ik schriftelijk bericht van de NS. 't Zal me benieuwen...

 

 

1 reactie

Een mooie beschrijving van de stad waar ik jaren heb gewoond voordat ik ZeBra werd. Maar net zoals jij heb ik in Strijp-S tegenwoordig moeite om er de weg te vinden.

Toos van Holstein

27 November 2019 om 13:33

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.