Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

483. Het einde van Bob de Bouwer

4 reacties

Minister van Engelshoven had even niets omhanden. Dat kan gebeuren als volksvertegenwoordigster. Even een plaspauze. Maar om dan meteen vreemd uit de hoek te komen...

Resultaat van dit tussendoortje: het speelgoed, zoals dat in de winkels gepresenteerd wordt is te éénzijdig. Meisjes worden, via roze verpakkingen, poppen aangesmeerd en de jongens worden, met blauwe verpakkingen, in de richting van de techniek geduwd. Maar dat mag nu niet meer. We moeten, volgens mevrouw van Engelshoven, zoals overal in de samenleving GENDERNEUTRAAL zijn. Dus Bob de Bouwer heeft zijn langste tijd gehad. Zelfs Fràns Bauer kan maar beter zijn naam wijzigen.

Wat een onzin allemaal. Als onze jeugd een speelgoedwinkel binnenstapt dan zijn de jongelui mans (of vrouws) genoeg om zelf naar hun favoriete schappen te lopen en keuzes te maken. Daar hebben ze de politiek niet bij nodig.

 

Mijn gedachten gaan onwillekeurig terug naar mijn eigen jeugd, naar mijn eigen speelgoed.

Jazeker, ik had heel vroeger een pop. Tamelijk modern voor een klein jongetje. Hij heette Jantje en hij vergezelde mij gedurende de nacht.

Eén van mijn eerste speeltjes was een meccanodoos. Er was toen nog geen Lego, Playmobil of Bob de Bouwer. Bij het maken van de simpele opdrachtjes bij de meccanodoos werd al snel duidelijk dat ik later geen technisch beroep hoefde te kiezen. Conclusie: totaal ongeschikt voor de technische wereld.

Toen kwamen de autootjes van Dinkey Toys. Niet van hout of plastic, maar van degelijk staal met èchte rubber bandjes. En elke auto van Dinkey Toys had een echte originele merknaam. Ik had er precies drie: één "gewone" auto, één kleine blauwe vrachtauto en één grote gele truck met oplegger (zie foto).

 

Mijn vriendje, aan de overkant van de straat, had meer dan 25 modellen Dinkey Toys. Hoe dat kwam? Het antwoord is eigenlijk heel simpel. Dat had een maatschappelijke oorzaak. Mijn vader had een zeer eenvoudig beroep, maar zijn vader was procuratiehouder van de Twentsche Bank. Jazeker, Twentsche met sch, dat gaf nog meer cachet aan deze functie.

Het verschil in status manifesteerde zich ook in de vóórcadeaus van Sinterklaas. Eén week voor het Heilig Avondje mochten we elke avond onze schoen zetten. De volgende morgen bleek daar, in mijn geval, òf een speculaaspop, òf een muis van marsepein, òf een ander niemendalletje in te zitten. De avond tevoren zing je je nog schor voor zo'n cadeautje.

Maar mijn vriendje kreeg als vóórcadeau iets heel anders: puzzels, boeken, dinkey toys, etc. etc. Wat het uiteindelijke eindcadeau is geworden? Geen idee, maar het verschil was duidelijk. De Sint vond mij vast niet braaf genoeg.

 

En er was in die tijd ook nog geen Balkenende-norm. U weet niet wat de Balkenende-norm is? Dit is 130% van het salaris van een minister-president. Ruwweg zo'n € 230.000.

Sinds enige tijd is er de WNT: Wet Normering Topinkomens.

Ook omroeporganisatie NPO moet zich daaraan houden. De commerciële omroepen hebben daar niets mee te maken. Zij betalen minstens 4 à 5 keer zoveel.

Dat is precies de reden dat Eva Jinek heeft gekozen voor de commerciële omroep. Zij verdient binnenkort meer dan één miljoen euro per jaar. Matthijs van Nieuwkerk zal haar voorbeeld zeer spoedig volgen. En anderen volgen haar op de voet. Volgens mij ben ik enigszins afgedwaald: van de Dinkey Toys naar het salaris van Eva bij de commerciële omroep. Wat een enorme switch. Sorry, voor deze gigantische gedachtesprong. Ik kan me voorstellen dat mijn lezers even de draad kwijt zijn.

 

We hadden het over mijn vroegere speelgoed. Naast de Dinkey Toys was ik gek op legpuzzels en op boeken. De puzzel die ik het meest gemaakt heb, was die van Walcheren onder water. En als ik die puzzel een beetje beu was, dan ging ik naar de buurvrouw, die had weer hele andere puzzels. Dan was ik weer een middagje zoet.

 

Mijn boeken beperkte zich aanvankelijk tot de jeugdschrijver W.G. van der Hulst. Ik heb alle boekjes nog!!! Later kwamen daarbij: Pietje Bell en Dik Trom. Op school kregen we ook leesles: Jaap en Gerdientje (nee, geen voorloper van Gert en Hermientje) en Ot en Sien.

Enige jaren later verslond ik de trilogie Engelandvaarders van K. Norel, drie spannende boeken over de Tweede Wereldoorlog.

Ook de stripboekjes deden hun intrede. Jimmy Brown, Kappie en zijn maat, Sjors en Sjimmie, Kick Wilstra (de eerste voetbalstrip), Ollie B. Bommel, Donald Duck. Op school werd je daar ernstig voor gewaarschuwd: "Lees geen stripboeken, want dan loopt het slecht met je af"

 

Toen mijn dochters jong waren was de lectuur heel anders. Zij waren fan van Guus Kuijer, een schrijver met enigszins opruiende titels als "Met de poppen gooien" en "Op z'n kop in de prullenbak".

 

Tot slot van dit verhaal: hoe moet dit nou verder met Bob de Bouwer? Wijzigen in Els de Bouwster, of nog iets chiquer: Els de Constructrice.

Allemaal onzin natuurlijk: minister van Engelshoven kan de boom in.....

 

4 reacties

Dat moet de minister dus wel kunnen, de boom in. Want in bomen klimmen is een echte jongenssport, en volgens haar uitleg, lukt dat wel. Echte  meisjes leggen zich neder in het groene gras, en op latere leeftijd doen jongens dat ook, en liefst samen ...Toch gelijkheid dus, ' t komt allemaal goed! Gelukkig maar dat jij meer inzicht hebt in de genen, hebben wij in elk geval weer een mooi verhaal te lezen !

 

Jopie Meerman

01 October 2019 om 21:48

Prachtig verhaal.  Mij uit het hart gegrepen. Ik heb ooit mijn STIVO vakdiploma gehaald omdat ik een technische hobbywinkel had. En ja, daar kwamen ook meisjes. Alhoewel..... het was wel een minderheid. Maar de meisjes die kwamen hadden net zoveel passie voor treintjes, autootjes, vliegtuigen, bouwdozen, etc. De gedachte van Jopie dat boomklimmen een ""jongens"" bezigheid is, is ook onzin, want mijn dochter klom vroeger overal in. Ze was net een chimpansee.

Nu we LHBT-ers (h)erkennen, weten we ook dat sommige jongens als meisjes denken en andersom. En ja, dat zie je als speelgoedhandelaar. Ik heb altijd geroepen dat een kind zoveel mogelijk het speelgoed moet kiezen dat hem of haar aanspreekt. En ach, politiek? Als je nergens echt verstand van hebt kun je in dat vak nog een heel aardige boterham verdienen. Het kwade is alleen dat er tegenwoordig, o.a, vanwege die Balkenende norm, niemand meer opstaat om de dwazen die, niet gehinderd door kennis door ratelen, tegenhoudt.

Groet, 

 

WillemII

WillemII

02 October 2019 om 12:55

Meneer Willem , ik ga even reageren op uw opmerking dat het mijn gedachte is dat boomklimmen een jongensbezigheid is. Nee dus. Het is de gedachte van de minster, die jongens en meisjes splitst in hun spelen. Zelf was ik nl. ook zo'n figuur die meer met jongensspelletjes had, en die dan ook, ik praat nu over 70 jaar geleden, altijd vies en vuil was. Mijn moeder, helaas leeft ze niet meer, vertelde me dat ze jurkjes voor me naaide van oude overalls van opa, die konden nl. tegen een stootje.
Mijn gedachtenkronkels waarmee ik op de blogjes van de schrijver reageer, zijn voor andere lezers misschien niet zo duidelijk, vandaar dus mijn reactie.laughingwinksurprised

Jopie Meerman

02 October 2019 om 19:28

Een prachtig nostalgisch verhaal, Jinek even buiten beschouwing gelaten. Heel herkenbaar ook voor mijn leeftijdsgroep. 

Toos van Holstein

05 October 2019 om 11:56

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.