Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

475. Massatoerisme

1 reactie

De PZC heeft de laatste tijd een wekelijks item over massatoerisme. Deze week ging het over het Griekse eiland Santorini, even ten noorden van Kreta.

 

We waren daar in mei 1999, toen het er nog relatief rustig was. Santorini is een eilandengroep die ontstaan is uit een ontplofte vulkaan. De krater (de caldera) is destijds vol water gelopen en de kraterrand is op het hoofdeiland deels volgebouwd met huizen, hotels en restaurants. Wij waren toen in het dorpje Imerovigli, op het hoogste punt van de rand van de caldera (zie no. 1 op de kaart). Ons hotel lag precies op de rand van de krater, enkele honderden meters boven het wateroppervlak. Een wandeling over het voetpad langs de kraterrand was een belevenis. We hebben nog nooit zoiets moois gezien. Een blik in de diepte gaf onder andere zicht op de cruiseschepen die vanuit Heraklion (Kreta) elke dag Santorini aandeden. Bij het aanmeren werden de passagiers in sloepen aan land gebracht. Daar hadden ze de keus om òf per funiculair (een soort kabelbaan met gondeltjes), òf te voet, òf op de rug van een ezel de klim naar het dorpje Thira te aanvaarden (no. 2 op de kaart).

Het aantal cruisschepen is anno 2019 volledig uit de hand gelopen, zowel in aantal als in grootte. De ezeltjes maken overuren. Voor de gondeltjes staat tegenwoordig een immense wachtrij.

 

Een slimme Griek uit Oia (no. 3 op de kaart) bedacht een truc om toeristen naar zijn dorp te lokken. Zijn statement: "De ondergaande zon is hier de mooiste ter wereld". Wat kan het verschil zijn met Zoutelande, Renesse, Scheveningen of Wijk aan Zee? De zon in de zee zien zakken is overal mooi. Maar de toeristen trapten er massaal in. Allemaal naar Oia, want daar is de zonsondergang op z'n mooist. Een extra argument is dat de ondergaande zon zo'n mooie kleur zou geven aan de witte huisjes van Oia. Net als in Zoutelande als al die witte badhokjes zo mooi meekleuren?

Ik stel me voor dat een argeloze toerist als één van de eersten die avond in Oia aankomt. En dat hij helemaal vooraan kan genieten van de ondergaande zon. Maar dat hij ook wil kijken naar het kleureffect op de Griekse witte huizen. Hoopvol draait hij zich om. Helaas, daar staan meer dan 1000 toeristen achter hem, dus die huisjes zijn, jammer genoeg voor hem, niet waar te nemen...

 

Ja, wij zijn zelf ook in Oia geweest, gewoon met de benenwagen over het prachtige pad langs de rand van de krater. Het was er super rustig, maar ja het was dan ook midden op de dag. Toegegeven, het dorpje is prachtig, met de witte huizen, de blauwe koepeltjes en de marmeren straatjes.

Vele andere Griekse eilanden zijn zo jaloers op de schoonheid van Santorini dat ze stiekem in hun wervende folders een fotootje opnemen van dat concurrerende buureiland. En dan maar hopen dat de toeristen erin trappen. Maar voor ons blijft Santorini met stip veruit het mooiste eiland van de Cycladen.

 

Nee, we hebben de zonsondergang daar in Oia niet afgewacht. In ons stamrestaurant, terug in Imerovigli, hadden we inmiddels een vast tafeltje bedongen. Elke avond hielden ze juist dat tafeltje vrij, speciaal voor ons. Tijdens de maaltijd genieten van het fenomenale uitzicht en natafelen in de ondergaande zon, met een Grieks wijntje, wat wil je nog meer? Ver weg van het gedrang en de gekte in Oia.

 

Tijdens een wandeling over de kraterrand van Imerovigli naar Thira passeerden we een koppeltje uit de USA. Ze genoten van het uitzicht op de caldera en op het lager gelegen dorp Thira. De Amerikaanse dame zei, toen we passeerden, uit de grond van haar hart: "I've never seen such a beautiful view in all my life" (Ik heb in heel mijn leven nog nooit zo'n mooi uitzicht gezien). We waren het hartgrondig met haar eens.

 

Dat Santorini een vulkanische oorsprong heeft werd ons op twee manieren duidelijk. Reeds de eerste nacht werden we wakker omdat het bed een zwaaiende beweging maakte. We waren getuige van een heuse aardbeving. Géén schokken zoals in Noord-Groningen maar een subtiel zwaaien van de slaapkamer en haar inhoud. Volkomen geluidloos, maar het duurde toch wel vijf minuten. De eigenaresse van het hotel zei later dat dit "normaal" was voor het eiland.

Enkele dagen later scheepten we in op een driemaster die een rondvaart maakte door de caldera en die enkele andere eilanden aandeed. Samen met een stuk of tien andere passagiers maakten we een trip naar het tegenoverliggende eiland Thirasia (no. 4 op de kaart), van waaruit je onze hoge kraterrand goed kon zien liggen. Het leek wel of er sneeuw op lag, maar nee, het waren de hotels en de huizen van de dorpjes op het hoofdeiland. Op Thirasia kregen we ruimschoots de tijd om naar het dichtstbijzijnde dorpje te klimmen en aldaar te lunchen met een Griekse salade en een ouzo.

Een ander eiland tijdens onze minicruise was ook heel bijzonder. Op Neo Kameni was er nog vulkanische activiteit. De gesmolten zwavel pruttelde op sommige plekken en de zwavellucht was doordringend (no. 5 op de kaart).

 

Toch nog één negatief puntje. In ons hotel logeerden ook een aantal Duitsers. Die hadden de nare eigenschap om de mooist gelegen ligstoelen op het terras te "bespreken" door middel van het deponeren van hun handdoek. Deze vorm van onbeschoftheid en bezitterigheid kenden wij toen nog niet. We hebben er wel iets op gevonden. De bewuste handdoek gewoon oppakken en in een andere stoel neerleggen. Je had de verbaasde gezichten moeten zien van onze oosterburen...

Zo hebben wij die week nog extra genoten van de mooiste uitzichten over de caldera of van de gunstigste plekjes bij het zwembad. Lekker pùh.

Nee, het is niet onze gewoonte om kwaad met kwaad te vergelden, maar in dit geval... We hebben er later smakelijk om kunnen lachen.

 

Om af te sluiten: dat weekje Santorini is tot nu toe het landschappelijk hoogtepunt in onze vakantie-historie. We waren jarenlang gewend geraakt aan het Zwitserse Lauterbrunnendal, maar dit Griekse eiland sloeg alles. Wat vreselijk jammer dat het massatoerisme dit juweeltje inmiddels ook ontdekt heeft...

 

1 reactie

Levensgezel weet ook heel smakelijk te vertellen over Santorini. Hij was er begin jaren 80 toen er nog helemaal geern kabelbaan was en je inderdaad óf de benenwagen óf een ezel moest nemen om 200 meter omhoog te klauteren vanaf de haven. Logisch dat hij met de rugzak die 200 meter klom en de ezels overliet aan de Amerikanen. Die waren toen al te dik!

Toos van Holstein

09 August 2019 om 19:36

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.