Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

470. Kennismaking met de eikenprocessierups

1 reactie

Eerst even de aanleiding tot deze bizarre titel.

Of we zin hadden om een paar dagen langs te komen. Dat zei mijn zwager (voor de Belgische lezers: schoonbroer) tegen ons. Zij hadden een huisje gehuurd bij America in de Limburgse Peel.

Tegen iedereen die het horen wil zei ik: "We gaan een paar dagen naar America". Niemand hoort of je die locatie schrijft met een K of een C. Jaloerse blikken werden afgewisseld met flauwe opmerkingen: "Doe vooral de groeten aan Trump"

 

Eenmaal ter plekke trokken we de eerste middag met z'n vieren naar Griendtsveen, onder de rook van Deurne, de bakermat van de turfwinning en ook van de overbekende boeken van Peel-schrijver Toon Kortooms.

Bekende titels zoals:

"Beekman en Beekman"

"Help, de dokter verzuipt" (later verfilmd met o.a. Martine Bijl in een hoofdrol)

"Mijn kinderen eten turf"

Die laatste titel is op z'n minst een beetje merkwaardig, want wie eet er nou turf? Nou, daar staat u nog van te kijken, want laatst stond er op de menukaart van een gerenommeerd restaurant, bij de hoofdgerechten, schrik niet: "Surf en Turf". In mijn gedachten zie ik de restaurantbezoeker eerst een halfuurtje plankzeilen voorlangs het terras op het naburige kanaaltje om daarna als beloning een broodje turf te mogen verorberen. Turf uit de Peel uiteraard, want dat is de allerbeste.

 

In Griendtsveen maakten we een interessante wandeling langs de veenkanaaltjes en de voormalige turfputten. Volgens de landkaart hebben we die middag meermalen de provinciegrens tussen Limburg en Brabant gekruist. Het laatste deel van de wandeling ging door het dorp zelf, waarbij het verschil opviel tussen de behuizingen van de voormalige turfdirecteuren (enorme villa's) en de veenarbeiders (hele kleine huisjes in een kazerne-achtige opstelling).

 

De volgende dag klommen we gevieren op de fiets voor een tocht langs de dorpjes America (nee, we hebben Trump niet ontmoet), Kronenberg, Helenaveen en opnieuw Griendtsveen.

Aan het eind van de dag manifesteerden zich, bij ons alle vier, talloze bultjes op armen en benen. We kwamen tot de conclusie dat we slachtoffer waren geworden van de eikenprocessierups. Behalve het feit dat deze rupsen altijd achter elkaar schuiven, als in een processie (zie foto aan het begin van de column) bleken ook de ontstane bobbeltjes praktisch op één lijn te liggen, althans bij mij was dat zo. Hoe krijgen die beestjes dat voor elkaar.

 

We zijn plotseling aangeland bij het woord "processie", een term uit religieuze hoek, met name uit Rooms-Katholieke hoek.

In de Zak van Zuid-Beveland staat het dorp Kwadendamme bekend om de jaarlijkse processie over de polderwegen.

 

Tot twee keer toe heb ik vanwege een processie mijn fietstocht moeten onderbreken.

De eerste keer fietste ik samen met mijn aanstaande schoonzoon door het Limburgse heuvelland. In het dorpje Sint-Geertruid, nabij Eijsden, werden we staande gehouden door een barse agent: "Afstappen". Er kwam een processie langs en we moesten eerbiedig aan de kant van de weg wachten. O, ja, het woordje "aanstaande" bij schoonzoon mag geschrapt worden...

 

De tweede "aanvaring" met een processie deed zich voor in het Belgische dorpje Alsemberg, even ten zuiden van Brussel. Mijn vrouw en ik zouden de gelijknamige Alsemberg proberen te beklimmen, een scherprechter uit de wielerwedstrijd Brabantse Pijl. We moesten een poosje wachten. Er kwam juist een processie de berg af, dezelfde berg die wij op wilden fietsen.

 

Heeft u wel eens gehoord van de processie van Echternach (Luxemburg)? Die schiet maar niet op. Drie stappen voorwaarts gevolgd door twee stappen achterwaarts. Even rekenen, als je dus vijf stappen zet, dan schiet je in afstand precies één stap op. Een heel dom gezicht.

Als een proces heel traag verloopt, dan wordt wel eens spottend gezegd: "Het lijkt de processie van Echternach wel". Dat geldt in het bijzonder voor het CBR bij het verlengen van het rijbewijs van een 75-jarige...

Zou er iemand te vinden zijn dit aandurft: de Vierdaagse van Nijmegen lopen op de Echternach-manier? En dat mensen dan kunnen sponsoren voor een goed doel, in de trant van de zwemtocht van Maarten van der Weijden. Wie offert zich op voor het goede doel?

Een extra probleem bij de Vierdaagse op de Echternach-manier is het feit dat je de overige lopers niet mag hinderen tijdens de stappen achterwaarts. Dat is nog een probleem op zichzelf.

 

Gisteren stond ik in gedachten voor mijn boekenkast. Ik nam er een boek uit, blies het stof er af (buiten het gezichtsveld van mijn echtgenote) en ik ben eraan begonnen. De titel? "Mijn kinderen eten turf" van Toon Kortooms.

 

Sorry voor deze ietwat rommelige column. Het was weer eens van de hak op de tak.

 

1 reactie

Misschien dan wel van de hak op de tak, maar wel weer het humoristisch lezen waard.

Toos van Holstein

03 July 2019 om 10:07

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.