Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

465. Een stukje Parijs in Zierikzee

1 reactie

Kort geleden maakten we met een bevriend echtpaar een stadswandeling door het pittoreske Zierikzee. Altijd weer een feest om daar rond te lopen. De prachtige stadspoorten, de haven met de vissersvloot, het terras van De Gekroonde Suikerbiet (let wel: dit is géén scheldwoord voor koning Willem-Alexander!!!), de talrijke hellende zijstraatjes die op de Haven uitkomen en waar het nog goed zichtbaar is waar vroeger de vloedplanken gezet werden, de binnenhaven met de museumvloot. In het centrum staat het Middeleeuwse Stadhuis aan de Meelstraat, de straat die in ons computertijdperk vaak ten onrechte wordt geschreven als Mailstraat.

 

Een vast onderdeel van een wandeling door Zierikzee is altijd het huisje van mijn oma, het kleinste huisje van de straat op het allerlaagste punt van de straat, waar in februari 1953 het zeewater op de zolder klotste. Dit is voor mij persoonlijk een soort bedevaartsplaats.

 

Dan zijn daar de beide molens van de stad, één vlakbij het "Luitje" waar vroeger de veerboot naar Katseveer vertrok voor een vaartocht van bijna een uur, het eerste kwartier door het lange Havenkanaal en daarna nog de Oosterschelde over naar het veerhuis in Katseveer waarin heden ten dage een sterrenrestaurant is gevestigd.

De tweede Zierikzeese molen nabij het centrum van het stadje stond volop te draaien.

Onze wandeling ging verder langs Hotel van Oppen, waar lang geleden Piet Kraak, de oud-doelman van het Nederlands elftal, de scepter zwaaide. Na het hotel sloegen we meteen rechtsaf. Daar wachtte ons een enorme verrassing. We stonden plotseling op een pittoresk pleintje in een soort Franse sfeer. Een werkende fontein, een sfeervol terrasje en als hoogtepunt een enorme muurschildering op de zijgevel van één van de aangrenzende huizen. Het pleintje had ook nog een bijzondere naam: Plein Montmaertre.

 

 


We gaan tussendoor even naar Parijs, naar het èchte Montmartre, wat mij betreft het meest sfeervolle deel van de Franse hoofdstad. Naar het pleintje Place du Tertre waar talloze beginnende amateurschilders een poging doen om later net zo beroemd te worden als Rembrandt, Vincent van Gogh of Renoir. De hele dag door worden daar toeristen uitgenodigd om op een stoel te gaan zitten en zich een tijdje niet te bewegen. Een kwartiertje later mag je dan tegen betaling het resultaat mee naar huis nemen. Mijn jongste dochter was, lang geleden, één van de "slachtoffers". Haar profiel werd uitgeknipt, dat is weer een hele andere techniek. Hier komt geen kwast bij kijken.

Even verderop, op de trappen bij de Sacré Coeur, proberen Noord-Afrikaanse jongelui je de gekste dingen te verkopen. In mijn geval probeerden ze bij snikheet weer en volle zon een paraplu te slijten. Bovenaan de trappen van de Sacré Coeur heb je een schitterend uitzicht over Parijs. Dat is het Franse Montmartre.

 

Snel terug naar Zierikzee, naar het pleintje Montmaertre. Later vernamen we waar die naam vandaan kwam. Het verbindingsstraatje tussen het pleintje en de Mailstraat, sorry, de Meelstraat, heet de Maarstraat.

Vroeger was het een onooglijk pleintje met oude pakhuizen en een paar geparkeerde auto's. Het verschil kan nu niet groter zijn. Maar de muurschildering was wat ons betreft toch het hoogtepunt. Eén van de uitgebeelde scènes trekt zeker de aandacht. Uiterst rechts zit een man op zijn stoepje de krant te lezen (de Zierikzeesche Courant) en zijn vrouw ergert zich een ongeluk aan zijn passiviteit. Zij besluit tot actie over te gaan en smijt vanuit het zolderraam een emmer water over de luilak heen. Een prachtig stukje satire.

 

Toen we vol lof stonden te praten over dit prachtige pleintje, voegde zich een vrouw bij ons. Ze was haar ramen aan het zemen en ze had ons zo eens aangehoord.

Toen vertelde zij aan ons het verhaal van het pleintje:

- dat de omwonenden ontevreden waren over de oude rommelige situatie van het pleintje

- dat zij als buurtbewoners een plan hadden gemaakt om er iets moois van te maken

- dat zij de gemeente Zierikzee achter zich hadden gekregen (ook financieel)

- dat zijzelf één van de makers was van de muurschildering

- dat het pleintje 's zomers vaak gebruikt wordt voor allerhande kunstactiviteiten

- hoe het pleintje aan z'n naam kwam

Kortom een ongelooflijk verhaal van een bijzonder buurtinitiatief.

 

De oranje kater op het dak van één van de huisjes van de muurschildering bestond ook echt (zie gele pijl). Het was haar eigen huisdier en even later hebben we hem zelfs in levende lijve gezien.

 

Het pleintje heeft ook een eigen website, waar alle komende activiteiten vermeld worden: https://pleinmontmaertre.nl/

 

Het is zeer de moeite waard om bij een bezoek aan Zierikzee juist dáár een kijkje te nemen. We kunnen het iedereen van harte aanraden. Een stukje Parijs in Zierikzee...

 

1 reactie

Net zoals voor jou, is dit voor mij ook iets geheel nieuws. Absoluut de moeite waard om bij een volgend Ziereikzee-bezoek daar eens te gaan kijken.

Toos van Holstein

29 May 2019 om 12:33

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.