Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

462. Even iets heel anders

2 reacties

Deze keer geen Column met een Glimlach, deze keer geen humor.

Wat is de reden voor deze serieuze column?

- de start van de TV serie "In de voetsporen van D-day" over de landing in Normandië

- de aanschaf van het boek "Breekbare helden" over het verzet in Zeeland in de jaren '40-'44

- 4 mei is aanstaande

 

Zomer 1994 maakten wij (mijn vrouw en ik) een meerdaagse fietstocht langs de Donau, van het Duitse Obernzell naar Wenen. Op dag-2 naderden we al heel snel een dorp met de naam Mauthausen. We keken elkaar aan. "Nou we er toch zijn...". We besloten om de heuvel op te fietsen naar het beruchte werkkamp van de nazi's. Het kamp met de beruchte "Treppe" waar gevangenen de hele dag grote stenen omhoog moesten sjouwen. Na afloop van ons bezoek aan dit kamp waren we beiden zwaar onder de indruk. We fietsten terug naar de rivier. Het liep rond de middag. Tijd voor lunch, maar NIET in Mauthausen. Dit dorp had voor ons een negatieve en beladen klank. We kozen bewust voor één dorpje verderop: Au an der Donau. 's Avonds meldden wij ons bezoek aan het kamp Mauthausen aan de mevrouw van onze Zimmer-Frühstück. We kregen een soort "Wir haben es nicht gewusst"-antwoord. Zij dacht dat er in de oorlog in dat kamp alleen Schwerverbrecher (zware misdadigers) werden opgesloten...

 

In 1996 toerden we op de bonnefooi door Frankrijk. Fietsen achter op de drager. In het Normandische stadje Trévières vonden we op de markt een hotelletje. De volgende dag fietsten we naar de invasiestranden. Naar Pointe du Hoc, op de grens van Omaha Beach en Utah Beach, waar op 6 juni 1944 de hel losbarstte. We bezochten ook het enorme Amerikaanse oorlogskerkhof in Colville. Nog meer indruk maakte het Britse oorlogskerkhof in Bayeux, dat we de volgende dag bezochten. De teksten op de grafstenen daar waren zo persoonlijk. Het was onmogelijk om daar met droge ogen rond te lopen.

 

In 2006 had ik een wens. Terugkerend vanuit de Saksische Schweiz langs de Elbe in het voormalige Oost-Duitsland (met o.a. een bezoek aan Dresden) wilde ik langs het plaatsje Walsrode op de Lüneburger Heide waar ik in militaire dienst een aantal weken op kamp was geweest. We zitten in het noorden van Duitsland. De volgende dag gingen we op de fiets naar het vrouwenkamp Bergen-Belsen. Het werd een zeer indrukwekkende dag. Een gruwelijke film vooraf, het museum, het terrein waar de barakken hadden gestaan. Plotseling stonden we oog in oog met het grafmonumentje van Anne Frank.

De dame van onze Zimmer-Frühstück begreep niets van onze keuze voor die dag. Waarom hadden we niet gekozen voor het prachtige vogelpark in de buurt? We hebben het maar zo gelaten....

 

Ook de Nederlandse concentratiekampen hebben we in de loop der jaren bezocht.

Kamp Amersfoort, met die lugubere toegang tot de fusilladeplaats. Tussen twee aarden wallen moesten de ter dood veroordeelden hun laatste wandeling maken.

Kamp Vught, waar we op de herdenkingswand de namen zagen van twee Goesenaren die op de valreep, 11 augustus 1944, aldaar zijn geëxecuteerd: P.C. Quant, C. de Graaff. In Goes-Oost zijn er straten naar hen genoemd.

In Kamp Westerbork stonden we op het perron waar in de beginjaren '40 de wagons werden volgeladen met als bestemming de Duitse, Oostenrijkse en Poolse vernietigingskampen.

 

Elk oorlogskerkhof maakte op ons weer indruk: Groesbeek, Margraten, Overloon, Grebbeberg (Rhenen). Ook het Franse oorlogskerkhof dicht bij ons in de buurt, in Kapelle.

En niet te vergeten een bezoek aan het Anne Frank-huis in Amsterdam.

 

Als de situatie zich voordeed hebben we in de loop der jaren ook herinneringen opgezocht aan de Eerste Wereldoorlog, zoals:

- de overgebleven loopgraaf in het Belgische Diksmuide (heel eng om daarin te lopen)
- de Menenpoort in Ieper (met ingebeiteld de namen van alle gesneuvelden)

- de vele oorlogskerkhoven in de Belgische Westhoek
- de loopgraven van Chemin des Dames in de buurt van het Franse Laon, niet ver van de plaats waar de slag aan de Somme plaatsvond; één van die loopgraven was opengesteld

 

Tijdens één van mijn solofietstochten heb ik ook het Duitse oorlogskerkhof in het Belgische Vladslo bezocht. Vooral het beeldencomplex bij de ingang maakte indruk: een treurend ouderpaar.

 

In 2009 waren we op vakantie in de Duitse Alpen in de buurt van Berchtesgaden. Vanaf ons vaste terrasje aan de Königssee kon je, heel in de verte, bovenop de Obersalzberg het Adelaarsnest ontwaren. Dit was jarenlang het buitenverblijf van Adof Hitler.

Op mijn voorstel om het Adelaarsnest te gaan bezoeken reageerde mijn vrouw niet positief. We hebben het niet gedaan.

 

Zoals ik al zei in mijn inleiding. Een hele bijzondere column. Toch wilde ik u deze verhalen vertellen.

2 reacties

Han, ik heb het verhaal met veel aandacht gelezen. Voor mij is het allemaal, ondanks boeken, films, series, etc. ver weg. Misschien maar gelukkig.
Ik weet nog wel dat we een keer tijdens een Duitsland-vakantie in een Gasthof verbleven waar 's avonds vrolijke liedjes werden gezongen. Helaas ging het gezelschap, na een paar pullen bier, op de Wir fahren gegen Engand -tour. Toen zijn wij maar bedwaarts gegaan. 

Jopie Meerman

02 May 2019 om 16:46

Een goed verhaal dat maar weer eens aangeeft dat onze huidige vrijheid een groot goed is waarvoor velen hun leven gaven. Jammer dat er langzamerhand zovelen zijn die dit vergeten en die onze vrijheid als een normaal goed zien waarvoor je niets hoeft te doen en waar je zelfs tegenaan mag schoppen.

Toos van Holstein

08 May 2019 om 11:09

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.