Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

458. Eet-anecdotes

2 reacties

In de beginjaren '90 woonde onze jongste dochter in de Amerikaanse staat Virginia. Mijn eerste kennismaking met de overdadige eetcultuur uit de States bestond uit het bestellen van een "sandwich turkey". Even voor de duidelijkheid: wat het is niet wat u denkt. Het is géén Turkse sandwich met reepjes Erdogan ertussen. Nee, dat zou ik absoluut niet door m'n strot kunnen krijgen. Niet dat Erdogan dit niet zou verdienen, maar elke vorm van kannibalisme wijs ik bij voorbaat af. Bovendien was meneer Erdogan toen nog lang niet aan de macht. Het Engelse woord turkey staat voor kalkoen. Het smaakt gewoon naar kip, maar toch is het kalkoen.

Wat voor een gigantisch gevaarte even later voor mij werd gezet tart elke beschrijving. Talloze dunne plakjes kalkoen op elkaar gestapeld tot een soort kalkoen-toren. Zie foto en huiver. Bestek werd er niet bijgeleverd. Gewoon je tien geboden gebruiken. "The ten commandments" heet dat daar.

De beelden moeten ongeveer vergelijkbaar zijn geweest met die bekende reclamespot waarin een jongetje zijn opa meesleurt naar MacDonalds en waarbij ze allebei een Big Mac bestellen. Het filmpje stopt wijselijk als opa op het punt staat om een poging te wagen om het gevaarte naar binnen te werken. Het zou een bijzonder onsmakelijk slot zijn geworden van deze commercial: overal curry en smurrie.

Gelukkig zijn er ook geen beelden van die eet-ervaring uit Virginia. En waren ze er wel geweest, dan had u ze NIET te zien gekregen.

 

We springen vandaag weer van de hak op de tak. We zijn plotseling in Frankrijk aan een zijriviertje van de Seine in het popperige dorpje Bray-et-Lû. Op onze kamer in de chambre d'hôte lag een miniwoordenboekje Nederlands-Frans. Daar kwamen we achter toen we een keuze moesten maken van de Franstalige menukaart in de enige bar-tabac van het dorpje. We kozen beide voor "chèvre chaud". Het warme (chaud = warm) gerecht smaakte niet onaardig. Teruggekeerd op onze kamer bleek dat we warme geitenkaas naar binnen gewerkt hadden.

 

Dan is er nog een ander herkenbaar Frans probleempje, met name voor hardnekkige carnivoren. Hoe wil je je biefstuk? Bleu, saignant, à point of bien cuit? Het woord "bleu" is totaal verkeerd gekozen, eigenlijk moet het "rouge" zijn, want als je de "bleue" biefstuk opensnijdt is de binnenkant bloedrood.

 

We maken weer een sprongetje. Zo komen we uit bij het English Breakfast. Toen we in de jaren '80 met onze twee dochters op de bonnefooi door het graafschap Kent fietsten wisten we 's morgens aan de ontbijttafel niet wat we allemaal zagen. Ham and eggs and saucages, ja, daar hadden ze ons voor gewaarschuwd, maar die hele vette gebakken aardappelen op je nuchtere maag kwamen toch als een complete verrassing. De rest van de dag waren we druk bezig om al fietsend die enorme calorie-bom te neutraliseren. Tussen de middag beliefden we niets, maar 's avonds was het toch de gewoonte om een restaurantje of een pub op te zoeken. En u raadt het al. Opnieuw supervette producten op je bordje. Wat een land. Na een dag of zeven verlieten we het land weer. Brexit noemen ze zoiets.

 

We zijn plotseling bij onze Oosterburen. Aan de Chiemsee aan de rand van de Duitse Alpen, tussen München en Salzburg, belden we in het dorpje Chieming aan bij een "Zimmer frei". Hoera, er was plek.

En vlakbij was er een prachtig gelegen restaurant pal aan de oever van het meer, met een terras aan het water, waar je tijdens de maaltijd de zon langzaam onder zag gaan. Dit werd ons stamrestaurant voor de komende dagen. Op de tweede avond had ik wel trek in "hausgemachte lasagna". Nog een beetje moe van de fietstocht rond het grote meer maakte ik bij de bestelling een hele kleine mini-vergissing. Ik vroeg om salagna in plaats van lasagna. De ober barstte in lachen uit. De rest van de dagen plaagde hij mij iedere avond met dat taalfoutje. De laatste avond heb ik hem een plezier gedaan door opnieuw "salagna" te bestellen.

 

Tenslotte onze Zuiderburen. Op de bonnefooi naar de zuidelijkste punt van de Belgische Ardennen, vlakbij de Franse grens. We vonden een hotelletje in het dorpje Frahan aan één van de scherpste meanders van de Semois (zie foto). Ze hadden plek voor ons, maar op één voorwaarde: we moesten daar 's avonds ook de maaltijd gebruiken. Dat waren we niet gewend. Na enige aarzeling stemden we toe. Geen zin om verder te zoeken en de plek was idyllisch mooi. We boekten voor vier nachten. Het bijzondere van de avondmaaltijden was de keuze van het vlees of het gevogelte: achtereenvolgens kregen we, voor de allereerste keer in ons leven, de volgende gerechten op ons bord: eend, patrijs, fazant en de laatste avond konijn. Toevallig had cabaretier Youp van 't Hek net die afgelopen Kerst een heel zielig liedje gezongen over Flappie en nauwelijks zes maanden later kregen we dus konijn voorgeschoteld. Dan moet je wel even slikken, letterlijk en figuurlijk.

 

De megaschnitzel in Treseburg in de Duitse Harz is al meermalen in een column ter sprake gekomen. Het grootste stuk vlees dat ooit op ons bord heeft gelegen. Ik zal u de details besparen. Trouwens, er waren helemaal geen details....

2 reacties

Een goed te verhappen culinaire verrassing, deze eet-aflevering van je. Met trouwens heel veel herkenbare elementen. Zo moeten we in Amerika in de eerste dagen ook altijd heel goed opletten bij de bestelling want anders voel je je na eeen paar maaltijden direct al als een stuffed turkey.

Toos van Holstein

04 April 2019 om 17:29

I am really proud to discover you, your blog is really great! I like his interface, and I loved the content too. Especially continue as well!

voyance gratuite en ligne par mail

Onbekend

08 April 2019 om 13:21

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.