Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

452. Nostalgie op Walcheren

4 reacties

We gaan terug naar de beginjaren '50 van de vorige eeuw. Als jongetje van een jaar of 8 fietste ik nogal eens de ruim 6 kilometers tussen mijn woonplaats Middelburg (Noord) en het stadje Veere. Juist vóór Veere was het gehuchtje Zanddijk, in die tijd slechts één straatje groot. Zo gauw je het stadje binnenreed werd je getrakteerd op bordjes met een aantal stichtelijke gedichtjes, zoals:

Weest Veere waard en rijdt bedaard.

Doe Veere een plezier en gooi uw afval hier.

Er waren er nog wel een paar, maar die ben ik vergeten.

 

Wat was er zo aantrekkelijk aan Veere? Natuurlijk de toren van de Dom, die je kon beklimmen voor een dubbeltje, de sluizen in het kanaal door Walcheren, de gigantische walvistand bij het uitzichtspunt bij de Campveerse Toren. Van daaruit had je een weids uitzicht op het Veerse Gat, dat toen nog in open verbinding stond met de Noordzee. Vanaf datzelfde punt vertrok ook regelmatig het fietspontje naar Kamperland op Noord-Beveland.

Iedere middag liepen de viskotters binnen in de Veerse Kaai en werd de vangst op de wal verzameld en naar de vismijn gebracht. Er was in die tijd nog geen pulsvisserij, dus er was nogal wat bijvangst: krabbetjes, kreeftjes, krukels, zeesterren, kleine ondermaatse visjes. Het werd aan het publiek oogluikend toegestaan om in die bijvangst te grasduinen voor eigen consumptie. Ik heb dat meermalen gedaan. Mijn moeder werd er altijd blij van.

De rest van de bijvangst werd naar de zogenaamde puffabriek gebracht, waar het werd vermalen tot vismeel. Deze fabriek stond aan het Arnekanaal vlakbij Arnemuiden en er kwam altijd een afschuwelijke stank vandaan. Bij noordoosten wind werd ook de stad Middelburg geteisterd door deze doordringende stank.

 

Terug naar Veere. Aan de voet van de Campveerse Toren, waar nu een parkeerterrein zorgt dat de toeristen midden in het stadje kunnen parkeren, was vroeger hèt voetbalveld van VV Veere. Als junior van VV Middelburg heb ik daar heel wat voetstappen liggen. Er was één bijkomstigheid. Als iemand de bal een wilde trap gaf, dan kon het gebeuren dat deze met een wijde boog over het dijkje zeilde en in het Veerse Gat terecht kwam, waarbij deze dan door de ebstroom naar het open water van de Noordzee werd gedreven.

Later is het voetbalveld verkast naar een nieuw complex aan de ongezellige Bieweg.

 

Om vanuit Middelburg naar Veere te fietsen kon je kiezen. òf langs de kaarsrechte, enigszins saaie Veerseweg, òf langs het buitendijkse jaagpad, vlak langs het kanaal. Waar het jaagpad tussen Middelburg en Vlissingen prachtig geasfalteerd was, bestond het jaagpad naar Veere uit een karrenspoor met grove kiezels. Het was geen pretje om daar te fietsen (of te steppen), maar voor de verandering heb ik dat toch meermalen gedaan.

Een paar jaar geleden ben ik "op de nostalgische toer" gegaan. Met de trein van Goes naar Arnemuiden, te voet naar de sluizen van Veere. Deze wandeling werd gemarkeerd met bordjes en voerde onder andere over een grasdijkje waar een verzameling eigenwijze koeien mij de doorgang versperden. Na veel moeite kon ik de dames passeren. Verder liep de wandeling langs het Veerse Meer naar de Veerse sluizen. Daarna begon de nostalgie. Zou het mogelijk zijn om het oude jaagpad langs het kanaal richting Middelburg te volgen? Met de nodige strubbelingen is dat gelukt. Een groot gedeelte van de dijk werd bevolkt door grazende schapen en dan moet je wel eens over een hekje klimmen, of jezelf door een zelfsluitend schapenhekje wurmen. Uiteindelijk kwam ik heelhuids aan in de metropool Middelburg.

 

Over spannende wandelingen gesproken. Vanaf de sluizen loopt langs de zuidrand van het stadje Veere een prachtige wandeling met twee zelfbedieningspontjes over de kreek en een tunnel onderlangs de vestingwerken van het Oranjebolwerk. Zeer de moeite waard, vooral met kinderen.

De kreek is een overblijfsel van de dijkdoorbraak uit oktober 1944, toen de geallieerden de dijken van Walcheren bombardeerden om de Duitsers natte voeten te bezorgen. Niet alleen de Duitsers kregen natte voeten, ook de oorspronkelijke bewoners werden zwaar getroffen. Diezelfde kreken vind je ook bij Rammekens (Ritthem), Vlissingen en Westkapelle.

Dit doet me denken aan een legpuzzel van 500 stukjes, die ik als klein jongetje wel honderd keer gelegd moet hebben. Na een paar minuutjes googelen vond ik hem terug.

 

 

 

We gaan tot slot terug naar de Veerse rijmpjes uit het begin van de column.

In de jaren '70 woonde ons gezinnetje (vader, moeder en twee dochters) in een eengezinswoning in de wijk Middelburg-Zuid. Ons huis grensde aan een groot grasveld waar de kinderen van de wijk naar hartenlust konden spelen.

Helaas werd dit grasveld ook regelmatig besmeurd met hondenuitwerpselen.

Toen kwam de gedachte bij me op om, in navolging van Veere uit de jaren '50, bordjes met gedichtjes te plaatsen op diverse plaatsen op het grasveld. Het waren 5 of 6 verschillende teksten, waarvan ik me er nog precies twee kan herinneren:

 

Wat Fikkie hier laat vallen, doet ons de pret vergallen.

't Stinkt en 't is bruin, en 't hoort in uw eigen tuin.

 

De ouders met kinderen vonden dit een goede actie. De bazen en bazinnen van de hondjes waren minder geamuseerd. Binnen twee dagen werden de bordjes hardhandig uit de grond gerukt en kapotgemaakt.

Jammer, jammer, jammer, 't was zo goed bedoeld...

 

 

4 reacties

Wat een mooie herinneringen!

Tuinfluiter

21 February 2019 om 20:48

Mooi..Veere, het heeft een grote plek in ons Zeeuwse hart. De bestrating doet als we er wandelen, een zware aanslag op mijn Zeeuwse voeten en knieen! Maar ik heb het er graag voor over.
Je operming bij mijn verhaaltje over de schoonmaak, over de vrouwen die elkaar vroegen 'oe ver bin jie al?' deed me denken aan de opmerking die wijs als kinderen maakten bij het zwemmen: 'oevee slaegen kan jie al ?
Wat betreft die vrouwen,weet je zeker dat het over de schoonmaak ging?embarassed
Prettig weekend!

Jopie Meerman

23 February 2019 om 14:33

sorry, 1 x opmerking stik fout geschreven!, en wijs moet wij zijn... T

Weet je Han, toen ik mijn reactie schreef moest ik nog naar een verjaardagsfeestje toe. Ben er nu net vandaan, maar controleer alles dubbel (niet zo moeilijk als je alles dubbel ziet!)

Grapje hoor !!!!!!!

Jopie Meerman

23 February 2019 om 20:15

Wat een heerlijk verhaal! Als ZeBra ken ik die oude verhalen natuurlijk niet, maar ze zijn zeer de moeite waard. Daarbij heeft Veere ook al een aantal jaren geleden een plekje in mijn hart veroverd.

Toos van Holstein

27 February 2019 om 10:51

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.