Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

433. Ludwig van Beethoven als opvoedkundig medewerker

1 reactie

"Wat een vreemde titel" hoor ik u denken. Omdat de verklaring pas halverwege de column duidelijk wordt, zit er voor u niks anders op dan gewoon door te lezen.

Het verhaal begint in het jaar 1963. Ik werd toen 19 jaar en er vond toen een meer dan rigoureuze kentering plaats in mijn muziekkeuze. De voorgaande jaren stonden steeds in het teken van Radio Luxemburg, dat de hele dag muziek uitzond van mijn grote favorieten, zoals Elvis Presley, Paul Anka, de Everly Brothers en vele anderen.
In die tijd kwam er een Engelse band uit Liverpool in de picture, Jazeker, de Beatles klopten aan het venster. Alleen niet bij mij, want voor mij persoonlijk was het een complete afknapper. Ik weet dat ik mensen hiermee op hun ziel trap, maar ik vond er ècht niets aan. De melodieën gingen nog wel, mits ten gehore gebracht door een goed orkest, maar hun vocale prestaties kwamen bij mij niet over.
Een andere gebeurtenis uit die periode luidde het abrupte einde van mijn tienertijd in. Via een collega kwam ik toevallig in aanraking met klassieke muziek, in het bijzonder met de symfonieën van Beethoven. Ik was helemaal verkocht. Na aanschaf van mijn eerste platenspelertje in de personeelswinkel van Philips begon ik aan mijn klassieke verzameling te werken: Beethoven, Brahms, Dvorak, Mahler, Vivaldi, Tsjaikovski, Bach, Händel, Mozart, Grieg, Ravel, Sibelius en nog vele anderen.

We maken een flinke sprong in de tijd. In de jaren '70 hadden mijn vrouw en ik een gezinnetje gesticht. Mijn voorliefde voor klassieke muziek moest ik delen met vrouw en dochtertjes. Zij waren, op z'n zachtst gezegd, iets minder enthousiast dan ik. Maar ..... de zondagmorgen was voor mij. Dan galmden de tonen van het vioolconcert van Beethoven door onze huiskamer. Nog jaren later spraken mijn dochters spottend over het verschijnsel "zondagmorgenmuziek".
Naast onze platenspeler stond altijd het borstbeeld van Beethoven. Speciaal voor onze meisjes hadden we hem "Ome Ludwig" genoemd, misschien dat deze troetelnaam tot enige toenadering zou kunnen leiden tot de klassieke muziekwereld.
Het borstbeeld van Ome Ludwig had nog een andere functie. Als de meisjes een keer vervelend waren, dan probeerden we hen tot inkeer te brengen: "Kijk eens, Ome Ludwig kijkt boos!!" Nou was de blik van Beethoven toch al niet zo vriendelijk, maar de waarschuwing heeft toch een aantal malen geholpen. Je zou dus met een beetje fantasie kunnen zeggen dat Beethoven, zij het op postume wijze, zijn steentje heeft bijgedragen aan de opvoeding van onze dochters.

Een andere grappige anekdote uit die tijd betreft het klassieke stuk "De Moldau" van de Tsjechische componist Smetana. Het was me al opgevallen dat de melodie veel gelijkenis vertoonde met het Oudhollandse kinderliedje "Er zaten zeven kikkertjes, al in een boerensloot". De overeenkomst is zo treffend dat je kunt spreken van plagiaat. Alleen ..... wie heeft wie nageaapt?
We hebben er het beste van gemaakt. Bij het spelen van de Moldau zong heel mijn gezin uit volle borst: "Er zaten zeven kikkertjes, al in een boerensloot. De sloot die was bevroren, de kikkertjes waren dood".
Regelmatig kreeg ik van mijn dochters het verzoek: "Papa, zet de kikkertjes nog eens op".
Misschien een beetje oneerbiedig ten opzichte van de Tsjechische componist. Maar hij is al 134 jaar dood en dan mag het wel. En bovendien, als je wilt dat je nageslacht klassiek geschoold wordt, dan moet je zo af en toe concessies doen.
Wilt u ook even controleren dat de melodieën erg op elkaar lijken. Onderstaande link wijst naar de Moldau van Smetana. Na precies één minuut komen de kikkertjes.

https://www.youtube.com/watch?v=gTKsHwqaIr4

Hoe het afgelopen is met die klassieke scholing van de dochters? Heel verschillend. De oudste heeft het níet opgepikt en de jongste juist wèl. Hoe is het mogelijk? Ik heb in beide dochters evenveel energie gestopt en toch dit gigantische verschil.
De jongste dochter heeft ooit in een studentenhuis een nare ervaring meegemaakt. Haar verzamelbox met CD's van klassieke pianoconcerten was plotseling gestolen. Het enige positieve in dit verhaal: er was tussen de overige studenten tenminste één die ook van klassieke muziek hield. Voor de rest is er niets positiefs over te melden. Nooit meer teruggevonden natuurlijk.

Het laatste verhaaltje is van afgelopen zaterdag. We hadden wat spulletjes afgeleverd bij de Kringloopwinkel. En na afloop liepen we ook nog even de winkel zelf binnen. Mijn vrouw had interesse in tafeltjes, kastjes en ander kleinmeubilair. En ik trok me terug in de CD-hoek, afdeling "klassiek". Na enig zoeken had ik 'm gevonden: een box met 3 CD's met hele rustige muziek: adagio's van verschillende componisten. Voor € 1,95 mocht ik deze meenemen.
Misschien komt ie nog wel eens van pas als we weer eens, per ongeluk, een bezoekje brengen aan Dancetour op de Goese Markt en als we, thuisgekomen, weer tot onszelf willen komen. Dan helpt slechts één ding om al die vreselijke herrie te neutraliseren: een adagio opzetten van één van de grote componisten.

Zie voor het gehele verhaal column-373 "Hoe overleef ik Dancetour?"

 

1 reactie

Weer een mooi verhaal. En met de rust die van adagio's uitgaat kan ik helemaal instemmen.

Toos van Holstein

10 October 2018 om 11:55

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.