Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

430. Streekgerechten

1 reactie

We beginnen in de buurt: Zeeuwse bolussen, Zeeuwse boterbabbelaars en Zeeuwse mosselen.

Alleen als wij gasten van buiten de provincie hebben dan zorgen we voor de traditionele Zeeuwse bolussen. Servetje erbij en een hoeveelheid calorieën waar een mens normaal gesproken één etmaal mee moet doen, worden naar binnengeschoven in enkele minuten tijd.

Ik had vroeger een tante met een granieten aanrechtblad. Nadat zij één of ander smeuïg goedje een tijdje had laten sudderen op het vuur, goot ze de stroperige substantie uit over haar schone aanrecht. Na een tijdje afkoelen sneed ze de gestolde massa in brokjes met behulp van een vlijmscherp mes. Als 6-jarig jongetje stond ik ademloos toe te kijken. Dat was mijn eerste kennismaking met de Zeeuwse boterbabbelaars.

Op vakantie in het Franse Normandië heb ik lang geleden eens mosselen besteld (des moules). Ze kwamen uit de baai van Mont Saint-Michel. Wat een kleine smakeloze kleine scharminkeltjes waren dat. Heel wat anders dan die lekkere grote volle Zeeuwse mosselen uit Yerseke. Nooit meer mosselen uit Frankrijk!!

Limburgse vlaai.
Oorspronkelijk ging het hier om rijstevlaai. In de loop van de jaren zijn hier talloze andere varianten aan toegevoegd. Maar als ik eerlijk ben: de traditionele rijstevlaai vind ik nú nog steeds de lekkerste.

Arnhemse meisjes.
De naam voor koekjes die rijkelijk met suiker zijn bestrooid. Wij kennen nog een andere betekenis van een Arnhems meisje. Zij is al meer dan 50 jaren een dikke vriendin van ons en jawel, ze werd dus geboren in Arnhem.

Haagse hopjes en Haagse bluf.
De eersten zijn snoepjes en de Haagse bluf is een mierzoet nagerecht van eieren, suiker en bessen, uitstekend om de caloriebalans op te vijzelen.

Weesper moppen.
Koekjes van amandelspijs en suiker.
Eén keer heb ik met mijn vrouw een grap uitgehaald, die met recht een Weesper mop genoemd mag worden. Als trouw lid van de organisatie Vrienden op de Fiets had ik tevoren een route door Nederland uitgestippeld en alvast alle overnachtingadressen geregeld. Eén van die adressen was in Weesp. Het bijzondere hieraan was dat het deze keer geen gedeelte van een woonhuis betrof, ook geen tuinhuis, ook geen pipowagen, nee niets van dat alles.
We gingen in Weesp overnachten in een oude tjalk die in het riviertje de Utrechtse Vecht lag. Tegen mijn vrouw had ik niets verteld, dus die boot kwam als een volslagen verrassing. Heerlijk 's avonds in het zonnetje gezeten op het achterdek. Het enige nadeel: het woongedeelte van de tjalk was nogal laag, zelfs voor kleine mensen als wij. En dan wil je nog wel eens je hoofd stoten. Zo gezegd, zo gedaan.

Bossche bollen.
Sinds deze lekkernij sterk wordt aangeprezen door Sonja Bakker in haar laatste boek is de verkoop hiervan met sprongen gestegen. Op Internet kun je lezen wat de soepelste manier is om zo'n bol tot je te nemen, zonder dat de éne helft in je gezicht en de andere helft op je kleren terechtkomt.

Een beetje ondeugend slot van deze column:

Het is zeker niet mijn gewoonte om met voedsel te gaan smijten, hoewel er her en der op de wereld allerlei vreemde rituelen plaatsvinden.
Neem alleen al de gewoonte om in een bepaald genre Hollywood-films met taarten te gaan gooien, alleen om het bioscooppubliek te vermaken. De langste taartgooi-scène komt uit de film The great race met Tony Curtis, Jack Lemmon en Natalie Wood in de hoofdrollen. Aan het eind van de film komt het in een Oostenrijkse Konditorei tot een gigantisch taartgevecht: meer dan 4 minuten spat de slagroom van het scherm af. Ze hebben met deze scène een plekje opgeëist in het Guiness Book of Records.
Wilt u meegenieten? Dit is de scène: https://www.youtube.com/watch?v=8KMyhCgsb7E

In het Spaanse stadje Bũnal is de jaarlijkse Tomatino. Een wedstrijd in het gooien van tomaten tussen twee rivaliserende ploegen.

Toch nog met enige twijfel heb ik het volgende nieuwe Zeeuwse evenement verzonnen:
Op een schoon stuk asfalt langs de Westkappelse zeedijk formeren we ploegen die het tegen elkaar opnemen en elkaar bekogelen met Zeeuwse bolussen. Zeeland en met name Walcheren wordt op deze manier nòg meer op de kaart gezet. Dit gaat zeker hordes toeristen trekken.
De naam van dit evenement? Bolus by the Sea !!!
Opnieuw een publieksevenement naast de reeds bestaande zoals Rescue op de Vlissingse Boulevard, Film by the Sea in Cinecity, Middelburg Volkoren, Jazz by the Sea (Domburg) en Hrieps.

Waarom organiseren we Bolus by the Sea niet op het Vlissingse badstrand? Nou, dat moge duidelijk zijn. Op het schone stuk asfalt van de Westkappelse zeedijk kunnen de restanten van het bolusfestival achteraf eventueel nog wel genuttigd worden door de deelnemers en het publiek. Op het strand in Vlissingen is dit compleet onmogelijk door de zandopname van de stroperige Zeeuwse lekkernij. En het is nogal een karwei om, gewapend met een pincet, alle 1000 zandkorreltjes uit zo'n stuk bolus te verwijderen.

Misschien kan een organisatorisch en zakelijk ingestelde Zeeuw iets doen met dit verfrissende idee. Wie weet vindt de eerste versie al plaats in 2019 !!!

 

1 reactie

Van alle door jou beschreven lekkernijen ga ik toch voor die echte Zeeuwse mosselen. Die uit Frankrijk zijn 't inderdaad niet. En dan het liefst vers geschraapt van de paalhoofden bij eb. Verser kan gewoon niet!

Toos van Holstein

19 September 2018 om 15:06

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.