Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

427. Bootjes kijken

1 reactie

Toen we zo'n twintig jaar geleden verhuisden van een rijtjeshuis in een buitenwijk van Middelburg naar een appartement aan het water nabij de Goese binnenstad waren we er meteen weg van. Ik heb het over de stoet van bootjes die elk uur langs ons raam trok op weg van de Goese Stadshaven naar de Oosterschelde of andersom. We konden er maar geen genoeg van krijgen. Elk uur vaste prik bootjes kijken. Vóór ons appartement lagen ze dan allemaal te wachten tot de brugwachter op z'n fietsje van brug-A naar brug-B was gereden. Op de foto is het aardig druk met wachtende bootjes. Het kwam zelfs voor dat in het hoogseizoen beide bruggen tegelijk opengezet moesten worden om de grote stroom met zeil- en motorjachten door te laten. Helaas voor het autoverkeer... Hun geduld werd op de proef gesteld. Wij houden er intussen altijd rekening mee: in de buurt van het hele uur moet je met je auto NIET in de buurt van de Ringbrug komen, dat is vragen om moeilijkheden.

Familie en vrienden van ons dachten dat onze "bootverslaving" na verloop van tijd wel zou verminderen. "Op den duur went dat allemaal, en dan zie je ze niet meer". Het tegendeel is waar. Nu nog steeds, na 20 jaar, kijken we uit het raam en lezen we de nationaliteit, de naam en de thuishaven van de langstrekkende schepen. Het verveelt nooit. We raken er niet op uitgekeken. Soms doen zich ook wel grappige situaties voor. Niet alle schippers zijn even handig in het manoeuvreren en dan haast de schippersvrouw zich met grote rubber ballen van bakboord naar stuurboord om toch vooral geen schade op te lopen. Een enkele keer gaat het inderdaad mis, maar een ernstige aanvaring hebben we nog niet zien gebeuren. Maar zo af en toe zie je ze stunten. Het zijn niet allemaal zeerotten...

Ook onze kleinkinderen waren destijds helemaal verslingerd aan het bootjes kijken. Hoe vaak heb ik niet met één van hen aan tafel gezeten met zicht op het kanaaltje. Eén voor één kwamen de boten om de bocht. "Opa, opa, nòg een bootje !!" "Nòg een bootje!!"  "Nòg een bootje !!"  "Nòg een bootje"  "Opa, nòg een bootje" . Vooral in het hoogseizoen bleven de bootjes komen.
Mijn oudste kleinzoon was vooral ook gecharmeerd van hondjes met zwemvestjes. U kent dat wel, zo'n scheepshondje met een felgekleurd kledingstuk in geel of oranje. Helemaal wild werd hij ervan.
Intussen is deze kleinzoon 19 jaar geworden, maar ik plaag hem er nog wel eens mee: "Kom eens kijken !! Een hondje met een zwemvestje !!"
Op deze manier kwam ik ooit aan mijn erenaam: "opa van de bootjes".

Na september is het seizoen ongeveer voorbij en is het een eind gebeurd met de drukte. Eind november is er nog één absoluut hoogtepunt: het Sint-Nicolaaskonvooi komt dan langs varen. Eerst een aantal boten waarop Zwarte Pieten hun acrobatische kunstjes vertonen en tenslotte de belangrijke Sint-Nicolaasboot, de "Spanje" genaamd. Op deze boot staat de goede Sint te zwaaien en naast hem staat de Goese burgemeester geposteerd. Behalve onze kleinkinderen waren ook vaak andere familieleden aanwezig met kleine kindertjes in de gelovige leeftijd. En na het passeren van ons appartement met z'n allen naar de haven in de stad om de Sint te blijven zien. Twee keer klimmen: één keer van de steiger op de kade en één keer van de kade op het paard.

Het schrijven van deze column heb ik intussen al twee keer kort onderbroken. Even bootjes kijken. Die laptop die wacht wel. Het is nog steeds redelijk druk op het water. Er komt nog aardig wat binnen.

Behalve gemotoriseerd scheepvaartverkeer in de vorm van motorjachten en zeiljachten zijn er vanuit ons raam nog andere vormen van watersport te zien. Onderdelen waarvoor de bruggen niet geopend hoeven te worden. Rubberbootjes en sloepen eventueel met buitenboordmotor. Roeiboten: twee met stuurman, vier met stuurman, noem maar op.
En dan de rage van met name het laatste jaar: SUP-pen (Standing Up Paddling). In de Goese haven zijn zulke planken te huur om te suppen. Zo te zien is het toch vooral een kwestie van evenwicht. Dat suppen vindt plaats op de rustige momenten, dus niet als het hele kanaaltje vol ligt met wachtende boten die graag naar de Oosterschelde willen.

Ook interessant is het fenomeen dat zo'n vijf kilometer noordelijk van ons appartement plaatsvindt. Ik heb het over het schutten van de schepen in de sluis van Het Goese Sas. Het hoogteverschil tussen het kanaaltje en de Oosterschelde moet overwonnen worden. Ook hier hebben we onze kleinkinderen kennis mee laten maken. Heel leerzaam, maar soms wil de aandacht ook wel eens op iets anders gericht zijn: "Opa, opa, kijk eens, een hondje met een zwemvestje !!!"

Tot slot: de verslaving van het kijken naar langsvarende bootjes is blijvend. Zeker weten. Over 20 minuten komen ze weer.

 

 

 

1 reactie

Een heerlijk bootjesverslag, helemaal passend in ons mooie Zeeland.

Toos van Holstein

29 August 2018 om 13:17

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.