Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

425. Oud-leerlingen

1 reactie

De laatste weken zijn een aantal van mijn oud-leerlingen (Middelbare Agrarisch Onderwijs) regelmatig in de picture. Helaas niet altijd met positieve berichten. Ze staan de verslaggevers van TV Zeeland te woord over de gevolgen van de droogte: verkleurde en verschrompelde bloemkooltjes, kleine aardappeltjes waar met goed fatsoen geen frites van te snijden is, superkleine pruimen die supermarkten niet willen afnemen en ander agrarisch leed.
Eén van mijn oud-leerlingen was tijdens zo'n interview juist in een hoerastemming. Hij had zich toegelegd op de druiventeelt en het belooft voor hem een superjaar te worden.

Na een onderwijscarrière van bijna 30 jaar is het niet zo moeilijk om globaal uit te rekenen hoeveel oud-leerlingen ik in die tijd "opgespaard" heb. Uitgaande van een jaarlijkse toename van zo'n kleine 100 nieuwe gezichten, zit mijn oud-leerlingenbestand zo ruwweg tussen de 2500 en de 2700. Dat getal zou nauwkeuriger berekend kunnen worden door al mijn oude docentenagenda's van 1977 t/m 2006 één voor één door te pluizen, maar daar heb ik even geen zin in.
Om dialecten te bestuderen was onze Agrarische School een soort walhalla. Vanuit alle hoeken van Zeeland, vanuit West-Brabant, van de Zuid-Hollandse eilanden. En dat zat allemaal bij elkaar in één klaslokaal. Niet voor niets hadden ze mij bij mijn afscheid van mijn vorige functie een Zeeuws Woordenboek cadeau gedaan.

Zo af en toe kom je dan op zaterdagmiddag zo'n oud-leerling tegen op de Goese Markt, vaak vergezeld van vrouw en kindjes (het aantal jongens in het Agrarisch Onderwijs was sterk in de meerderheid). Soms kan ik zijn naam spontaan reproduceren, soms duurt dat even, maar het komt ook voor dat hij me even moet helpen. Maar dan komt alles weer terug, in welke klas hij zat, wie zijn klasgenoten waren, op welk niveau hij presteerde. En dan volgt er vaak een leuk gesprekje over vroeger. Dat hij mijn naam nog wist, dat is niet zo bijzonder. Leerlingen behoeven slechts een paar namen te onthouden en ze herinneren zich heel goed wie hen destijds heeft lastiggevallen met die ingewikkelde wiskundige berekeningen. Zoiets blijft hangen. Hopelijk de rekenkundige vaardigheden ook...
En dan komt het gesprek op zijn huidige werkzaamheden. In de meeste gevallen zitten mijn oud-leerlingen nog steeds in de agrarische sector, òf als zelfstandig ondernemer, òf in de periferie van de landbouw.

Ik weet nog goed op welke manier ik ieder jaar zo snel mogelijk de namen van de nieuwe leerlingen wist te onthouden. "Hé, jij daar, wil je even opletten?" Dat werkt absoluut niet. In de eerste week kwam gelukkig de schoolfotograaf langs en dan werden er klassenlijsten gemaakt met naam èn fotootje bij elkaar. En dan was het de tijd om te "stampen": 100 nieuwe gezichten koppelen aan 100 namen.

Er volgen nu een paar herinneringen aan enkele opvallende oud-leerlingen. Niets ten nadele van vele anderen.

Eén van mijn beroemdste oud-leerlingen komt uit het West-Brabantse Wagenberg.
Hij is nu getrouwd met politica Marianne Thieme. Zijn naam? Nee, die mag ik eigenlijk niet noemen van de Europeese Privacywet. Maar als u op Google intikt: "Partner van Marianne Thieme" dan komt hij toch pontificaal tevoorschijn: Jaap Korteweg. Blijkbaar mag Google meer dan u en ik. Maar Marianne stond erop dat hij zijn bedrijfsvoering aanpaste. Hij is nu bio-boer in plaats van "gewone landbouwer". Jammer genoeg is er kort geleden een einde gekomen aan de relatie met Marianne, althans volgens Google.

Een leerlinge kwam uit Anna Jacobapolder op Sint-Philipsland. Haar ouders beheerden een èchte eendenkooi. In 2006 werd ik door haar, samen met mijn vrouw, uitgenodigd voor een uitgebreid bezoek aan de eendenkooi. We kregen een privé-rondleiding en weten sindsdien alles van kooikers en hun kooikerhondje, van de manieren om wilde eenden de kooi in te lokken, enz. enz."

Ooit was ik klassenleraar van een uniek gezellige klas. Op een gegeven moment hadden ze iets georganiseerd. Ik, mijn vrouw en mijn beide dochters werden uitgenodigd door klas 2A2. We gingen met z'n allen naar zwembad de Roompot op Wissekerke. De foto's van dit uitje zijn nog steeds heel erg waardevol.

Eén van mijn oud-leerlingen kwam van het eiland Tiengemeten. Elke dag heen en weer was geen optie, dus zat hij op kamers ergens in Goes. In één van de strenge winters moest hij zelfs per helikopter op het vasteland gebracht worden. Wat een ervaring moest dat geweest zijn.
Vanwege zijn verhalen over het eiland waren mijn vrouw en ik nieuwsgierig geworden. Toen hebben we de stap gewaagd. Met de auto en de fietsen achterop naar Nieuwendijk in de Hoekse Waard en van daaruit met het fietspontje naar Tiengemeten voor een fietstocht over het eiland. Heel bijzonder om juist op die pont mijn leerling te ontmoeten. Hij wist van niks en was hoogst verbaasd. Een andere pontgebruiker was ook erg verbaasd. Voorop de kaartendrager had ik de kaart van Zuid-Holland Zuidwest zodanig gevouwen dat het wegenplan van Tiengemeten duidelijk getoond werd.
Een heel simpel wegenplan: één kaarsrechte noordzuid-verbinding en één kaarsrechte oostwest-verbinding, die elkaar ergens kruisen. Deze man zag onze perfecte voorbereiding eens aan en vroeg aan mij, met een beetje medelijden in zijn stem: "Bent u bang dat u verdwaalt?" Dit zinnetje blijft me achtervolgen. Als ik 's nachts plotseling wakker schiet, dan hoor ik af en toe nog steeds ditzelfde zinnetje.
Het eiland was heel bijzonder. Op de plaats van het blauwe rondje ligt de boerderij waar mijn leerling woonde. Even verderop woonde de dwerg Hugo, de rattenvanger van het eiland. Voor de grap had hij de oprit naar zijn erf omgedoopt tot Hugo de Grootlaan.
Terug op het vasteland hebben we heerlijk gegeten in het restaurant op de eerste verdieping van het veerhuis. Prachtig uitzicht op het Vuile Gat en op Tiengemeten. Let wel, het Vuile Gat heeft niets te maken met milieuvervuiling. Het is een soort waarschuwing dat je dit water tijdens windkracht 8 à 9 beter niet kunt bezwemmen met de schoolslag.

Intussen is alles veranderd op Tiengemeten. Het wegenplan ziet er anders uit. Een groot deel is teruggegeven aan de natuur. De boeren zijn vertrokken, dwergje Hugo is vertrokken. Het restaurant bij de pont heeft haar deuren gesloten.
Mijn oud-leerling runt nu samen met zijn broer een akkerbouwbedrijf onder de rook van Dinteloord. De naam? "Klein Tiengemeten". Een stukje nostalgie naar het oude bedrijf op het eiland.

1 reactie

Mooie onderwijsverhalen. Dank voor het dele daarvan.

Toos van Holstein

15 August 2018 om 13:15

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.