Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

424. Horecaverhalen

2 reacties

Aanvankelijk had ik deze column Terrasgenoegens (3) willen noemen, maar het zijn helaas niet altijd genoegens geweest, vandaar deze alternatieve titel. De verhaaltjes komen misschien wat rommelig over, maar dat kan helaas niet anders.

We beginnen in Parijs in de jaren '90. Toen ik destijds zo stom was om op de Champs Élisées op een terrasje een biertje te bestellen toen bleek me dat, omgerekend, 11 gulden te kosten. Meer dan een tientje voor één armetierig biertje. Later werd me duidelijk dat er drie tarieven bestonden in zo'n Parijs etablissement: binnen, hangend aan de bar, binnen, zittend aan een tafeltje, en buiten, zittend aan een terrastafeltje. Opklimmend in prijs, wel te verstaan. Dus koos ik ongemerkt voor de duurste versie.

Dit is minstens zo stom als je een kopje koffie wilt drinken op Het San Marcoplein in Venetië. Een paar honderd meter verderop zit je voor een kwart van de prijs op een gezellig terrasje aan het Fondamenta la Mori (zie foto) te genieten van de langsvarende gondeltjes, waarin koppeltjes met Japanse toeristen worden toegezongen door de gondelier: "O sole mio". Het uitzicht op het veel duurdere San Marcoplein beperkt zich tot enkele tientallen duiven, die er ook nog in slagen om je dure koekje van je schoteltje te jatten.

Eind jaren '80 maakten mijn vrouw en ik een flinke fietsroute door Nederland: Dordrecht, Woerden, Weesp, Zaanse Schans, Enkhuizen, Burgwerd (bij Bolsward), Paterswolde (2 nachten, om o.a. een bezoek aan de stad Groningen in te lassen), Emmen (2 nachten, om o.a. de dierentuin en het veenmuseum in Barger Compascuum te bezoeken), 't Woold (bij Winterswijk), Wijchen (na een stukje omrijden via Duitsland), Wijk bij Duurstede, Dordrecht. Opvallend veel plaatsen die met een W beginnen. Geen opzet, puur toeval.

Tijdens de etappe tussen Zaanse Schans en Enkhuizen kwamen we onderweg door het mooie stadje Hoorn, waar we neerstreken op een zonnig terras om de lunch te gebruiken. Helaas was de dienstdoende ober die ochtend met zijn verkeerde been uit bed gestapt. Sjonge, wat was die kerel chagrijnig. Toen hij ook nog met de verkeerde bestelling aan kwam zetten en ons daar de schuld van gaf, was de maat vol. Geen cent fooi dus. Vermoedelijk was het een verre nazaat van Jan Pieterszoon Coen, de grootste schavuit uit onze vaderlandse geschiedenis.
Als we het heden ten dage over het plaatsje Hoorn hebben, dan denken we allebei onmiddellijk aan die onbeschofte kerel die onze dag verpest heeft.

Tijdens diezelfde fietstocht aten we 's avonds een hapje in Bolsward. In Burgwerd was geen restaurant, dus we moesten nog even op en neer fietsen. In het restaurant van onze keuze zat nòg één echtpaar en die hadden het toevallig uitvoerig aan de stok met de eigenaar en met de kok. De maaltijd was hen niet bevallen en dat lieten ze luidkeels horen ook!! Wij moesten toen nog beginnen en zo'n voorval is niet een echt goede start. Achteraf bekeken hebben we het overleefd. Het woord "culinair" was inderdaad een beetje teveel van het goede, maar zo slecht als de vorige gasten het vonden, was het nou ook weer niet.



We steken de plas over. Aan de Canadese kant van de Niagara Watervallen wilden we, alvorens de watervallen te bekijken, eerst een kopje koffie drinken. We kozen voor een restaurant met een prachtig uitzicht. De ons toegewezen serveerster zag ons aan voor een koppel welgestelde toeristen dat zomaar eens uitgebreide lunch zou kunnen bestellen. We werden dan ook naar het allermooiste tafeltje geleid, met een fenomenaal uitzicht op de horseshoe falls. Haar vriendelijkheid en enthousiasme daalden in rap tempo toen we slechts een kopje koffie beliefden. 15% fooi van twee koffie is namelijk aanmerkelijk minder dan 15% fooi van twee uitgebreide lunches. Dat rekensommetje had ze zelf ook al gemaakt en van haar oorspronkelijke vriendelijkheid en gastvrijheid was niets meer over. Ze had ons graag meteen de deur gewezen. We voelden ons wel een beetje ongemakkelijk.

Terug naar Zeeland. Terug naar de guldentijd. Op een gegeven moment was daar plotseling de King Kaart. Via huis-aan-huis-colportatie werd deze kaart aan de man gebracht. Na betaling van een basisbedrag kreeg je op vertoon van deze kaart één hoofdmenu gratis in tal van restaurants in de provincie. Uitgebreid hebben we allerlei restaurants uitgeprobeerd, vaak met positieve uitslag. Eén keer werden we teleurgesteld. Het restaurant aan de Val, de Zierikzeese kant van de Zeelandbrug, deed ook mee. We trokken erheen en we hoopten op een prachtig tafeltje met zicht op de Oosterschelde. Helaas. Bij binnenkomst stond er een bordje: King Kaart houders: die kant op. We werden in een soort souterrain geleid, zonder ramen. Het was eigenlijk een soort kelder: de King Kaart Kelder, afgekort KKK. Geen uitzicht op de Oosterschelde, maar een soortement quarantaineruimte voor al die armoedzaaiers die de King Kaart aangeschaft hadden.

Het laatste verhaaltje speelt op een terras in Breskens. Na een boottocht tussen Vlissingen en Breskens, met één van de "oude" gezellige veerboten, fietsten we door naar het dorp voor een kopje koffie. Neergestreken op een terrasje kwam de eigenaresse op ons af. Twee koffie alstublieft. Het antwoord van haar was verbijsterend: "Ik zal verse koffie voor jullie zetten; die Duitsers daar, die drinken die ouwe troep wel op", wijzend op een Duitse familie, een paar tafeltjes verder.
Deze actie, ver na de tweede wereldoorlog, mag beschouwd worden als een soort postume verzetsdaad. Te vergelijken met de overbekende conférence van Koot en Bie waarin ze een Duitser de verkeerde kant opsturen: "Do ist der Bahnhof", terwijl het station precies de andere kant op lag...

 

(het probleem met de wegvallende plaatjes is opgelost !!!!!!!)

 

2 reacties

Mooi dat het probleem met de foto's is opgelost. Ik heb er diverse mailtjes aan de webmaster aan besteed die overigens vriendelijk werden beantwoord. Toch iets anders dan bij een aantal van die horecaverhalen van je. Dat van de Champs Élysée komt me niet helemaal onbekend voor. Toen ik er, lang geleden, een keer neerstreek, wist ik al wel van die prijzen, maar ik wilde gewoon een keer daar op een terras zitten. Die plek in Venetië ken ik trouwens wel. Niet onaardig!

Toos van Holstein

08 August 2018 om 12:59

Ook bij mij blijven de fotoot'jes reeds 2 x 24 uur staan. . zou het dan toch . . (groetend , Yochem )

yochem

08 August 2018 om 13:25

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.