Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

422. De jaren zeventig

1 reactie

Terug naar de jaren '70. Toen de rokjes van de dames steeds korter werden en het haar van de mannen steeds langer.
Terug naar de autoloze zondagen en de benzinebonnen. Ik heb de benzinebonnen nooit gebruikt, dus heb ik ze nog. Zouden ze op termijn geld opbrengen?
Terug naar het Watergate-schandaal dat president Nixon de kop kostte.
Terug naar de beginjaren van de Zweedse band ABBA, die vele successen zou oogsten. Mamma mia !!!

In die zelfde jaren '70 waren er een aantal opvallende TV-programma's zoals
- de film van Ome Willem met Edwin Rutten in de hoofdrol: "Lust je wel een broodje poep?"
- de beginjaren van de Muppetshow
- de spannende serie met die drie dappere dames: Charlie's Angels
- de eerste uitzendingen van Bassie en Adriaan

Nog enkele opvallende gebeurtenissen van de jaren '70:
- het einde van de Vietnam oorlog
- de treinkapingen door een aantal boze Zuidmolukkers
- de Lockeed-affaire waarin prins Bernhard zich opvallend liet omkopen
- de uitvinding van de speelgoedhit Playmobil
- de invoering van de zomertijd; dit bleek een blijvertje te zijn
- het eerste gebruik van de walkman: muziek in je oren terwijl je door de stad wandelt

Mijn persoonlijke herinneringen aan de jaren '70 speelden zich voornamelijk af in de even jaartallen:

In 1970 werd onze oudste dochter geboren. Kort daarop huurden we een zwartwit TV-tje, zodat ik, na het verschonen van de luier, kon genieten van het WK-voetbal in Mexico, waar met name Brazilië een hoofdrol vertolkte.

In 1972 werd onze jongste dochter geboren. Toevallig was er diezelfde avond Europacupvoetbal op TV. U mag slechts één keer raden waar ik, na het zorgzaam verzorgen van moeder en kind, mijn aandacht op richtte.

In 1974 liepen alle huidige 65-plussers het zogenaamde Hölzenbeinsyndroom op. Dit klinkt als een serieuze psychische aandoening en dat is het ook. Tijdens de WK-finale Duitsland-Nederland liet de Duitse voetballer Bernd Hölzenbein zich opzichtig vallen in het Nederlandse strafschopgebied. Dat been van Wim Jansen lag daar al enkele tellen, maar toch vond Berndt het nodig om zijn eigen been erheen te slepen en een opzichtige en theatrale val te maken. Scheidsrechter Taylor trapte erin en floot voor strafschop. Jammer dat er toen nog geen videoreferee was. Want dan was het duidelijk geweest: géén penalty en rood voor Hölzenbein. Uiteindelijk verloor Oranje deze finale. Later heeft diezelfde Hölzenbein voor het weekblad Bild openlijk verklaard dat hij zich moedwillig liet vallen, sterker nog, dat het Duitse team daar wekelijks op trainde onder leiding van opperaansteller Lothar Mattheus. Het woord Schwalbe was geboren. De Duitse voetbalbond was niet blij met deze bekentenis en legde Hölzenbein een algeheel spreekverbod op.

In 1976 was het de droogste zomer sinds mensenheugenis. Maanden achtereen prachtig weer zonder ook maar één druppel regen. Nee, 2018 kan daar voorlopig nog niet aan tippen. Die zomer van 1976 trokken we met het gezin naar het Luxemburgse Bourscheid-Plage aan het riviertje de Sûre. Om in ons appartementenhotelletje te komen moesten we met de auto, ondanks de droogte, door het riviertje rijden (zie foto).

In 1978 liepen alle huidige 60-plussers het zogenaamde doelpaalsyndroom op. Tijdens de WK voetbal in Argentinië was de tussenstand in de finale Argentinië-Nederland 1-1. Eén minuut in blessuretijd van de reguliere speeltijd tikte Rob Rensenbrink de bal tegen de linkerdoelpaal van de tegenstander. Helaas verloren we in de verlenging....

Zijn er géén oneven jaartallen in de jaren '70 die bij mij een herinnering oproepen? Ja toch wel.
In 1977 was er een hele grote verandering voor mij persoonlijk. Een baan in de chemie ruilde ik in dat jaar om voor een onderwijscarrière. Pubers tussen 16 en 20 werden vanaf dat moment mijn "publiek". De bedoeling was dat ik deze jonge mensen een hoeveelheid wiskunde en scheikunde bijbracht. In die tijd waren er alleen nog krijtjesborden. White-boards en digitale borden waren toen nog verre toekomst.
Bij het uitleggen van wiskundevraagstukken maakte ik, naast de normale witte krijtjes, veelvuldig gebruik van kleurenkrijtjes. Leerlingen nemen op die manier veel stof tot zich, maar voor de docent die met z'n snufferd vlak voor dat bord staat is het nog een graadje erger. Het stof van die krijtjes heeft zijn effect gehad op mijn longen.
Na wat vage klachten kwam ik dit jaar op het spreekuur van de longarts. Na het aanhoren van mijn onderwijsperiode en het inademen van het stof van de gekleurde krijtjes wist hij het zeker. De diagnose was verrassend maar toch logisch: mijn longen vormden door het gebruik van al die verschillende krijtjes een soort veelkleurig tweeluik van de schilder Mondriaan.
Met medicatie wordt nu geprobeerd om deze longen wat "rustig" te krijgen.
Ondanks alle ongemak ben ik ergens toch wel een beetje trots op het kunstwerk wat mijn longen siert. Wie kan zeggen dat hij zulke prachtige schilderingen in zich draagt?

Zo, dat was een beetje warrig verhaal van de jaren '70. Verre van volledig natuurlijk . Maar toch denk ik bij een aantal lezers wat herinneringen te hebben opgeroepen...

1 reactie

Ja, inderdaad!

Bij mij kwamen er ook weer een hele boel herinneringen naar boven...

Tuinfluiter

13 July 2018 om 20:41

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.