Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

415. Vroege herinneringen

1 reactie

Vandaag weer even op de nostalgische toer: drie verhaaltjes uit vroeger tijd.

Eind jaren '40 was ik een peuter die voor het eerst met z'n ouders een treinreis ging maken van Middelburg naar familie in Den Haag. Een wereldreis voor die tijd. Heel vaag heb ik daar nog herinneringen aan, het is lang geleden maar het heeft een diepe indruk gemaakt op dat kleine jongetje.
Onze trein werd getrokken door een stomende locomotief. Een snerpende stoomfluit kondigde het vertrek aan. We zaten op houten bankjes in de 3e klasse, want die was er toen nog. In de 2e klas waren er (kunst)leren banken en in de 1e klas zat je op het pluche.
Het volgende deel van het verhaal heb ik voornamelijk van "horen zeggen". Na een overstap in Roosendaal reden we in de richting de herstelde Moerdijkbrug. In onze coupé zaten opvallend veel militairen, die gezellig met elkaar keuvelden of uit het raam keken. Uit het raam kijken, dat kon toen nog, er waren nog geen veegtelefoons om de aandacht af te leiden. Eén van de militairen was iets ouder en ook duidelijk hoger in rang, gezien de schouderversierselen en de andere bling-bling.
Blijkbaar was ik erg onder de indruk van juist deze figuur want ik zat 'm onophoudelijk aan te staren. Hoe ik er bij kwam weet ik echt niet meer, maar plotseling wees ik met mijn vingertje in zijn richting en riep keihard: "Da's een Mof !!!!!"
Heel de coupé kwam niet meer bij van het lachen. Dat laatste kan ik me nog herinneren. Dat iedereen moest lachen en dat ik daar de oorzaak van was. Vooral de militairen van lagere rang hadden de grootste lol en ze probeerden om me meer kernachtige uitspraken te ontlokken.
Hoe die arme officier zich voelde? Dat kan ik u helaas niet vertellen.
Eén ding is zeker, het was voor iedereen ook meteen duidelijk dat mijn ouders in de oorlog aan de goede kant stonden...
(speciaal voor mijn jongere lezers: een "Mof" was in de oorlog de scheldnaam voor een Duitse militair)

Een tweede verhaal speelt zich af bij mijn oma in Zierikzee. Bijna iedere vakantie spendeerden we enkele weken in haar huisje in één van de zijstraatjes van de haven. Ze was heel modern, ze had al een radio!!! Dit wonder van techniek stond steevast op de NCRV, andere zenders waren bij haar niet toegestaan. Maar mijn vader wilde wel eens een nieuwsuitzending horen en als oma even in haar keukentje was draaide hij de tuning-knop stiekem naar een andere zender. Op de VARA kwamen er zo af en toe nieuwsflitsen. Helaas werden deze nieuwsflitsen gescheiden door het geluid van een kraaiende haan, een soort levend logo van de rode omroep. Dan kwam mijn oma aanhollen vanuit de keuken: "Rinus, ik óór d'n aene !!!". Onmiddellijk zette ze haar radio weer terug op de Christelijke zender, ver weg van die vuurrode haan.

Het derde verhaal speelt zich weer iets later af. In de zomer van 1954, ik was toen bijna 10 jaar. Opnieuw met de trein naar Den Haag, een dieseltrein deze keer. Mijn vader en ik zouden het grootste deel van de route fietsen, terwijl mijn moeder en mijn broertje de reis per trein zouden afleggen. Onze fietsen waren vooraf naar Bergen op Zoom gestuurd en daar zouden we ze ophalen en verder fietsen tot in Den Haag.
Maar alles wat er in Bergen op Zoom was: geen fietsen!!! Na een paar telefoontjes bleken ze per abuis naar Bergen aan Zee te zijn meegenomen!!! Er zat niets anders op om het traject tussen Bergen op Zoom en Den Haag ook per trein af te leggen Wat een domper op onze sportieve bedoelingen.
Dan maar op de terugweg. Inmiddels waren onze fietsen opgespoord en naar Den Haag Hollands Spoor gestuurd, waar we ze halverwege de vakantieweek op konden ophalen.
Onze terugweg hebben we dus gefietst. De meest spannende passage waren nog de roltrappen in de Rotterdamse Maastunnel. Te voet zijn roltrappen geen enkel probleem, maar als je een fiets met bagage in bedwang moet houden, dan is dat toch even wennen, vooral als je omlaag gaat.
Vooral de dorpjes na de Moerdijkbrug kan ik me nog goed heel goed herinneren: Zevenbergen, Oudenbosch, Oud-Gastel, Wouw, Heerle.
Na een flink aantal uren namen we een uitgebreide stop in Bergen op Zoom. Mijn vader vond het wel genoeg zo, maar ik stond erop om die laatste 60 kilometer ook te volbrengen. Na lang zeuren en soebatten mocht ik "alleen" verder, terwijl hij de trein zou pakken.
Zonder al te grote problemen volbracht ik het laatste stuk over de Zeeuwse weg. Gewoon de borden "Middelburg" volgen, waarbij ik ook nog een flink stuk samenfietste met enkele andere fietstoeristen. Wel zo gezellig. Alles over de "oude weg" door allerlei dorpjes en dwars door Goes. Rijksweg 58 was toen nog verre toekomstmuziek.
Dit was mijn allereerste monster-fietstocht, er zouden er nog talloze volgen.

 

1 reactie

Dat fietsen zat er dus al heel vroeg in. Mooie foto ook van die roltrap in Rotterdam. TOOS

Toos van Holstein

16 May 2018 om 10:55

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.