Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

411. Witte sokken in sandalen

1 reactie

Het mag weer!!! Het stond breed in de zaterdagkrant. Enkele van onze modekoningen hebben besloten dat witte sportsokken in sandalen vanaf deze zomer weer helemaal esthetisch verantwoord zijn. En Gucci en Tommy Hillfiger zijn toch niet de minste. Als die zeggen dat het weer mag, nou, dan mag het weer.
Ik heb die witte sokken nog ergens liggen in onze kledingkast, helemaal bovenin, helemaal achterin. Heel lang niet gebruikt.

De Amerikaanse popartiest Michael Jackson is er ooit mee begonnen. Iedereen volgde. Witte halflange sokken in sandalen, gedragen onder een korte broek was toen helemaal in. Jazeker, ik heb ze ook gedragen, nou en òf!!
Toen kwam er plotseling de klad in. In de jaren '80 begon er een aversie te ontstaan tegen witte sportsokken. Onbegrijpelijk vond ikzelf. Ik trok me er ook niets van aan en bleef ze gewoon dragen. Wie maakt me wat?

Maar ja, als je dochters niet meer met je gezien willen worden, als je echtgenote zegt "Ga jij maar vast vooruit, ik kom straks wel". Als je op straat met afgrijzen wordt bekeken en hoofdschuddend wordt nagestaard, dan doet dat iets met je. Toen ben ik wijselijk gestopt en zijn de sportsokken bovenin de kledingkast beland.
Op het hoogtepunt van de aversie tegen dit fenomeen werden er zelfs mannen gearresteerd en beboet voor "publieke wansmaak" en "verstoring van de openbare orde". Soms was er een geldboete, soms werd er een werkstraf opgelegd: hele dagen witte sokken uithalen tot er een klosje witte wol of witte katoen overbleef, al naargelang het materiaal. Een paar jaar later, in het heetst van de strijd schijnen er ook vrijheidsstraffen uitgesproken te zijn tegen hardnekkige witte sokkendragers.

Het is me al meer overkomen dat ik niet zo gelukkig was in mijn kledingkeuze. Jarenlang heb ik de woon-werkafstand Middelburg-Goes dagelijks per sportfiets afgelegd. Getooid in een knaloranje trainingspak met een strakke zwarte broek. Zelf was ik heel erg tevreden met deze outfit, maar mijn naasten vonden de combinatie zwaar gedateerd. Het kon ècht niet meer.
Dat bleek ook in het centrum van Nieuw- en Sint-Joosland waar ik elke morgen langsflitste en waar mijn nichtjes op dat moment stonden te wachten om later met een groepje naar Middelburg te fietsen. Natuurlijk stak ik ter begroeting altijd mijn hand op, maar deze groet werd nooit beantwoord. Ze wilden er niet bijhoren. Ze keken de andere kant op. Die mafkees kenden ze niet.
De laatste keer dat dit sportief ogende trainingspak gebruikt is was op 19 augustus 1994. Op die dag werd ik 50 jaar en de Abrahampop in onze voortuin was gekleed in fel oranje. De dag er na is deze unieke combinatie, tot mijn grote verdriet, in de kledingcontainer van het Leger des Heils beland. Zou deze door mij aanbeden kledingcombinatie een tweede leven hebben gevonden?

Inmiddels weet mijn echtgenote het al wel: hij houdt niet van kleding- of schoenenwinkels. Dat klopt, die winkels verfoei ik. In een boekhandel kan ik rustig een uurtje neuzen. Maar die modezaken sla ik liever over. Kleding zat in de onze kledingkast. Keuze te over. Waarom zou je nieuwe schoenen kopen als je een paar hebt waar je heel erg tevreden mee bent.
Als mijn vrouw vraagt: "Zullen we vanmiddag gaan winkelen?" dan is mijn reactie tweeledig. De boekenwinkels en het terrasje na afloop zie ik wel zitten, maar die andere winkels is een kwelling.
Vorige week had ze me opnieuw een schoenenwinkel ingeloodst. Ik liep daar een beetje doelloos rond. Op een gegeven moment bleek ik gedachteloos bij de damesafdeling beland te zijn. Quasi geïnteresseerd liep ik langs de schappen met hoge hakken. Eén van de verkoopsters keek me enigszins verbaasd aan. Toen ben ik toch maar doorgelopen naar de herenafdeling, waar mijn vrouw al iets voor me had uitgezocht.
Nieuwe schoenen, ze doen pijn, ze knellen, alles is onwennig. De verkoopster wuift mijn bezwaren weg: "Ze moeten nog uitlopen". Flauwe kul natuurlijk, een typisch verkooppraatje. Maar daar trappen we niet in. Uiteindelijk zijn we opnieuw zonder aankoop weer op straat beland.
Maar ik moet toegeven, de schoenen die ik heel graag aanheb, die heel lekker zitten, krijgen mankementen. Barsten bovenop èn onderop, afgesleten hoeken. Als ik hiermee naar de schoenmaker zou stappen dan zouden bij deze arme man de tranen in de ogen springen, sterker nog, hij zou in huilen uitbarsten. "Nee mijnheer, dit is einde verhaal".

Zoëven ben ik naar onze kledingkast gelopen en heb ik alvast de halflange witte sportsokken van de bovenste plank weggehaald en iets meer op ooghoogte neergelegd. Sandalen heb ik nog, dus laat nou die zomer maar komen. Volgens onze modekoningen ben ik straks weer uiterst modern.
Zodra mijn outfit compleet is zal ik mijn vrouw vragen om met behulp van haar smartphone een foto van mij te maken. Die heeft u nog tegoed.

 

 

 

1 reactie

Levensgezel heeft wel iets van jouw kenmerken. Hij zegt altijd 'als je maar gewoon vasthoudt aan wat je zelf wilt dragen, wordt je van outcast vanzelf weer voorloper. Had je witte sokken maar gewoon blijven dragen, dan stond je nu bekend als een echte trendsetter. TOOS

Toos van Holstein

18 April 2018 om 11:18

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.