Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

410. Het Belgische wegennet

1 reactie

Het was naar aanleiding van die Nederlander die thans in Brussel woont en besloten heeft om elk gat in de weg op te vullen met een hoop aarde en een plantje. Dit mag met recht een ludieke actie genoemd worden. De gemiddelde Belg zou hier niet zo snel opkomen, zeg nou zelf.
In dit kader besloot ik om mijn echtgenote te onderwerpen aan een soort geheugentestje. "Waar doet je dit aan denken: te-doem-te-doem-te-doem-te-doem-te-doem-te-doem ?"
Mijn vrouw houdt wel van raadseltjes en na enkele ogenblikken kwam ze met het juiste antwoord: "De Boudewijnweg". Dit antwoord was 100% juist. Hiermee is zij alweer een stuk in mijn achting gestegen.

In de jaren '70 van de vorige eeuw bestond de Boudewijnweg, de weg tussen Antwerpen en Luik, uit grote betonplaten, gescheiden door richels. Totaal zo'n 130 kilometer. De richels tussen de betonplaten zorgden voor een monotoon ritme: te-doem-te-doem-te-doem. Enkele kilometers is dit nog wel vol te houden, maar 130 kilometers met dit eentonige geluid, dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Dit nestelt zich tussen je hersencellen, zodanig dat je bijna 50 jaar later alles nog exact kan herinneren. Op weg naar Luxemburg, Ardennen, Frankrijk, Zwitserland moesten we dit "fenomeen" passeren, met het gevolg dat het ons nú nog steeds achtervolgt.
Later is de Boudewijnweg geasfalteerd en waren de richels en de bijbehorende geluiden verdwenen.

Een ander opvallend Belgisch fenomeen zijn de kasseiwegen, ook wel kinderkopjesweggetjes genoemd. Regelmatig heb ik die weggetjes in de Vlaamse Ardennen per fiets bereden. De Koppenberg, de Taaienberg, de Muur van Geraardsbergen, de Oude Kwaremont, de Paterberg. Behalve de steilheid is ook het abominabele wegdek een moeilijkheidsfactor. Soms kon je gebruikmaken van asfaltgootjes aan de zijkant. Deze gootjes mogen de renners van de Ronde van Vlaanderen niet gebruiken, ze worden op de wedstrijddag volgezet met dranghekken, zodat de renners midden over de kasseien moeten rijden.
Nee, ik was nooit zo gecharmeerd van kasseiweggetjes, ook als ze géén hellingspercentage hadden, zoals de Paddestraat, de Lippenhovestraat of de kasseitjes van Mater.
Mijn vrouw deed daar nooit zo moeilijk over: "Gewoon hard doorrijden, dan ben je zo aan het eind". En daar had ze natuurlijk wèl een punt.
Behalve in Vlaanderen tref je zulke weggetjes ook aan in het aangrenzende buitenland: Zeeuws Vlaanderen en Noord-Frankrijk. We hebben pas kunnen genieten van de beelden van Parijs-Roubaix. Nog weken daarna hebben de deelnemende renners polsproblemen vanwege het "schokeffect".

In 1994 heb ik een meerdaagse fietstocht gemaakt langs de Schelde. Vanaf de bron in de buurt van Saint-Quentin (F) tot Vlissingen. Op de tweede dag was ik in de buurt van het beruchte bos van Wallers-Arenberg, de zwaarste strook van Parijs-Roubaix. Toch even afbuigen van de Schelde, puur uit nieuwsgierigheid. Ongeveer 200 meter heb ik deze helletocht volgehouden, daarna had ik er al genoeg van. Na nog een foto genomen te hebben, waarvoor ik op m'n buik moest gaan liggen, ben ik rechtsaf geslagen. Bij Valenciennes heb ik het fietspad langs de Schelde weer opgepakt.

De slechtste kasseien van heel België lagen vroeger in het dorpje Vinkt, tussen Aalter en Deinze. Zelfs 30 km/uur was al te hard voor dit afschuwelijke stuk van nauwelijks 200 meter. Dit was de ultieme schokbrekertest. Elke keer als we daar reden dan liet ik mijn medereizigers duidelijk horen: "Daar komen ze weer !!!!!
Behalve de slechte Belgische wegen, zijn er ook twijfelachtige Belgische chauffeurs. Hier moet ik een beetje oppassen. Hoeveel Vlamingen lezen mijn columns? Het verhaal gaat dat een Vlaamse rijinstructeur zijn leerling opdraagt om een rondje rond de kerk te rijden, terwijl hijzelf een pint gaat pakken op een terras aan het dorpsplein. Als de leerling, zonder noemenswaardige schade, het rondje heeft volbracht? Dan is hij geslaagd !!! Of deze anekdote op waarheid berust? Ik durf het niet te zeggen...

We maken even een zijstapje naar Nederland. Behalve in België hebben wij hier ook een taalgrens. Die sluit zich tezamen met de provinciegrens precies om de provincie Friesland.
De plaatsnamenborden in deze provincie zijn tweetalig.
Maar nu komt het. Ter gelegenheid van het feit dat Leeuwarden de culturele hoofdstad van Europa is, hebben ze een "stunt" bedacht. Op de provinciale weg tussen Leeuwarden en Stiens hebben ze richels aangebracht. Als je daar met een auto overheen rijdt dan hoor je geen te-doem-te-doem-te-doem, maar dan klinkt in de auto het Friese volkslied. Heel grappig. Alleen de omwonenden waren not amused. Zij hoorden de hele dag slechts één noot van dit lied. Onder deze druk wordt het € 30.000 kostende project weer afgeblazen.

Terug naar Brussel. De Nederlander die alle putten in de weg wil opvullen met plantjes zit in de financiële problemen. De vele plantjes worden hem een beetje te duur. Hij hoopt erop dat een Brusselse bloemist het project wil sponsoren.

De Brusselse methode heeft wel iets weg van de recente actie van één van onze naaste buren. Sinds kort plaatst hij in elke clandestiene hondendrol een cocktailprikkertje met een Nederlands vlaggetje. Twee redenen: om voetgangers te waarschuwen èn om hondeneigenaren subtiel te wijzen op hun verantwoordelijkheid.

Een vraagje, wil iemand mijn buurman sponsoren met cocktailprikkertjes en vlaggetjes?

 

1 reactie

In Middelburg hebben we toch ook nog zoiets als een keienstrook, bij mij voor de deur namelijk: de Korendijk en de Kinderdijk. Maar die zijn absoluut heilig vergeleken bij die van Parijs-Roubaix, dat moet ik wel toegeven. Nog dank overigens voor je reactie bij mijn laatste blog. Ik begrijp dat niet alle kunst daarin je aanspreekt. Dat was bij mij namelijk ook zo. Veel heb ik niet eens getoond. En wat die munten betreft bij de magnetische steen? Die waren beslist niet uit mijn portemonnee. Maar die wijn op La Coste was toch zo magnetisch dat ze er uiteindelijk wel uitvlogen. Die wijn moest ik toch wel proberen ondanks de wel erg hoge prijs. TOOS

Toos van Holstein

13 April 2018 om 22:29

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.